خبرگزاری تسنیم، فاطمه نیازی: پنجم آبان 1394، باران در کوهدشت از خیابان‌ها گذشت، به خانه‌ها رسید و در زیرزمین خانه‌ای جمع شد که علی دوست‌محمدی، زینب محمدی و آدرینای شش‌ساله در آن بودند. سیلاب آن روز از آستانه خانه گذشت و خانواده‌ای را از هم گسست. نیروهای امدادی پیکر سه نفر را از میان آب بیرون آوردند؛ اما برای خانواده دوست‌محمدی، بیرون‌آوردن پیکرها پایان جست‌وجو بود، نه پایان فقدان. فقدان آن‌ها سه بخش جداگانه ندارد؛ یک سوگ خانوادگی است که در آن، نبودن هر نفر، نبودن دو نفر دیگر را نیز به‌یاد می‌آورد.
از آن روز، در خانواده دوست‌محمدی سه جای خالی باقی مانده؛ سه غیبت که با هیچ جایی پر نشد و زندگی بازماندگان به پیش و پس از پنجم آبان تقسیم شد. خواهر علی، در گفت‌وگویی که در آبان 1405 انجام شده، بار دیگر از روزی گفته‌است که خبر سیلاب به خانواده رسید. او به‌یاد می‌آورد که پس از شنیدن خبر، با شتاب خود را به محل خانه برادرش رساند؛ جمعیت زیادی اطراف محل حادثه جمع شده بودند و خانواده در جست‌وجوی خبری از علی، زینب و آدرینا بود. آن روز برای او لحظه‌ای بود که زندگی خانوادگی‌اش را به پیش و پس از سیلاب تقسیم کرد.
در سوگ گاهی آنچه باقی می‌ماند، نه‌فقط خاطره آدم‌ها که جای خالی آن‌هاست؛ جای خالی یک صدا، یک قدم، یک لباس کوچک، یک صندلی و حضوری که پیش‌تر چنان طبیعی بوده که کسی به نبودنش فکر نمی‌کرده‌است. آدرینا در این میان، فقط نام یک کودک در فهرست جان‌باختگان سیل نیست؛ او کودکی است که فرصت بزرگ‌شدن از او گرفته شد. هیچ تصویری از سال‌های بعدش وجود ندارد؛ از روزهایی که باید به مدرسه می‌رفت، قد می‌کشید، از آرزوهایش می‌گفت و به خانه بازمی‌گشت. آینده‌ای که برای یک دختر شش‌ساله می‌توانست پر از امکان باشد، در یک زیرزمین و در چند ساعت بارندگی پایان یافت.
در چنین لحظه‌هایی انسان هنوز در جست‌وجوی عزیزانش است؛ هنوز می‌خواهد به خانه برسد، خبری پیدا کند و نشانی از کسانی بیابد که تا پیش از آن، حضورشان بخشی از زندگی بوده‌است. حالا خواهر را نمی‌توان فقط به‌عنوان خواهر علی دید؛ او در برابر مجموعه‌ای از نبودن‌ها قرار گرفته‌است. برادری که دیگر نیست، زنی که همراه او از دست رفت و کودکی که فرصت بزرگ‌شدن پیدا نکرد. فقدان این سه نفر برای او سه اتفاق جداگانه نیست؛ یک گسست خانوادگی است که همه لایه‌های آن به یکدیگر متصل‌اند.
نام علی، خواهر را به برادرش می‌رساند؛ نام زینب او را به خانواده‌ای پیوند می‌دهد که دیگر حضور ندارد و نام آدرینا به قبری که سوگش را در همان خاک پایان نداد. قبر می‌تواند محل رفتن و یادکردن باشد، اما نمی‌تواند کودکی را که باید بزرگ می‌شد، به زندگی بازگرداند. در چنین سوگی هیچ نامی به‌تنهایی روایت را کامل نمی‌کند. هر نام دو غیاب دیگر را نیز با خود می‌آورد.
