جنجال جایگاه رونالدو در تیم ملی پرتغال؛ درس‌هایی برای فوتبال ایران
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، در حالی که لیونل مسی اخیراً پایان دوران ملی خود را اعلام کرده است، کریستیانو رونالدو همچنان تمایل به پوشیدن پیراهن تیم ملی پرتغال داشت، شاید با انگیزه‌ی رسیدن به رکورد هزار گل. اما مسیر او برخلاف انتظاراتش رقم خورد.
رونالدوی ۴۱ ساله در لیست اولیه ژرژ ژسوس برای لیگ ملت‌های اروپا حضور داشت. ژسوس، سرمربی جدید پرتغال، از ابتدا رویکرد خود را شفاف اعلام کرد: رونالدو نیز باید مانند سایر بازیکنان، با ارائه عملکرد مطلوب، جایگاهش را در ترکیب اصلی به دست آورد. او در بازی مقابل ولز به میدان رفت، اما در دیدار برابر نروژ، تمام ۹۰ دقیقه را از روی نیمکت نظاره‌گر بازی بود. زمانی که ژسوس اعلام کرد در بازی بعدی نیز گونسالو راموس را به رونالدو ترجیح می‌دهد، کاپیتان پرتغال تصمیم به ترک اردوی تیم ملی گرفت.
با وجود این اتفاقات، نباید کارنامه پر افتخار رونالدو را دست‌کم گرفت. او همچنان رکورددار گلزنی و بیشترین بازی ملی برای پرتغال است و در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز موفق به ثمر رساندن دو گل شد. با این حال، هیچ‌یک از این افتخارات، تضمین‌کننده جایگاه دائمی برای یک بازیکن در ترکیب اصلی نیست. حتی بزرگترین ستارگان فوتبال نیز باید بپذیرند که گذر زمان، جایگاه‌ها را تغییر می‌دهد و نسل جدید شایسته فرصت بازی است.
این موضوع که در دنیای فوتبال، سن صرفاً یک عدد است و نباید مانع درخشش بازیکنان باشد، در فوتبال ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است. تیم ملی، بر خلاف تصور برخی، محلی برای حفظ همیشگی جایگاه بازیکنان باتجربه نیست. یکی از وظایف اساسی کادر فنی، تشخیص زمان مناسب برای تغییر نسل و سپردن سکان هدایت به نیروهای جوان و مستعد است. نگه داشتن بازیکنان بالای ۳۵ سال صرفاً بر اساس سابقه و نامشان، در حالی که استعدادهای جوان لیگ نادیده گرفته می‌شوند، رویکردی نادرست است.
آن‌هایی که در گذشته، با استناد به مسی و رونالدو، ادعا می‌کردند «سن فقط یک عدد است»، اکنون می‌توانند سرنوشت این دو اسطوره را مورد بررسی قرار دهند. مسی با اتخاذ تصمیمی شخصی، به دوران ملی خود پایان داد. اما رونالدو، در حالی که همچنان قصد ادامه دادن داشت، با تصمیم سرمربی پرتغال، جایگاه همیشگی خود در ترکیب اصلی را با چالش روبرو دید.
تیم ملی، عرصه تعارف با نام‌های بزرگ و ملاحظه‌کاری در زمینه تغییر نسل نیست. این میدان، جایی برای انتخاب بازیکنان بر اساس آمادگی، کیفیت فنی و نیازهای روز فوتبال است. همان اصولی که باید در فوتبال ایران نیز جدی گرفته شود؛ نه اینکه هر بار بحث جوانگرایی مطرح می‌شود، باز هم شاهد حضور همان نام‌های آشنا و ترکیب‌های تکراری باشیم.