گاهی اوقات فعالان رسانهای حوزه ورزش به سراغ مطالب مقایسهای میروند و به عنوان مثال، حوادث ورزشگاه دورتموند را با استادیومهای داخلی میسنجند یا موفقیتهای رئال مادرید و بارسلونا را در کنار وضعیت باشگاههای ایرانی قرار میدهند که این رویکرد شاید مصداق قیاس معالفارق باشد. تصور کنید رشتههایی مانند کشتی، جودو و تکواندو نیز به این جمع افزوده شوند؛ در این صورت چه ترکیبی شکل خواهد گرفت؟
با وجود این، قصد داریم به شکل خودجوش وارد همین دایره مقایسه شویم و نکته مهمی را بیان کنیم: اگر نتایج کشتی گاهی در کنار فوتبال گذاشته میشود، باید آن را هشداری جدی برای مدیران و تصمیمسازان این رشته تلقی کرد تا مراقب باشند فوتبال با این حجم از ادعا و امکانات، به موضوع تمسخر و تحقیر بدل نشود.

فوتبال بدون تردید محبوبترین رشته ورزشی در سطح جهان است و هیچ ورزشی قادر نیست در جذب مخاطب و همراه کردن افکار عمومی با این حوزه رقابت کند. جایگاه فوتبال به لحاظ پتانسیلهای رسانهای، اقتصادی و اجتماعی در سطحی است که تصورش نیز برای خیلی از ورزشها دشوار به نظر میرسد.
اما با این اوصاف، جایگاه کنونی فوتبال ایران در این معادله کجاست؟
باشگاههای کشورمان در رقابتهای آسیایی کارنامه درخشانی ندارند و بارها در تقابل با تیمهای عربی ناکام ماندهاند. تیمهای ملی نیز در برهههای گوناگون نتایجی کسب کردهاند که تناسبی با جایگاه و اعتبار فوتبال ایران ندارد؛ چالش صعود از مرحله گروهی در جام جهانی، ناکامیهای متوالی در جام ملتهای آسیا و تداوم حسرت حضور در المپیک برای نزدیک به پنج دهه، گواه این مدعاست.
با در نظر گرفتن چنین شرایطی، تعجبآور نیست که قیاس فوتبال با کشتی و سایر ورزشها برجستهتر میشود. وقتی کشتیگیران و ورزشکاران دیگر رشتهها با افتخارات خود پرچم کشور را به اهتزاز درمیآورند، زیر ذرهبین رفتن عملکرد فوتبال کاملاً طبیعی است. پرسش اصلی دقیقاً همین است که چرا رشتهای با این میزان هوادار، بودجه، امکانات و توجه رسانهای، در کسب نتیجه تا این حد با انتظارات فاصله دارد؟
قرار نیست فوتبال باری بر دوش سایر ورزشها باشد یا بهجای تبدیل شدن به نماد موفقیت و افتخار، به دستمایهای برای مقایسههای تلخ مبدل گردد. فوتبال ایران باید مایه آبروی ورزش کشور باشد و نه موجب سرافکندگی و تحقیر آن.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.