آبان 1394؛ بارش 75 تا 80 میلی‌متری
بارندگی از ظهر سه‌شنبه پنجم آبان 1394 آغاز و میزان بارش کوهدشت در مقاطع مختلف 70، 73، 75 و 80 میلی‌متر اعلام شد. آب در رودخانه مرکزی بالا آمد و از مسیر خود خارج شد. معابر و خیابان‌های اصلی شهر آب‌گرفته شدند و در برخی نقاط ارتفاع آب به حدی رسید که خودروها از حرکت بازماندند. سیلاب تنها محدوده شهری را درگیر نکرد؛ بخش روستایی شهرستان نیز با قطع راه‌های ارتباطی و اختلال در شبکه‌های خدماتی روبه‌رو شد.
در هفتم آبان، راه ارتباطی 65 روستای کوهدشت مسدود شده بود، برق 58 روستا قطع و شبکه آب‌رسانی 50 روستا دچار مشکل شده بود. روز بعد نیز محمد کرمی، فرماندار وقت کوهدشت، از تداوم قطع راه ارتباطی 65 روستا خبر داد و گفت آب و برق تعدادی از روستاها همچنان قطع است.
علیرضا کاکاوند، مدیرعامل وقت شرکت آب‌وفاضلاب روستایی لرستان، خسارت واردشده به شبکه آب‌رسانی روستایی کوهدشت را حدود 30 میلیارد ریال اعلام کرد.
به گفته او، آب حدود 60 روستا قطع شده بود و بخش مهمی از این قطعی‌ها به قطع برق پمپ‌های آب‌رسانی مربوط می‌شد؛ زیرا در بسیاری از روستاها انتقال آب با سامانه‌های پمپاژ انجام می‌شد. کاکاوند توضیح داده بود که در برخی مناطق گروه‌های عملیاتی شرکت وارد عمل شده‌اند، اما در تعداد زیادی از روستاها به‌دلیل مسدودبودن راه‌های ارتباطی امکان دسترسی و تعمیر شبکه وجود نداشت.
در بخش راه نیز ابعاد حادثه فراتر از یک یا چند مسیر روستایی بود. رضا آریایی اعلام کرد راه ارتباطی 65 روستا در اثر سیلاب به‌طور کامل تخریب یا مسدود شده است. او از آسیب به ده‌ها کیلومتر راه روستایی و بین‌شهری، ده‌ها دهانه پل بزرگ و کوچک، تأسیسات زیربنایی، شبکه‌های انتقال برق و آب، معابر شهری و روستایی، اراضی کشاورزی و باغی و تلف‌شدن صدها رأس دام خبر داد. این اظهارات، تصویر گسترده‌تری از خسارت‌های سیل ارائه می‌کرد که در روزهای نخست هنوز ارزیابی نهایی نشده بودند.
در حوزه عشایری نیز حاجی‌مراد بیرانوند، مدیرکل وقت امور عشایری لرستان، از قطع راه ارتباطی عشایر کوهدشت خبر داد. او گفت به‌دلیل دشواری ارتباط با مناطق عشایری، آمار دقیق خسارت‌های دامی در دسترس نیست، اما احتمال تلف‌شدن دام‌ها و آسیب به جایگاه‌های نگهداری آن‌ها وجود دارد. در حوزه آموزش‌وپرورش نیز گودرز کریمی‌فر، مدیرکل وقت آموزش‌وپرورش لرستان، از اعزام کارشناسان برای بررسی مدارس آسیب‌دیده خبر داد و اعلام کرد پس از ارزیابی میدانی، تعداد مدارس خسارت‌دیده مشخص می‌شود. در همان روزها، جمعیت هلال‌احمر نیز به‌حالت آماده‌باش درآمد و نیروهای عملیاتی برای کمک‌رسانی به مناطق گرفتار در سیلاب اعزام شدند.
هوشنگ بازوند، استاندار وقت لرستان، در جلسه ستاد بحران که با حضور محمدباقر نوبخت، معاون وقت رئیس‌جمهور و رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور برگزار شد در هشت آبان 1394 برگزار شد، از خسارت به حدود دو هزار واحد مسکونی و آسیب به حدود 600 کیلومتر از راه‌های ارتباطی و ارزش خسارت واردشده به واحدهای مسکونی و تجاری این استان را بیش از 200 میلیارد تومان اعلام کرد.
