اشک‌های هری کین در شب فتح توپ طلا ۲۰۲۶؛ قدردانی از خانواده، هم‌تیمی‌ها و مربیان

هری کین در حالی که تلاش می‌کرد اشک‌هایش را کنترل کند، پس از دریافت توپ طلای ۲۰۲۶ در سالن لندن پالادیوم، از خانواده، هم‌تیمی‌های گذشته و حال و مربیان خود تشکر کرد.

کاپیتان تیم ملی انگلیس و مهاجم بایرن مونیخ با پیشی گرفتن از لامین یامال و کیلیان امباپه، جایزه معتبر توپ طلا را به دست آورد. او این جایزه را در پی فصلی درخشان که طی آن ۷۳ گل برای باشگاه و تیم ملی به ثمر رساند، کسب کرد.

کین که ۱۹ سال سابقه حضور در تاتنهام را داشت، پس از انتقال به بایرن مونیخ در سال ۲۰۲۳، به نخستین بازیکن انگلیسی برنده توپ طلا پس از مایکل اوون در سال ۲۰۰۱ تبدیل شد.

این مهاجم ۳۳ ساله همراه با بایرن مونیخ قهرمانی در بوندس‌لیگا و جام حذفی آلمان را تجربه کرد و تیمش را تا مرحله نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا پیش برد؛ جایی که بایرن مونیخ مغلوب پاری‌سن‌ژرمن، قهرمان این رقابت‌ها، شد.

کین همچنین تیم ملی انگلیس را به جمع چهار تیم پایانی جام جهانی رساند، اما سه‌شیرها در این مرحله با شکست تلخی مقابل آرژانتین مواجه شدند. با این حال، انگلیس بهترین نتیجه خود در جام جهانی از سال ۱۹۶۶ را با کسب مقام سومی و مدال برنز پس از پیروزی مقابل فرانسه در دیدار رده‌بندی به دست آورد.

"وای، وای، وای! تقریباً نمی‌توانم حرف بزنم. خوشبختانه متن سخنرانی‌ام را اینجا دارم! اول از همه، بار دیگر از فرانس فوتبال و برگزارکنندگان توپ طلا برای برگزاری این مراسم فوق‌العاده تشکر می‌کنم. برگزاری مراسم در لندن هم این شب را برای من خاص‌تر کرده و به نظر می‌رسد که امشب برایم خوش‌یمن بوده است. بنابراین، از شما بسیار ممنونم."

کین در ادامه افزود: "از تمام کسانی که به من رأی دادند، تشکر می‌کنم. تصور می‌کنم انتخاب برنده امسال واقعاً دشوار بوده است. بازیکنان فوق‌العاده‌ای که با آن‌ها رقابت می‌کردم، برخی از هم‌تیمی‌هایم و بازیکنان در سطح جهانی که امشب در این سالن حضور دارند، همگی نشان می‌دهند که انتخاب چقدر سخت بوده است. بنابراین، از همه کسانی که به من رأی دادند، تشکر می‌کنم."

او به تمام برندگان و نامزدها تبریک گفت و این مراسم را نمایش چشمگیری از دستاوردهایی دانست که با اراده و سخت‌کوشی می‌توان به آن‌ها رسید.

کین از هم‌تیمی‌هایش در بایرن مونیخ مانند مایکل اولیسه، اوپامکانو، لوئیس دیاس و لنی کارل تشکر کرد و گفت: "بدون شما و سایر اعضای تیم، رسیدن به این جایگاه ممکن نبود. شیوه‌ای که من را به چالش می‌کشید و رقابتی که با یکدیگر داریم، باعث پیشرفتم می‌شود. هر هفته در تمرین با اوپامکانو رقابت می‌کنم و این موضوع من را به بازیکن بهتری تبدیل می‌کند و باعث می‌شود بیشتر برای پیشرفت تلاش کنم. بنابراین، از همه شما بسیار ممنونم."

وی همچنین از ونسان کمپانی، کادر فنی بایرن مونیخ، یان کریستیان دریسن، مدیر اجرایی، هربرت هاینر، رئیس باشگاه، و سایر مدیران بایرن مونیخ قدردانی کرد و ابراز امیدواری کرد که کسب این جام برای باشگاه افتخارآمیز باشد.

کین از هم‌تیمی‌هایش در تیم ملی انگلیس نیز تشکر کرد و اتحاد و همدلی شکل گرفته در طول جام جهانی را خاص توصیف کرد و گفت: "کاپیتانی و رهبری شما افتخار بزرگی برای من است و باعث می‌شود احساس غرور فوق‌العاده‌ای داشته باشم. این جایزه قطعاً متعلق به همه ماست."

