یادداشت| لحن مقتدرانه پیام رهبر انقلاب و مسئله عقبه اجتماعی
عقبه اجتماعی ایران بهواقع بحثی پیچیده است. به این دلیل که در میان جریانهای سیاسی داخل ایران و فعالان اپوزیسیون فهم متفاوتی از آن تبلیغ میشود. شاید بتوان با جرئت گفت اینگونه نیست که فهم متفاوتی وجود داشته باشد، بلکه فقط در عرضه و تبلیغ آن هر کس اهداف سیاسی خود را با آن چیزی که عرضه میکند، هماهنگ میسازد.
در اینصورت یعنی تمامی جریانهای سیاسی رسمی داخلی و حتی اپوزیسیون پذیرفتهاند که پس از دو جنگ اخیر پایگاه اجتماعی حکومت جمهوری اسلامی یا آنگونه که رهبری معظم انقلاب نامیدند «عقبه اجتماعی ایران» افزایش یافته است.
بنابراین میتوان مدعی شد که جمهوری اسلامی ایران به یک قدرت چالشبرانگیز دیگر در مقابل قدرتهای خارجی دست یافته و آن ایستادگی مردم پای وطن خویش است.
اگر این واقعیت را بپذیریم آنگاه میتوان به درک بهتری از سخنان مقام معظم رهبری و بهویژه لحن کاملاً مقتدرانه و تهاجمی آن رسید. وقتی رهبر یک نظام سیاسی و یک ملت در اوج جنگ و تهدیدهای خارجی هیچنشانهای از عقبنشینی یا مدارا با دشمن در سخنانش یافت نمیشود، این فقط نمیتواند بر پایه قدرت نظامی و موشکها و پهپادها باشد. همچنین نمیتواند بر پایه تابآوری اقتصادی باشد زیرا اگرچه مردم دولت در این مسئله تابآوری خیلی خوب مقاومت و عمل کردهاند، ولی قطعاً اساس آن سخنان مقتدرانه رهبر معظم انقلاب بر اینها یعنی بر قدرت نظامی یا تابآوری اقتصادی نبوده است.
ایشان فرمودند «با محاسبات الهی ایران قدرت اول جهان است». ولی این سخن به معنای نادیدهگرفتن شواهد میدانی نیست. دقیقاً اگر ایران خود را مستظهر به امداد الهی میداند، نشانهها و شواهد آن را در همین افزایش عقبه اجتماعی میبیند. از رسول گرامی اسلام(ص) نقل است که ایشان میفرمودند من با شواهد و سوگندها در میان شما قضاوت میکنم و بر اساس محاسبات زمینی حکمرانی میکنم. پس مفهوم عمیق سخن رهبر انقلاب که ایران را با محاسبات الهی قدرت اول دنیا میدانند، علم غیب نیست، بلکه همین محاسبات زمینی و شواهد است.
شواهد بهخوبی و بهعینه نشان میدهد که ایران به یک عقبه اجتماعی بزرگ دست یافته که پس از دو جنگ اخیر برای آنان مسجل شد که تبلیغات دشمن خارجی برای کمک به مردم ایران تا چه حد فریب و دغلبازی بود و تا چه حد نام جنایت خود را «کمک» گذاشته بودند. دشمنان و برخی بدخواهان داخلی نیز در اصل این عقبه تردید نکردهاند، هرچند نامهای دیگر بر آن میگذارند و آن را نوعی ملیگرایی که ربطی به نظام ندارد میدانند. ولی میتوان به اینان پاسخ داد انقلاب اسلامی یا حتی مشروطه چگونه شکل گرفت؟! آیا آن هم نوعی ملیگرایی بود که ربطی به نظامات حاکم نداشت؟!
اگر آن پایگاههای عظیم اجتماعی که در زمان مشروطه و بهویژه در انقلاب اسلامی شکل گرفت، یک حرکت ایدئولوژیک علیه نظامی که مردم آن را وابسته به امریکا میدانستند، بود، و از ملیگرایی هم خالی و بیبهره نبود، پس هر ملیگرایی یا حرکت در جهت حفظ ملیت و وطن میتواند نوعی تغییر باور و بهنوعی یک حرکت فکری تلقی شود.
عقبه اجتماعی شکلگرفته در زمان حاضر نیز با تغییر باورهای گسترده اکثریت جامعه نسبت به تبلیغات خارجی و شبکههای فارسیزبان و نسبت به وعدههای امریکا همراه بوده است. وطن و خاک بدون عقیده و باور، ناقص است. قویترین جریانهای ملیگرایی در نظامهای سیاسی جهان نیز وقتی سخن از وطن و آبوخاک میکنند، آن را همراه با یک عقیده همراه میسازند نه با سنگ و کلوخ و مرز و حدود جغرافیایی.
به همین دلیل اتکای رهبر معظم انقلاب در پیام اخیرشان که برای بار چندم مردم را به حفظ خیابان و میدان دعوت کردند و آن را ستودند، همان باوری است که پشت این حضور شکل گرفته است. اگر چنین حضوری نبود شاید تکلیف جنگ چهلروزه خیلی زودتر بهنفع دشمن معین و تمام میشد. یا دستکم هنوز در فضای بمباران به امید براندازی حکومت به دست خود مردم بودیم.
امیر سیاری: دشمن مردم ایران را در محاسباتش نادیده گرفت
اکنون یک عقبه سیاسی و اجتماعی بزرگ داریم که سه بخش و گروه هستند. گروه بزرگی از آن عقبه همیشه در این صحنهها حضور داشتند و هیچ تبلیغ و تهدیدی آنان را از صحنه خارج نمیکرد و نمیکند. بخش دیگری اگرچه حضور مستمر و حمایتی نداشتند ولی هرگز حاضر نبودند با دشمن همراهی کنند. اینان اکنون دوشادوش دسته اول در صحنه آمدهاند و نارضایتیهای نسبی و مقطعی خود را پنهان میکنند.
دسته سوم، دشمن را باور کرده بودند یا دستکم میتوان گفت از حکومت ناامید شده بودند و به دشمن امیدوار. ایندسته نیز به بصیرتی عالی رسیدند که جز با حماقت امریکا و اسرائیل در حمله به کودکان و زیرساختها و دانشمندان و آنگاه این حملات را کمکنامیدن ممکن نمیشد. این سه دسته اکنون کنار هم عقبه اجتماعی مدنظر رهبر معظم انقلاب را شکل دادهاند.