خسارت‌هایی که پس از فروکش‌کردن آب باقی ماند
خسارت سیل آبان 1394 فقط در برآورد اولیه فرمانداری و اختلال خدمات روستایی خلاصه نشد. خانه‌های مجاور مسیر رودخانه و محدوده سد ساحلی با آب‌گرفتگی و ورود گل‌ولای روبه‌رو شدند و شماری از واحدهای مسکونی تخلیه شدند. تأسیسات شهری و روستایی، راه‌ها، پل‌ها، شبکه‌های برق و آب، اراضی کشاورزی، باغ‌ها و جایگاه‌های دامداری نیز در گزارش‌های مسئولان به‌عنوان بخش‌های آسیب‌دیده نام برده شدند.
در سال 1397، مدیر جهاد کشاورزی کوهدشت، میزان خسارت کشاورزی شهرستان در سال 1395 را بیش از 30 میلیارد تومان اعلام کرده بود که شامل خسارت به باغ‌های انار منطقه زیرتنگ، جایگاه‌های دام، زمین‌های زراعی و ایستگاه‌های پمپاژ آب می‌شد.
سیلاب آن سال از کوهدشت گذشت، اما پرونده آن با پایین رفتن آب بسته نشد. برای خانواده دوست‌محمدی، خسارت در سه جای خالی و ادامه پیدا کرد؛ برای دیگر ساکنان، در خانه‌های آب‌گرفته، وسایل از دست‌رفته، راه‌های قطع‌شده و روایت‌هایی که نشان می‌دهد که اعلام اعتبار یا تصویب تسهیلات لزوماً به‌معنای جبران کامل خسارت زیرساخت‌ها و خانوارها نبوده‌است.
فروردین 1398؛ بارندگی دوباره و مرگ پرستو زیر آوار
چهار سال پس از سیل آبان 1394، بارندگی‌های فروردین 1398 بار دیگر کوهدشت و بخش‌های دیگری از لرستان را درگیر کرد. سامانه بارشی متراکم در دو موج، از پنجم تا نهم و سپس از یازدهم تا سیزدهم فروردین، بخش‌های گسترده‌ای از این استان را تحت‌تأثیر قرار داد. طغیان رودخانه‌ها و مسیل‌ها، تخریب پل‌ها و راه‌های ارتباطی، آب‌گرفتگی خانه‌ها و واحدهای تجاری، خسارت به اراضی کشاورزی و آسیب به تأسیسات زیربنایی، ابعاد این حادثه را از یک آب‌گرفتگی معمولی فراتر برد.
در همان روزهای آغازین بارندگی، کوهدشت بار دیگر شاهد مرگ یک دختر جوان بود؛ اما این بار علت مستقیم مرگ، غرق‌شدن در سیلاب نبود. در روستای چم‌سنگر از توابع بخش درب‌گنبد، یک اصطبل بر اثر بارندگی فروریخت و پرستو مرداپور زیر آوار گرفتار شد. بهزاد ابراهیمی، بخشدار وقت درب‌گنبد، گفته بود پس از اطلاع از ریزش اصطبل و گرفتارشدن یک نفر، به‌همراه تیم فوریت‌های پزشکی به محل اعزام شدند؛ اما با وجود تلاش نیروهای اورژانس، پرستو جان باخت.
پرستو در 20سالگی از میان خانواده‌اش رفت؛ 20 سال، تمام زندگی او نبود؛ فقط بخشی از سال‌هایی بود که فرصت تجربه‌کردنشان را پیدا کرد. پس از آن پنجم فروردین، زمان برای دیگران به حرکت ادامه داد، اما برای خانواده‌ای که پرستو را از دست داده بود، بخشی از زندگی در همان حادثه باقی ماند.
برای خانواده مرداپور، پرستو دیگر از راه نمی‌رسد. سالگردها می‌آیند، فروردین دوباره از راه می‌رسد و باران ممکن است همان حوالی ببارد؛ اما هیچ‌کدام نمی‌توانند آن روز را به شکلی دیگر رقم بزنند. آنچه برای دیگران یک حادثه در میان چندین حادثه بارندگی است، برای خانواده او تاریخی است که با نام یک دختر گره خورده.