او همچنین از توماس توخل و اعضای کادر فنی تیم ملی انگلیس، دبی هویت، رئیس اتحادیه فوتبال انگلیس، و تمام اعضای اتحادیه قدردانی کرد.

کین از باشگاه تاتنهام هاتسپرز نیز تشکر کرد و گفت: "بدون تاتنهام، قطعاً امروز در جایگاهی که هستم قرار نداشتم. از ۱۱ سالگی در این باشگاه بودم. تمام راهنمایی‌ها و حمایت‌ها و زحمات مربیان باعث شد بتوانم رویایم را زندگی کنم. بدون تمام لحظاتی که در کنار یکدیگر تجربه کردیم و فرازونشیب‌هایی که در طول این مسیر پشت سر گذاشتیم، به این لحظه نمی‌رسیدم. بنابراین، فقط می‌خواهم از تاتنهام هاتسپر تشکر کنم."

وی از تمام هواداران بایرن مونیخ، تیم ملی انگلیس، تاتنهام و طرفدارانش در سراسر جهان تشکر کرد و حمایت آن‌ها را ارزشمند دانست.

کین با اشاره به اینکه خودش نیز زمانی هوادار فوتبال بوده، گفت: "هر زمان که بتوانم محبت شما را جبران کنم و چیزی به شما برگردانم، برایم افتخار و امتیاز بزرگی است."

در ادامه، او از مربیانی که در طول مسیر حرفه‌ای‌اش به او کمک کرده بودند، نام برد: بردلی آلن، کریس رمزی، جان مک‌درموت، الکس اینگل‌تورپ، تیم شروود، رایان میسون، کنی جکت، راسل اسلید، هری ردنپ، مائوریسیو پوچتینو، ژوزه مورینیو، آنتونیو کونته، روی هاجسون، گرت ساوت‌گیت و سرمربیان فعلی‌اش، وینسنت کمپانی و توماس توخل. او تاکید کرد که بدون کمک تک‌تک آن‌ها، امروز اینجا نبود.

کین سپس به تشکر شخصی‌تر از دکتر آلخاندرو الوریاگا کاراکو، پزشک خود، پرداخت و از همکاری هفت ساله آن‌ها که پس از مصدومیت شدید همسترینگ آغاز شد، ابراز قدردانی کرد.

وی از خانواده همسرش، کلی، گری و تام، و همچنین برادر همسرش، به دلیل حمایت‌هایشان تشکر کرد و گفت که از زمان ورود به خانه آن‌ها در ۱۸ سالگی، احساس عضویت در خانواده را داشته است.

برادرش، چارلی، نیز مورد تشکر کین قرار گرفت. کین دوران کودکی خود را با بازی و صحبت درباره فوتبال با برادرش یادآوری کرد و از حمایت‌های او در سفر به بازی‌ها و تماشای مسابقاتش ابراز قدردانی نمود.

کین با احساساتی شدن، از مادر و پدرش به دلیل فداکاری‌ها و حمایت‌های بی‌دریغشان تشکر کرد و گفت که آن‌ها هیچ‌گاه برای فوتبالیست شدنش فشار نیاوردند، بلکه همواره بر سخت‌کوشی، پیشرفت و یادگیری تاکید داشتند.

او فرزندانش، آیوی، ویوین، لوئیس و هنری را دلیل تمام کارهایش خواند و گفت که قصد دارد الگوی خوبی برای آن‌ها در سخت‌کوشی و باور به خود باشد.

همسرش، کیت، را «بهترین دوست» خود نامید و از حمایت‌های او که حتی بیشتر از خود کین خواهان این جایزه بود، تشکر کرد. او تاکید کرد که این جام متعلق به هر دوی آن‌ها و تمام خانواده است.

در پایان، هری کین خطاب به جوانانی که رویای رسیدن به اهداف خود را دارند، گفت: "با سخت‌کوشی، حتی زمانی که هیچ‌کس شما را نمی‌بیند، هر چیزی ممکن است. باید فرازونشیب‌ها را پشت سر بگذارید و با تاب‌آوری، اراده و باور به خودتان از تجربه‌ها درس بگیرید. همان‌طور که گفتم، هر چیزی ممکن است."

وی مسیر حرفه‌ای خود را هموار ندانست و اشاره کرد که مجبور شده روزهای سخت زیادی را تجربه کند و برای تبدیل شدن به بهترین بازیکن بجنگد، و امیدوار است مسیرش بتواند به دیگران انگیزه بدهد.