سردار آزمون در پی انتشار گمانه‌زنی‌ها و تیترهای مختلف در رسانه‌ها، مشخص کرد که انتقادات او متوجه هیچ گروه یا دسته‌بندی خاصی نبوده است. او تأکید کرد که تیم ملی ایران در سال‌های اخیر، از جمله چهار سال گذشته، دستاورد قابل توجهی نداشته است. آزمون به صراحت اعلام کرد که به نسل خود نمره قبولی نمی‌دهد، چرا که معتقد است تیم ملی باید در جام جهانی به مرحله بعدی صعود می‌کرد یا حداقل به فینال جام ملت‌های آسیا راه می‌یافت.
در شرایطی که بسیاری از مسائل در جامعه با منطق فاصله دارند، آزمون ترجیح داد واقعیت‌ها را بیان کند. او می‌توانست مانند برخی، عملکرد نسل خود را ستایش کرده یا آن را با نسل طلایی فوتبال ایران در سال ۹۸ مقایسه کند؛ مقایسه‌ای که به گفته او، نه تنها بی‌ربط است، بلکه هیچ مشکلی از فوتبال ایران را حل نمی‌کند.
آزمون می‌توانست با بزرگ‌نمایی دستاوردهای ناکافی، واقعیت‌ها را پنهان کند، اما او انتخاب کرد که حقیقت را بگوید. او معتقد است که دروغ‌پردازی و اغراق در مورد عملکرد گذشته، نه تیم ملی ایران را اسطوره می‌سازد و نه می‌توان با تمجیدهای بی‌اساس، برای یک نسل افتخار آفرید.
به نظر می‌رسد زمان آن فرا رسیده که مفهوم «دستاورد» را در فوتبال ایران بازنگری کنیم. آزمون نیز به درستی اشاره کرد که دستاورد واقعی در این مقطع، کسب نتایج مطلوب در جام جهانی ۴۸ تیمی و رسیدن به فینال جام ملت‌های آسیا بوده است.
اگر چنین نتایجی حاصل می‌شد، نیازی به روایت‌سازی‌های پرطمطراق و تکرار مکررات نبود. نسل فعلی تیم ملی با اثبات خود در زمین مسابقه، می‌توانست «نسل طلایی» نام بگیرد.
اما وقتی چنین دستاوردهایی وجود ندارد، چرا باید با ساختن داستان‌های خیالی، واقعیت را کتمان کنیم؟ فوتبال ایران به جای اسطوره‌سازی از نتایج به دست نیامده، باید با خودش صادق باشد. پذیرفتن این واقعیت که هنوز به اهداف تعیین‌شده نرسیده‌ایم، شاید اولین گام ضروری برای ایجاد تغییرات مثبت باشد.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.