در همان روزها در بخشی از مناطق کوهدشت هزار و 500 نفر از روستاییان در محاصره آب قرار گرفتند و تردد برای امدادرسانی و رفت‌وآمد مردم تنها با قایق امکان‌پذیر بود. در محدوده‌ای دیگر، از قرارگرفتن 11 روستا در بن‌بست ارتباطی خبر داده شد. این گزارش‌ها تصویری از شرایطی ارائه می‌کردند که در آن، راه‌های زمینی زیر آب رفته بود و دسترسی به روستاها به عملیات امدادی وابسته شده بود.
طغیان رودخانه مادیان‌رود روستاهای اطراف را تحت‌تأثیر قرار داد. بر اساس داده‌های ایستگاه‌های باران‌سنجی، مجموع بارش ثبت‌شده در حوضه کشکان از چهارم تا دوازدهم فروردین 273.5 میلی‌متر و در حوضه مادیان‌رود برآفتاب 344 میلی‌متر بود. بارش روز دوازدهم فروردین در حوضه مادیان‌رود به 116 میلی‌متر رسید. این حجم بارش، جریان رودخانه را تشدید کرد و پل انبار ضرونی را از بین برد؛ پلی که تخریب آن راه ارتباطی حدود 700 خانوار را قطع کرد.
در دهم فروردین 1398، برآورد اولیه خسارت سیل در سطح لرستان 805 میلیارد تومان اعلام شد و از آسیب به سه‌هزار و 658 واحد مسکونی خبر داده شد. با ادامه ارزیابی‌ها و ثبت خسارت‌های دو موج بارشی، ارقام دیگری برای مجموع خسارت اعلام شد. در جمع‌بندی‌های بعدی، خسارت اولیه سیل لرستان بیش از 15 هزار میلیارد تومان گزارش شد؛ همچنین از تخریب 57 پل و آسیب به حدود 250 کیلومتر راه اصلی و بزرگراه خبر داده شد.
55 میلیارد تومان خسارت کشاورزی؛ از گندم و انار تا ایستگاه‌های پمپاژ
بخش کشاورزی کوهدشت از حوزه‌هایی بود که خسارت آن در همان روزهای نخست به‌صورت جداگانه اعلام شد. فرج‌علی امیری، مدیر جهاد کشاورزی وقت کوهدشت، پانزدهم فروردین 1398 خسارت اولیه سیلاب به زیربخش‌های کشاورزی شهرستان را حدود 55 میلیارد تومان اعلام کرد. این خسارت محصولات زراعی گندم، جو و کلزا و محصولات باغی از جمله انار، انجیر و انگور را دربر می‌گرفت.
خسارت به محصولات کشاورزی تنها به ازبین‌رفتن محصول در زمین محدود نبود. ایستگاه‌های پمپاژ آب و کشاورزی در حاشیه رودخانه سیمره و سیاب آسیب دیدند؛ جاده‌های بین مزارع، کانال‌های آب، سدهای انحرافی و ذخیره آب نیز در شمار زیرساخت‌های خسارت‌دیده قرار گرفتند. دام، طیور و اماکن دامی نیز از سیلاب آسیب دیدند. مدیر جهاد کشاورزی شهرستان گفته بود پس از فروکش‌کردن آب، آماربرداری از خسارت‌ها آغاز می‌شود.
محمدرضا آزادبخت، سرپرست وقت فرمانداری کوهدشت، هشتم فروردین 1398 خسارت سیلاب به زیرساخت‌های شهرستان را 35 میلیارد تومان اعلام کرد. در بخش راه و ترابری، ابنیه سنگی محور قرعلیوند ـ معمولان، محور سیاه‌پله، محور کوره‌دشت شمالی، محور خرم‌آباد ـ کوهدشت و محور سیمره ـ بابازید آسیب دیدند. پل‌های کمپ‌گنجعلی و شرشره، تقاطع چرودره، پل عبدولی، آب‌نمای هومیان و پل دم‌روستا نیز در فهرست خسارت‌ها قرار داشتند.
