سرخابی‌های پایتخت به عنوان مدعیان همیشگی قهرمانی، با شرایطی نزدیک به هم وارد مسابقات این فصل شدند. هدایت هر دو تیم به بازیکنان سابقشان سپرده شده بود که برای نخستین بار از ابتدای فصل روی نیمکت می‌نشستند. سهراب پیش‌تر سابقه حضور موقت در استقلال را داشت و تارتار نیز با تجربه‌ای بیشتر در لیگ، سابقه دستیابی به نیمکت پرسپولیس را در کارنامه داشت.
هر دو سرمربی در دوران بازیگری مدافع بودند و هم‌سن به شمار می‌روند؛ استقلال با پنجره بسته روبه‌رو بود و پرسپولیس دست به خانه‌تکانی زده بود. با وجود تفاوت آرایش تیمی نسبت به فصل گذشته و فشار بالای هواداران، هر دو تیم برخلاف پیش‌بینی‌ها نمایش خوبی داشتند و امتیازات لازم را کسب کردند.
موج چالش‌ها تقریبا همزمان از راه رسید؛ پرسپولیس در هفته سوم نخستین باخت را تجربه کرد و استقلال پس از سه پیروزی متوالی، با سه تساوی پی در پی صدر جدول را از دست داد. با ثبت نخستین باخت فصل برای سهراب و دو شکست خانگی متوالی برای تارتار، این پرسش مطرح می‌شود که چرا استقلال بدون تنش کار را ادامه می‌دهد، اما پرسپولیس وارد بحران شده و تارتار شعار «حیا کن رها کن» می‌شنود؟
این اختلاف واکنش را نباید در زمین مسابقه، نیمکت، بازیکنان مصدوم و محروم، کادر مدیریتی یا برنامه‌ریزی بازی‌ها جستجو کرد، بلکه ریشه اصلی آن در ذهنیت هواداران روی سکوها نهفته است. هواداران استقلال در دهه گذشته انواع و اقسام بحران‌ها نظیر ناکامی در دربی، جام نگرفتن، محرومیت از آسیا علی‌رغم قهرمانی بدون شکست، شکست‌های سنگین، پنجره‌های بسته و تغییرات متعدد کادر فنی در یک فصل را با تمام وجود لمس کرده‌اند و با ترس از تکرار آن تلخی‌ها، با آرامش پشت سهراب مانده‌اند.
سهراب همان مربی‌ای است که پس از جدایی نکونام سکان هدایت تیم را در اختیار گرفت و پس از دو نتیجه مناسب، با یک شکست جایش را به موسیمانه داد. در مرتبه دوم نیز داستان مشابهی تکرار شد و بوزویچ آمد. هواداران استقلال پس از تجربه‌های تلخ گذشته و حسرت از دست دادن سرمایه‌هایشان، اکنون ترجیح می‌دهند با وجود مشکلات، از سرمربی تیم خود حمایت کنند.
در مقابل، پرسپولیسی‌ها چنین تجربه‌ای از بحران‌های پیاپی در سال‌های اخیر ندارند. از نیمه نخست دهه ۹۰ که پرسپولیس با مربیان مختلف ایرانی و خارجی روزهای سختی را گذراند، سال‌های زیادی گذشته است و هواداران این تیم طی یک دهه اخیر با هدایت برانکو، یحیی و اوسمار فقط طعم قهرمانی و موفقیت را چشیده‌اند و روزهای ناخوش جابجایی‌ها را از یاد برده‌اند.
هواداران پرسپولیس با هاشمیان نیز رویکردی مشابه داشتند و رفتارهای مشابه را در قبال کارتال و اوسمار به مسائل غیرفوتبالی نسبت می‌دهند؛ درست همان‌گونه که استقلالی‌ها هنوز استراماچونی را ناجی خود می‌دانند. به همین دلیل، با خط‌دهی دلالانی که از ورود مربیان خارجی و پورسانت‌های دلاری سود می‌برند، هواداران با نخستین ناکامی احساساتی شده و علیط تارتار موضع می‌گیرند.
کسانی که با دو باخت علیه تارتار شعار سر می‌دهند، فراموش کرده‌اند که آوردن مربی خارجی جدید تا زمان شناخت بازیکنان و رقبا، به معنای از دست رفتن کل فصل و وعده وعید برای سال آینده است. در چنین شرایطی تنها ایجنت‌ها با هزینه‌های نجومی نقل‌وانتقالات سود می‌برند و بازنده اصلی همان هوادار احساساتی است.
استقلالی‌ها با پوست و استخوان بحران‌ها را چشیده‌اند و به همین خاطر با چند نتیجه بد پشت سهراب را خالی نمی‌کنند، اما پرسپولیسی‌ها به دلیل دوری از این تجربیات تلخ، به سادگی از عملکرد تارتار عبور می‌کنند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.