رویای مشترک فوتبال؛ آیا مسی و رونالدو بالاخره در یک تیم قرار می‌گیرند؟
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، هرچه به پایان دوران درخشان دو اسطوره فوتبال، لیونل مسی و کریستیانو رونالدو، نزدیک‌تر می‌شویم، آرزوی دیرینه دوستداران فوتبال در سراسر جهان برای دیدن این دو در کنار هم در یک تیم، دورتر به نظر می‌رسد. این خواسته، فراتر از مرزها و فرهنگ‌های مختلف، میان تمام علاقه‌مندان به این ورزش فراگیر است.
سرنوشت، این دو ستاره بی‌بدیل را در طول دو دهه اخیر به شکل‌های گوناگونی به هم گره زده است؛ از رقابت نفس‌گیر برای کسب توپ طلا و شکستن رکوردهای متعدد، تا حضور همزمان در شش دوره جام جهانی و جدال‌های بی‌پایان در ال کلاسیکو و لیگ قهرمانان اروپا. این تقابل‌ها، فوتبال را برای نسل‌ها تعریف کرده است.
مسی و رونالدو، فراتر از گل‌ها و پاس‌هایشان، تأثیر عمیقی بر تحول پست‌های تهاجمی، به‌ویژه بازی در کناره‌های زمین، گذاشتند. پیش از این، بازیکنان با پای تخصصی خود در سمت مربوطه به میدان می‌رفتند تا توانایی ارسال پاس را داشته باشند، اما این دو ستاره، با خلاقیت و توانایی بالا در گلزنی، مفهوم بازی در کناره‌ها را دگرگون کردند و ثابت کردند که می‌توانند با حفظ تسلط بر توپ و به ثمر رساندن گل، از منطقه مخالف نیز به زمین بازی اضافه شوند.
در طول سال‌ها، با ظهور سرمایه‌گذاران قدرتمند در فوتبال، از لیگ‌های اروپایی گرفته تا لیگ‌های نوظهور در آسیا و آمریکا، همواره این امکان به نظر می‌رسید که بتوان این دو ستاره را در کنار هم در یک تیم مشاهده کرد. با این حال، به دلیل رقابت ذاتی و جایگاه بی‌بدیلشان، همیشه این حس وجود داشت که «دو پادشاه در یک رختکن جا نمی‌شوند» و این اتفاق هرگز رقم نخورد.
حتی در سال‌های پایانی فعالیت حرفه‌ای و با انتخاب مقاصد متفاوت، جدایی آن‌ها از هم ادامه یافت؛ گویی دیگر حتی در یک کشور یا قاره نیز برای همبازی شدنشان فضایی باقی نمانده بود. در تمام این سال‌ها، تعداد معدودی تیم توانسته‌اند همزمان شاهد حضور هر دو ستاره باشند و این موضوع، رویای همبازی شدنشان را به حسرتی برای نسل فعلی تبدیل کرده است.
در دهه‌های گذشته، اسطوره‌هایی چون میشل پلاتینی و دیگو مارادونا، هر یک به نمایندگی از قاره‌های اروپا و آمریکای جنوبی، نماد دو سبک متفاوت فوتبال بودند؛ فوتبال ذاتی و مبتنی بر استعداد دیگو، در مقابل فوتبال حساب‌شده و باشگاهی پلاتینی. این دو، تنها در یک بازی دوستانه، با وجود بازی در یک پست (شماره ۱۰ پشت مهاجم)، کنار هم قرار گرفتند و تصویری ماندگار از خود برجای گذاشتند. پیامی که روی پیراهن تیم آن‌ها نقش بسته بود، علیه مواد مخدر و فساد مالی بود؛ سرنوشتی که تلخ‌کامانه، مارادونا را درگیر مواد مخدر و پلاتینی را قربانی فساد مالی کرد.
این هفته، اخبار فوتبال جهان بار دیگر به نام این دو ابر ستاره گره خورد. خداحافظی لیونل مسی از بازی‌های ملی و دوری کریستیانو رونالدو از اردوی تیم ملی پرتغال، هرچند بهانه‌هایی برای بازتاب دوران حرفه‌ای آن‌ها بود، اما هر دو بازیکن بر تعهدشان به قراردادهای فعلی تا سال ۲۰۲۸ تأکید کرده‌اند؛ تاریخی که احتمال همبازی شدن رسمی آن‌ها را به صفر می‌رساند. تنها امید باقی‌مانده، به یک بازی دوستانه گره خورده است.
اینکه چه کسی و با چه انگیزه‌ای می‌تواند چنین بازی را ترتیب دهد، نامعلوم است. اما به بهانه خداحافظی مسی از پیراهن آرژانتین، بار دیگر این آرزو بر زبان‌ها جاری شد که کاش یک بار هم که شده، شاهد همبازی شدن این دو ابر ستاره در مستطیل سبز باشیم. آن‌ها حداقل مشکلی را که مارادونا و پلاتینی داشتند، ندارند؛ یعنی رقابت بر سر پوشیدن پیراهن شماره ۱۰ در تیم ملی و باشگاه.