در بخش آب‌وفاضلاب روستایی، مجتمع آب‌رسانی گل‌زرد، تابلوهای برق مجتمع چاچوره، خط انتقال پمپاژ شرشره و پمپ کوره‌دشت آسیب دیدند. در خط انتقال کوره‌دشت، تخریب جاده دسترسی و رسوب‌گذاری در حدود 10 کیلومتر از لوله انتقال آب گزارش شد. دیواره‌های تغذیه مسکونی تنگ‌قبله در طرهان شکست، ایستگاه شماره یک گرخشاب آسیب دید و گل‌ولای در بستر چشمه‌های سیاب تجمع کرد.
خسارت‌ها به این بخش‌ها محدود نماند. بندهای گابیونی و ملاتی درب‌گنبد، بندهای خاکی و گابیونی کوهدشت شمالی، بندهای خاکی و گابیونی سد هاله و بندهای حوزه کشماهور و دالاب نیز آسیب دیدند. در بخش روستایی، پل سیدرضا و لطیف احمدی در طرهان، پل ارتباطی روستاهای پشت‌تنگ و زیرتنگ و کانال‌های باباگردعلی و شورابه در کوهنانی در فهرست خسارت‌ها قرار گرفتند.
جاده‌های عشایری هومیان و سرخه‌مهر، ابنیه و طویله‌های عشایری و شماری از خانه‌های شهری و روستایی نیز آسیب دیدند. رقم 35 میلیارد تومان، برآورد فرمانداری از خسارت زیرساخت‌های شهرستان در هشتم فروردین بود و تمام خسارت‌های شهری، کشاورزی و سایر بخش‌ها را دربرنمی‌گرفت.
شش روز بعد، سجاد طرهانی، شهردار وقت کوهدشت، خسارت اولیه سیلاب به محدوده شهر را 370 میلیارد تومان اعلام کرد. این رقم به آسفالت معابر، بلوار مرکزی، کانال مرکزی، زیرساخت‌های شهری، پل‌ها، فضای سبز، ساختمان‌ها و تأسیسات شهرداری و خانه‌ها و واحدهای تجاری مجاور مسیرهای سیلاب مربوط بود.
60 میلیارد تومان خسارت به منابع طبیعی
یکی از مهم‌ترین بخش‌های خسارت سیل 1398، آسیب به طرح‌های آبخیزداری کوهدشت بود که برای کنترل سرعت رواناب، پخش سیلاب، افزایش نفوذ آب در زمین و کاهش فشار جریان در پایین‌دست ساخته شده بودند. صمیمی عبدولی، رئیس وقت اداره منابع طبیعی و آبخیزداری کوهدشت، نوزدهم فروردین 1398 اعلام کرد سیلاب 60 میلیارد تومان به منابع طبیعی شهرستان خسارت وارد کرده است.
به گفته او، طرح‌های آبخیزداری در شمال کوهدشت و مناطق اولادقباد، درب‌گنبد، گراب، کوهنانی و وزکور آسیب دیده بودند. زیرساخت‌های پارک جنگلی بلوران نیز حدود چهار میلیارد تومان خسارت دیده بود. عبدولی در همان روز تأکید کرده بود که همه سازه‌ها تخریب نشده‌اند و برخی از سازه‌های آبخیزداری توانسته‌اند حجم بالایی از رواناب‌ها را مهار کنند. سیل هم سازه‌هایی را آسیب زد و هم کارکرد بخشی از سازه‌ها را در مهار جریان آب آشکار کرد.
32 پل تخریب‌شده؛ 98 روستا که راهشان همچنان قطع بود
در سیل فروردین 1398، خسارت راه‌های کوهدشت به تخریب پل‌ها و آسیب جاده‌های روستایی محدود نماند. در مجموع 32 پل اصلی، فرعی و روستایی شهرستان تخریب شدند. در مرداد همان سال نیز راه ارتباطی 98 روستا همچنان قطع گزارش شده بود. محمدامین رحیمی‌مقدم، رئیس وقت اداره راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای کوهدشت، خسارت زیرساخت‌های راه شهرستان را بر اساس فهرست‌بهای سال 1397 بیش از 100 میلیارد تومان اعلام کرده بود؛ اما برای تعمیر ابنیه فنی در سال 1398 تنها 180 میلیون تومان در نظر گرفته شده بود. این رقم، در برابر برآورد بیش از 100 میلیارد تومانی خسارت راه، فاصله بزرگی میان نیاز بازسازی و اعتبار پیش‌بینی‌شده را نشان می‌داد.
