پس از شکست یک بر صفر چلسی در برابر ساندرلند، ژابی آلونسو به‌شدت از خط دفاعی تیمش انتقاد کرد؛ باطنی که بار دیگر مشکلات تاکتیکی و سردرگمی آبی‌ها در یافتن هویت تیمی را به نمایش گذاشت.

بحران چلسی در دستیابی به یک هویت واضح با باخت یک بر صفر برابر ساندرلند استمرار یافت و ناراحتی ژابی آلونسو کاملاً آشکار بود.

به نظر می‌رسد سرمربی اسپانیایی آبی‌های لندن نیز به جمع مربیانی پیوسته که در استمفوردبریج اشتیاق زیادی به تغییرات پی‌درپی در ترکیب و چیدمان تاکتیکی دارند؛ عنوانی که در فصل ۲۰۰۳-۲۰۰۲ برای نخستین بار به کلودیو رانیری، سرمربی وقت این باشگاه، نسبت داده شده بود.

تیم فوتبال چلسی در این مسابقه برای نخستین مرتبه در فصل جاری با سه هافبک مرکزی به میدان رفت، ولی برای دومین بازی پیاپی از داشتن مهاجم نوک تخصصی بی‌بهره بود. پدرو نتو بار دیگر در اجرای نقش مهاجم هدف ناکام ماند و نتوانست نمایش اثرگذاری در این دیدار خارج از خانه ارائه دهد.

در سوی دیگر میدان، ساندرلند که روزگار مناسبی را سپری نمی‌کرد، با حضور برایان بروبی در خط حمله بازی کرد؛ مهاجمی که دقیقه ۳۶ روی خطای لوی کولویل یک ضربه پنالتی به سود تیمش گرفت. انزو لوفی پشت ضربه ایستاد و دروازه چلسی را گشود تا تنها گل این دیدار رقم بخورد. این اتفاق در شرایطی رخ داد که لحظاتی قبل، سرنگونی کول پالمر در برخورد با لوک اونین موجب درخواست پنالتی از سوی چلسی شده بود، اما کمک‌داور ویدیویی تشخیص داد خطا بیرون از محوطه جریمه رخ داده است.

این دو رخداد در بازه زمانی کوتاه، واکنش شدید آلونسو و اعضای کادر فنی را کنار زمین به همراه داشت. با این وجود، سرمربی چلسی پس از سوت پایان از داور انتقاد نکرد و ترجیح داد با پاسخ‌های کوتاه، تمرکز را به اجرای ضعیف برنامه‌های تاکتیکی توسط بازیکنانش معطوف کند.

آلونسو در پاسخ به این پرسش که آیا بروبی مهاجمی مهارناپذیر است، عنوان کرد: «نه، می‌شود او را مهار کرد. می‌شود متوقفش کرد، اما ما باید این کار را خیلی بهتر از چیزی که امروز انجام دادیم، انجام می‌دادیم. او تقریباً بدون اینکه موقعیت خاصی داشته باشد، دو فرصت به دست آورد و یک پنالتی هم گرفت. از نحوه دفاع کردنمان در آن صحنه راضی نیستم. اتفاقی بود که می‌توانستیم از آن جلوگیری کنیم و در طول هفته هم روی آن کار کرده بودیم. پنالتی دادن به حریف اصلاً اتفاق خوبی برای ما نیست.»

این عملکرد باعث شد لوی کولویل در پایان نیمه نخست تعویض شود و مویسس کایسدو جای او را در مرکز خط دفاعی بگیرد؛ آن هم در حالی که کایسدو به دلیل مسائل بدنی، طی هفته تنها یک جلسه تمرینی کامل را پشت سر گذاشته بود و باید زیر نظر کادر فنی مدیریت می‌شد.

خط حمله چلسی در ایجاد موقعیت‌های گلزنی نیز کم‌فروغ ظاهر شد. ضربه سر مورگان راجرز، خرید ۱۱۷ میلیون پوندی باشگاه، از معدود فرصت‌های خطرناکی بود که با بی‌دقتی هدر رفت. کول پالمر نیز روز آرامی را پشت سر گذاشت، آن هم تنها چند روز بعد از آن که از فهرست تیم ملی انگلیس خط خورده بود.

آلونسو پیش از شروع فصل ابراز امیدواری کرده بود که تیمش غیرقابل پیش‌بینی باشد؛ حالا اگرچه مواردی مانند مصدومیت‌ها فراتر از کنترل او هستند، اما چلسی در عمل به تیمی غیرقابل پیش‌بینی بدل شده است؛ هرچند این غیرقابل پیش‌بینی بودن نه به کام هواداران، بلکه بر زیان خود باشگاه تمام شده است.

©‌ خبر ورزشی