درس خداحافظی مسی؛ چرا ‘نسل طلایی’ ایران همچنان بر نیمکت تیم ملی میتازد؟
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین، گرچه برای بسیاری از دوستداران او و فوتبال، تلخ و ناگوار بود، اما حامل پیامی مهم است؛ درسی از “خداحافظی در اوج” که در ادبیات فوتبال ایران واژهای گمشده به شمار میآید. مسی، که الگوی بیبدیل نسلهای متعدد بازیکنان بوده و هست، با این اقدام خود، الگوی دیگری را نیز به نمایش گذاشته است؛ درسی که شاید بازیکنان و مربیان تیم ملی فوتبال ایران کمتر به آن توجه کردهاند.
بررسی ترکیب تیم ملی ایران و میانگین سنی بازیکنان، حکایت از سیطره بازیکنان پا به سن گذاشته دارد که هیچ قصدی برای کنارهگیری و واگذاری جایگاه خود به نسل جوانتر ندارند. این بازیکنان که خود را بیدلیل “نسل طلایی” نامیدهاند، تاکنون هیچ دستاورد و افتخار قابل ذکری، چه در سطح باشگاهی و ملی، و چه به صورت انفرادی، کسب نکردهاند.
حدود ۳۳ سال از آخرین قهرمانی یک باشگاه ایرانی در آسیا و ۵۰ سال از آخرین قهرمانی تیم ملی در جام ملتهای آسیا میگذرد. همچنین، بیست و دو سال از انتخاب آخرین بازیکن ایرانی به عنوان مرد سال آسیا سپری شده است. این در حالی است که بازیکنانی چون حاجصفی و شجاع، با وجود رسیدن به سن بازنشستگی، همچنان بر حضور خود در تیم ملی اصرار دارند و از خود نمیپرسند که چه سهمی در پیشرفت فوتبال داشتهاند.
سوال اساسی اینجاست که چرا در طول این سالها، تنها “افتخار” بازیکنان ایرانی، افزایش تعداد بازیهای ملی آنها بوده و در هیچ حوزه دیگری شاهد رکوردشکنی نبودهایم؟ تا زمانی که امثال قلعهنویی سرمربی تیم ملی باقی بمانند و بازیکنانی چون حاجصفی و شجاع، جایگاه ثابت خود را حفظ کنند، حسرتهای فوتبالی ما تنها افزایش خواهد یافت. شاید انتظار ما از درخت پرتقال که موز بدهد، نشان از همین اشکال اساسی دارد.