فضای ورزش ایران با آغاز شهریور سال ۱۳۶۸ و همزمان با استقرار دولت اکبر هاشمی رفسنجانی و انتخاب حسن غفوری‌فرد به عنوان رئیس سازمان تربیت بدنی دگرگون شد. غفوری‌فرد که حامی استفاده از ستاره‌ها بود، پس از کسب مجوزهای دولتی، علی پروین را به سمت سرمربی تیم ملی برگزید.
پروین پیش از پذیرش این مسئولیت شرط کرده بود که به طور همزمان سرمربیگری پرسپولیس را هم حفظ کند و در پاییز ۱۳۶۸ کاروان تیم ملی را روانه مسابقات جام صلح و دوستی در کویت ساخت؛ تورنمنتی به شدت سیاسی که طی آن ایران و عراق پس از پایان جنگ تحمیلی برای نخستین بار مقابل هم صف‌آرایی می‌کردند.
این تورنمنت برای فوتبال ایران از دهم آبان ۱۳۶۸ کلید خورد و تیم کشورمان در گام نخست با دبل گلزنی مجید نامجومطلق توانست یمن را از پیش رو بردارد. با وجود اهمیت کم این برد، رویداد مهم‌تر نشستن پروین برای نخستین بار روی نیمکت ملی بود که زمینه بازگشت بسیاری از بازیکنان منتقد و قهرکرده دوران مرحوم پرویز دهداری را فراهم آورد.
در جریان رقابت‌های کویت، چهره‌هایی همچون شاهرخ بیانی و محمد پنجعلی به اردوی تیم ملی پیوستند و بازیکنانی نظیر شاهین بیانی، حمید درخشان و ناصر محمدخانی نیز پس از پایان این مسابقات به جمع ملی‌پوشان ملحق شدند؛ روندی که در نهایت به قهرمانی تیم ملی فوتبال ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن در مهر ماه ۱۳۶۹ انجامید.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.