پرونده لیگ بیستوپنجم؛ میراث سردرگمی در فدراسیون فوتبال
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، ماجرای تعیین قهرمان لیگ برتر بیستوپنجم، با گذشت بیش از چهل روز از اعلام توقف مسابقات، به یکی از پیچیدهترین و عجیبترین حواشی فوتبال ایران بدل شده است. عدم قاطعیت و شفافیت از سوی فدراسیون فوتبال در اتخاذ تصمیمات اولیه، باعث شده تا این موضوع تا به امروز ادامه یابد و تبعات ناخواستهای را به همراه داشته باشد.
هیئترئیسه فدراسیون فوتبال در نهایت رأی به پایان فصل بدون معرفی قهرمان داد، تصمیمی که با اعتراض شدید باشگاه استقلال، صدرنشین وقت لیگ، مواجه شد. استقلالیها که در زمان تعلیق رقابتها عنوان تیم نخست جدول را در اختیار داشتند و حتی به عنوان نماینده ایران در لیگ نخبگان آسیا معرفی شده بودند، انتظار دریافت جام قهرمانی را داشتند، اما این خواسته برآورده نشد.
واقعیت آن است که استقلال در حالی هدایت جدول را در اختیار داشت که هنوز هشت هفته تا پایان فصل باقی مانده بود؛ امری که به عنوان استدلال اصلی مخالفان اهدای جام به صدرنشین مطرح شد. با این حال، مدافعان قهرمانی استقلال به سابقهی طولانی صدرنشینی این تیم، برگزاری بیش از دو سوم مسابقات و نتایج رودررو به عنوان دلایلی برای شایستگی دریافت جام استناد میکنند. این اختلاف نظر، اعتراضات گستردهای را در فضای مجازی از سوی هواداران استقلال به همراه داشت.
حالا پس از ماهها، جنجال بر سر این پرونده دوباره از سر گرفته شده است. ادعای علی تاجرنیا مبنی بر وعده فدراسیون به استقلال برای اهدای جام، واکنش باشگاههای پرسپولیس، سپاهان و تراکتور را برانگیخت و به درگیری رسانهای جدیدی دامن زد. متأسفانه این مناقشات حتی به سطح سخیف کلکلهای بین باشگاهی نیز کشیده شده است.
اما ریشه اصلی این بحران، نه در میان باشگاهها، بلکه در ضعف مدیریتی فدراسیون فوتبال برای حل و فصل شفاف و نهایی این پرونده نهفته است. اگر قرار به اهدای جام نبود، چرا از ابتدا با قاطعیت اعلام نشد؟ و اگر قرار به اعطای جام بود، چرا پس از ماهها ابهام و طرح روایتهای متناقض، سرنوشت آن همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد؟ پیچیدگی تصمیمگیری در خصوص وضعیت یک لیگ، نباید منجر به این میزان از سردرگمی در میان مدیران فوتبال پس از گذشت ماهها شود.
وضعیت فعلی، بررسی مجدد موضوع را به جلسه آتی هیئترئیسه فدراسیون موکول کرده است؛ جلسهای که زمان برگزاری دقیق آن مشخص نیست. این تعویق، به جای پایان دادن به اختلافات، پرونده را به آینده حواله داده و نشاندهنده نوعی مدیریت ناکارآمد است که یک تصمیم فوتبالی را به یک جنگ رسانهای میان باشگاهها تبدیل کرده است.
فدراسیون فوتبال در صورت عدم تمایل به اهدای جام، باید با شفافیت و قاطعیت بر تصمیم خود بایستد و دلایل آن را به وضوح بیان کند. در غیر این صورت، اگر وعدهای به باشگاه استقلال داده شده، لازم است مشخص شود که چه فردی، با چه اختیاری و بر اساس چه مبنایی این وعده را مطرح کرده است. تداوم این وضعیت تنها به افزایش بیاعتمادی و بازگشایی دوباره پروندهای که میتوانست مدتها پیش بسته شود، منجر خواهد شد. فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمات روشن و قاطع است، نه جلسات بیشتر، وعدههای جدید و از سرگیری کلکلهای باشگاهی.