ائتلافهای شکننده؛ ریشهها و دلایل همگرایی و واگرایی تیمهای مدعی قهرمانی

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، در سالهای گذشته، بهویژه از اواخر دهه نود شمسی تا سه فصل پیش، شاهد یک اتحاد ناگفته میان سه باشگاه استقلال، تراکتور و سپاهان بودیم. این سه تیم، که همواره به عنوان مدعیان اصلی قهرمانی مطرح بودهاند، در مواجهه با موفقیتهای پرسپولیس، مواضع هماهنگی اتخاذ میکردند. این هماهنگی، از اتفاقات نمادینی چون آوردن پرچم ژاپن به ورزشگاه آغاز شد و تا تبریکهای قهرمانی در فصلهایی که نتیجه رقابتها به سود رقیب اصلی تمام میشد، ادامه یافت.
هرچه قهرمانیهای متوالی پرسپولیس بیشتر میشد، پیوند میان این سه باشگاه نیز مستحکمتر میگردید. در چنین شرایطی، اگر یکی از این تیمها از داوری ضربه میخورد، به جای تمرکز بر اشتباهات داوری علیه خود، ترجیح میدادند تا بر اشتباهات داوری به سود پرسپولیس تأکید بیشتری داشته باشند. به عنوان نمونه، در فصل ۹۹-۹۸، زمانی که پیش از صدرنشینی استقلال با استراماچونی، در دیدار سپاهان مقابل استقلال، هند کیروش استنلی از سوی داور اعلام نشد و باعث از دست رفتن دو امتیاز برای آبیپوشان شد، هواداران استقلال این اتفاق را به مانند سایر اشتباهات داوری علیه خود، بزرگنمایی نکردند.
این روند در فصلهای بعدی نیز ادامه داشت. سه فصل پیش، در بازی رفت استقلال و سپاهان، اگر داور آن پنالتی اشتباه را به ضرر آبیها اعلام نمیکرد، تیم نکونام با وجود پذیرش گل آفساید از سوی پرسپولیس، میتوانست قهرمان شود. با این حال، هواداران استقلال، آن اشتباه داوری را نادیده گرفتند و تنها گل آفساید پرسپولیس را مد نظر قرار دادند. اما در پایان فصل نیمه تمام سال گذشته، اختلاف نظر بر سر سهمیه آسیایی و نحوه اعلام قهرمانی، این ائتلاف سهگانه را شکست و ظاهراً منجر به شکلگیری اتحادهای جدیدی شد.
درخواست اخیر برای اعطای جام قهرمانی به یک تیم خاص، باعث نزدیکی بیشتر مواضع رقبای اصلی آن تیم شده است. پس از صدور بیانیههای هماهنگ از سوی باشگاههای پرسپولیس، تراکتور و سپاهان در مخالفت با اعلام قهرمانی یک تیم خاص، مشخص گردید که نه ائتلاف گذشته سه در مقابل یک، دائمی بوده و نه همگرایی فعلی این سه باشگاه، پایانی ابدی خواهد داشت. به نظر میرسد تنها عاملی که رقبای سنتی را به یکدیگر نزدیک یا از هم دور میکند، منافعی است که از حضور یا عدم حضور در چنین ائتلافهای ناپایداری حاصل میشود.