همزمانی چند رویداد در روز جمعه، موج تازه‌ای از بحث‌ها پیرامون وضعیت خدمت سربازی علیرضا بیرانوند و تفاوت‌های آشکار میان شرایط فوتبالیست‌ها و سایر ورزشکاران ایجاد کرد.

تلاش‌ها برای فروکش کردن حاشیه‌های علیرضا بیرانوند معمولاً با واکنش‌های خود او بی‌نتیجه می‌ماند. دروازه‌بانی که ماه‌های گذشته را به دلیل حواشی سربازی در کانون توجه داشت و جایگاه ملی‌اش را نیز تحت تأثیر قرار داد، سرانجام از اول آبان راهی خدمت سربازی شد و تصاویری با لباس نظامی منتشر کرد.

از همان ابتدا مطرح شد که بیرانوند به دلیل حضور در دور رفت مسابقات در ترکیب تراکتور، تا نیم‌فصل مجاز به همراهی تیم فجر سپاسی نیست. با این وجود، در روز جمعه ۱۵ آبان، طرح موضوع مصدومیت او از سوی کادر فنی و بازیکنان فجر سپاسی پس از پیروزی برابر پرسپولیس تعجب‌برانگیز بود؛ به‌ویژه که هم‌زمان ویدیویی از تمرینات بیرانوند در کمپ تیم ملی انتشار یافته بود.

این تناقض آشکار این پرسش را ایجاد کرد که اگر او مصدوم است یا به دلیل نداشتن کارت بازی امکان همراهی تیم شیرازی را ندارد، چرا برخلاف سایر بازیکنان در سفرها غایب نیست و در کمپ تیم ملی تمرین می‌کند؟

برخی استدلال می‌کنند که او زیر نظر مربیان تیم ملی آماده می‌شود، اما این پرسش مطرح است که آیا تنها فوتبال بازیکن ملی‌پوش دارد و آیا بیرانوند نخستین سرباز ملی‌پوش تاریخ ورزش ایران است؟

در همین روز، حضور فردین هدایتی در یک برنامه تلویزیونی و صحبت‌های او درباره سربازی، بار دیگر بحث تبعیض میان اهالی فوتبال و سایر ورزشکاران را زنده کرد. منتقدان معتقدند با وجود جایگاه اجتماعی فوتبال و درآمدهای کلان فوتبالیست‌ها، دلیلی برای اعطای رانت‌های ویژه در قوانین عمومی وجود ندارد.

در شرایطی که کشتی‌گیران و قهرمانان سایر رشته‌ها بدون ادعا و شبیه به سایر شهروندان مراحل سربازی، کار و تمرین را پیش می‌برند و با کوچک‌ترین اشتباه حاصل یک سال تلاششان از دست می‌رود، اعطای امتیازات گسترده به فوتبالیست‌ها محل تردید است؛ به‌ویژه برای بازیکنانی که طی سالیان حضور در تیم ملی دستاورد چشمگیری ثبت نکرده‌اند.

این در حالی است که قهرمانان جهان در کشتی با وجود مدال‌آوری با دغدغه‌های معیشتی روبه‌رو هستند، اما بازیکنان فوتبال بدون کسب افتخارات ملی یا بین‌المللی از قراردادهای میلیاردی، آپشن‌ها و پاداش‌های پی‌درپی برخوردار می‌شوند و حتی پس از اشتباهات فنی فرصت جبران دارند، برخلاف رشته‌هایی مثل کشتی که چهره‌هایی چون کامران قاسمپور در آن تنها با یک لحظه اشتباه زحمات یک‌ساله خود را بر باد رفته می‌بینند.

آمارهای سال جاری نشان می‌دهد که از مجموع شش قهرمان جهان در کشتی آزاد و فرنگی، تنها تعداد محدودی شانس دریافت پاداش دارند و بسیاری از مدال‌آوران سال‌های گذشته به دلیل عدم کسب طلا از این چرخه محروم می‌مانند، در حالی که قراردادهای فوتبال بدون نیاز به دستاورد خاصی رو به افزایش است.

©‌ خبر ورزشی