پل انبار ضرونی یکی از نمونه‌های روشن این تأخیر بود. طغیان مادیان‌رود پل را تخریب کرد و راه ارتباطی حدود 700 خانوار را قطع کرد. روستاییان برای رفت‌وآمد با دشواری روبه‌رو شدند و پیگیری ساخت پل جدید به یکی از مطالبات منطقه تبدیل شد.
در ششم فروردین 1401، عباس شرفی، مدیرکل وقت راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای لرستان، گفته بود قرارداد ساخت پل با پیمانکار به‌دلیل تأمین‌نشدن منابع مالی خاتمه یافته است. در آن زمان پایه‌های پل تکمیل شده بود، اما عرشه باقی مانده بود؛ پیشرفت فیزیکی پروژه حدود 40 درصد اعلام شده و برای تکمیل آن پنج تا شش میلیارد تومان اعتبار نیاز بود. پل جدید با دهانه 39 متر طراحی شده بود و نصب عرشه آن نیز به تأمین اعتبار و ادامه عملیات اجرایی وابسته مانده بود.
سیل پایان فروردین نبود؛ موج دیگری در اسفند همان سال
ماجرای سیلاب کوهدشت در سال 1398 به موج‌های فروردین محدود نماند. در ششم و هفتم اسفند همان سال، سامانه بارشی دیگری وارد لرستان شد. بر اساس پیش‌بینی هواشناسی، میزان بارش در کوهدشت بین 130 تا 170 میلی‌متر اعلام شده بود و اوج بارش از عصر تا ساعات اولیه صبح روز بعد پیش‌بینی می‌شد.
فرماندار وقت از قطع راه ارتباطی کوهدشت شمالی، شامل 58 روستا، خبر داد و به ساکنان مجاور نهر مرکزی هشدار داد خانه‌های خود را تخلیه کنند یا وسایلشان را به محل امن انتقال دهند. در همان ساعات، نیروهای شهرداری با بلندگو به ساکنان اطراف کانال مرکزی هشدار داده بودند. این بار، خطر در حالی تکرار می‌شد که زیرساخت‌های آسیب‌دیده از سیلاب فروردین هنوز به وضعیت عادی بازنگشته بودند.
معاون عمرانی وقت شهرداری نیز گفته بود دبی روانابی که از شمال وارد شهر می‌شود، آن‌قدر بالاست که کانال مرکزی به‌تنهایی توان انتقال آن را ندارد. این توضیح، اهمیت مدیریت رواناب در بالادست را روشن می‌کند: کانال داخل شهر نمی‌تواند جایگزین کنترل جریان آب در حوضه‌های بالادست شود.
در آبان 1398، سرپرست شهرداری کوهدشت از اختصاص هشت میلیارد تومان اعتبار برای جبران بخشی از خسارت سیلاب شهر خبر داد و تصریح کرد که 50 درصد تخصیص شش‌ماهه این اعتبار به‌صورت اوراق دوساله ابلاغ شده است.
از خسارت‌های ثبت‌شده تا سازه‌هایی که هنوز مرمت می‌خواهند
اکنون با گذشت بیش از هفت سال از سیل فروردین 1398 و بیش از یک دهه از حادثه آبان 1394، موضوع آبخیزداری بار دیگر در کوهدشت مطرح شده‌است؛ این‌بار با اعلام 34 نقطه پرخطر سیلابی و نبود ماشین‌آلات تخصصی برای مرمت و لایروبی سازه‌ها.
داریوش جمشیدیانی، رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری کوهدشت، در گفت‌وگو با تسنیم از اجرای طرح‌های آبخیزداری در مناطق مختلف از سال 1382 خبر داده‌است. این طرح‌ها شامل سازه‌های خشکه‌چین، گابیونی، بندهای ملاتی و بندهای خاکی بوده‌اند که برای کنترل و پخش سیلاب، تغذیه آبخوان‌ها، تقویت منابع آب زیرزمینی و کاهش رواناب‌های فصلی احداث شده‌اند.
