فرصت تاریخی برای پارسا جعفری؛ گلر جوان تراکتور در آستانه اثبات شایستگی در غیاب بیرانوند
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، شرایط فوتبال ایران به گونه‌ای است که اعتماد به جوانان، به‌ویژه در پست حساس دروازه‌بانی، با چالش‌های فراوانی روبروست. در حالی که در سراسر جهان دروازه‌بانان جوان به دلیل اهمیت جایگاهشان با سختی بیشتری نسبت به سایر بازیکنان مواجه هستند، در ایران این مسیر برای گلرهای جوان دشوارتر نیز به نظر می‌رسد. عواملی چون نیاز به مربیانی جسور، نبودن رقابت سالم و پشتوانه‌های قوی، موانع حضور استعدادهای جوان در لیگ برتر را دوچندان می‌کند.
با این حال، برخلاف تصور رایج که سعی در القای آن وجود دارد، فوتبال ایران همواره سرشار از استعدادهای جوان بوده و هم‌اکنون بازیکنان مستعدی در تمامی پست‌ها در لیگ برتر حضور دارند که شایستگی حضور در تیم ملی را دارند، مشروط بر اینکه انتخاب‌ها بر مبنای شایسته‌سالاری باشد. پارسا جعفری، گلر جوان تراکتور، یکی از این استعدادهای درخشان است.
پارسا جعفری، که پیش از رسیدن به ۲۰ سالگی، به عنوان دروازه‌بان فیکس تیم ریشه‌دار ذوب آهن اصفهان مطرح شد، توانست با تداوم درخشش خود، حتی بازوبند کاپیتانی را نیز بر بازو ببندد. اما مشکلات مالی و سوء مدیریت گریبان‌گیر باشگاه‌های قدیمی شد و او برای جستجوی آینده‌ای بهتر و فرصت‌های شغلی بیشتر، راهی تراکتور شد.
در تراکتور، با وجود حضور علیرضا بیرانوند، مشخص بود که فرصت چندانی برای بازی به جعفری نخواهد رسید. این موضوع برای برخی تعجب‌برانگیز بود که چرا یک جوان حاضر به پذیرش نیمکت‌نشینی نامحدود شده است. در حالی که بیرانوند پس از سال‌ها درخشش، فاصله‌ای معنادار با سایر گلرها ایجاد کرده بود و حتی با ۵۰ درصد آمادگی نیز اولویت داشت، اما افت محسوس او در سال اخیر، معادلات را تغییر داده است.
در هفته‌های گذشته، بیرانوند به دلایل غیرفوتبالی و فنی، همچنان در تیم ملی و تراکتور به میدان می‌رفت. اما اکنون، پیش از بازی حساس مقابل الشمال در لیگ نخبگان آسیا، فرصتی استثنایی و بی‌نظیر در اختیار پارسا جعفری قرار گرفته است. این بازی می‌تواند نقطه عطفی برای او باشد تا از زیر سایه بیرانوند خارج شده و هم آینده فوتبالی خود را بسازد و هم خیال کادر فنی و هواداران تراکتور را از بابت نبودن گلر اولشان راحت کند؛ گلری که حتی بدون حواشی اخیر نیز، احتمالاً تا پایان نیم فصل بیشتر برای تراکتور بازی نمی‌کرد.
کارنامه فوتبالی علیرضا بیرانوند را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد: دوره اول، زمان اوج درخشش او که بی‌رقیب بود و دوره دوم، یک سال اخیر که افت محسوسی داشته و صرفاً به واسطه نام بزرگ و جایگاه قبلی‌اش در تیم ملی و باشگاه به میدان می‌رفت؛ جایگاهی که با اتفاقات اخیر، عملاً از دست رفته است.
در سال‌های گذشته، مربیان ملی و باشگاهی جسارت میدان دادن به ذخیره‌های بیرانوند را نداشتند. در پرسپولیس، امیررضا رفیعی هرگاه غایب بود، خوش درخشید و در تیم ملی نیز، با وجود نیازمندی‌ها، جایگاه نخست به بیرانوند اختصاص داشت. اما اکنون، این بازی در لیگ نخبگان می‌تواند پایانی بر حضور او در نماینده ایران باشد.
پیش از این، هنگامی که بیرانوند چهار ماه محروم شد، تراکتور فصل را با ادیب زارعی آغاز کرد، اما او نتوانست از فرصت طلایی پیش آمده استفاده کند. متعاقباً، جذب مارکو یوهانسون سوئدی صورت گرفت. هر دو دروازه‌بان می‌دانستند که با پایان محرومیت بیرانوند، باید به نیمکت بازگردند. اما اکنون، با رفتن بیرانوند از باشگاه و پذیرش واقعیت بدون او توسط زنوزی و نکونام، شرایط کاملاً متفاوت است.
چه این بازی در لیگ برتر مقابل تیم قعرنشین باشد یا در لیگ نخبگان، غیبت بیرانوند می‌تواند تولد دروازه‌بانی جدید باشد. تراکتور بازی اول را باخته و اکنون پارسا جعفری، یا هر گلر دیگری در این شرایط، می‌تواند از این بازی دشوار، فرصتی ایده‌آل بسازد. اکنون همه نگاه‌ها به اوست و او می‌تواند سرانجام از زیر سایه بیرانوند خارج شده و دوران سلطنت خود را آغاز کند.
بازیکنی که در سال‌های اخیر به دلیل نبود رقیب، از هر عملکردی مصون بود، اکنون کنار گذاشته شده و سرنوشت او به این بازی بستگی دارد. اگر گلر جانشین بدرخشد و خوب عمل کند، پرونده بیرانوند برای همیشه در تراکتور بسته خواهد شد. اما در غیر این صورت، مسیر بازگشت او هموار شده و دوباره به عنوان گلر اصلی انتخاب خواهد شد. حال، پارسا جعفری، یا هر دروازه‌بانی که در این موقعیت قرار گیرد، می‌تواند سرنوشت آینده فوتبالی خود، تراکتور و حتی سرمربی تیم را رقم بزند.