به‌گفته جمشیدیانی، سیلاب‌های سال 1398 و بارش‌های نقطه‌ای به زیرساخت‌های آبخیزداری کوهدشت خسارت وارد کرده‌اند و میزان آسیب در نقاط مختلف از 20 تا 100 درصد متغیر است.
نقاط آسیب‌دیده شناسایی و مختصات آن‌ها ثبت شده، اما عملیات مرمت و لایروبی به‌دلیل نبود ماشین‌آلات تخصصی در شهرستان به‌تأخیر افتاده‌است. او از مکاتبه با استانداری، فرمانداری و مجموعه منابع طبیعی برای تأمین تجهیزات خبر داده و گفته برای اعزام ماشین‌آلات به کوهدشت قول مساعد داده شده تا عملیات مرمت و لایروبی با اولویت‌بندی نقاط آسیب‌پذیر آغاز شود.
جمشیدیانی اعتبار موردنیاز برای اقدامات آبخیزداری شهرستان را 20 میلیارد تومان اعلام کرده و گفته که سال گذشته 950 میلیون تومان برای احداث یک بند خاکی در منطقه دارابی هزینه شد.
در سال 1405 نیز چهار میلیارد تومان اعتبار در اختیار مجموعه قرار گرفته و 11 میلیارد تومان از محل اعتبارات قرارگاه امام حسن مجتبی(ع) برای حوزه محرومیت‌زدایی مصوب شده‌است.
کوهدشت؛ شهری میان دو سیل و 34 نقطه ناتمام
بازخوانی سیل‌های کوهدشت از آبان 1394 تا فروردین و اسفند 1398، فقط مرور چند عدد و فهرست خسارت نیست. در فاصله این سال‌ها، آب از زیرزمین خانه‌ای گذشت و سه نفر را از خانواده‌ای گرفت؛ از روی پل‌هایی گذشت که دیگر راهی برای عبور باقی نگذاشتند؛ به مزارع و باغ‌ها رسید و محصول و زیرساخت کشاورزی را آسیب زد؛ بندهای آبخیزداری را فرسود و مسیر روستاها را بست. در هر مرحله، بخشی از خسارت ثبت شد، بخشی از اعتبارات اعلام شد و بخشی از وعده‌های بازسازی باقی ماند.
در این سال‌ها زمان برای همه به یک شکل نگذشت. برای خانواده دوست‌محمدی، پنجم آبان 1394 هنوز با نام علی، زینب و آدرینا همراه است. برای خانواده مرداپور، پنجم فروردین 1398 روزی است که پرستو دیگر به خانه بازنگشت. این دو تاریخ در تقویم از یکدیگر فاصله دارند، اما در روایت سیلاب‌های کوهدشت به‌هم می‌رسند؛ دو خانواده که هرکدام پس از یک حادثه، باید زندگی را با نبودن یکی از عزیزانشان ادامه می‌دادند.
آدرینا در آبان 1394 شش‌ساله بود؛ او همراه پدر و مادرش دیگر به خانه بازنگشت. چهار سال بعد، پرستو مرداپور در 20سالگی زیر آوار جان باخت. علی و زینب نیز همراه آدرینا در همان حادثه از دست رفتند. چهار نفر در دو حادثه و دو خانواده که سهمشان از آن روزها، خاطره و جای خالی است.
دو حادثه با دو شکل متفاوت، اما با نتیجه‌ای یکسان برای خانواده‌هایی که یکی از اعضای خود را از دست دادند. آدرینا فرصت بزرگ‌شدن پیدا نکرد و پرستو سال‌های بعد زندگی را ندید.
در کنار این فقدان‌ها امروز نیز 34 نقطه پرخطر در فهرست مرمت و لایروبی قرار دارد. این سه تصویر، سه فصل جدا از یک مسئله‌اند: سیلابی که می‌آید، خسارتی که برجا می‌گذارد و زیرساختی که خطر را به بارندگی بعدی منتقل می‌کند.
باران هر بار فروکش می‌کند؛ اما همه‌چیز به وضعیت پیش از حادثه بازنمی‌گردد. اکنون آن چهار نفر دیگر بازنمی‌گردند؛ اما تکرار آن فقدان‌ها سرنوشت محتوم باران نیست.
/644/
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.