اتفاق رخ داده برای تیم ملی فوتبال ایران پیش از حضور در تورنمنت چهارجانبه عراق، غیرقابل قبول است و بیش از هر چیز، انفعال و سکوت فدراسیون فوتبال را به نمایش گذاشت.
بر اساس برنامه‌ریزی و دعوت فدراسیون فوتبال عراق، قرار بود تیم ملی ایران امروز راهی این کشور شود، اما دولت عراق از صدور مجوز پرواز ممانعت کرد. در نتیجه، ملی‌پوشان مجبور شدند تهران را به مقصد آبادان ترک کرده و از آنجا به‌صورت زمینی به بصره سفر کنند؛ اقدامی که مصداق بی‌احترامی به کاروان فوتبال ایران تلقی می‌شود.
واکنش فدراسیون فوتبال ایران به این رفتار دولت عراق، حتی عجیب‌تر از خود رفتار عراقی‌ها بود. هیچ واکنش جدی و متناسب با این بی‌احترامی مشاهده نشد و به نظر می‌رسد این مسئله به‌سادگی از کنار آن عبور خواهد شد، گویی اتفاق ناخوشایندی برای اعتبار فوتبال ایران رخ نداده است. دلیل سکوت فدراسیون و عدم تجدیدنظر در ادامه حضور در این مسابقات نامشخص است.
این پرسش مطرح می‌شود که ارزش حضور در چنین تورنمنتی تا چه حد است که فدراسیون حاضر به تحمل چنین رفتاری شده است؟ آیا بازی با تیم‌هایی چون فلسطین و عراق، آنقدر اهمیت دارد که اعتبار و شأن تیم ملی ایران زیر سؤال رود؟ دستاورد این مسابقات برای فوتبال ایران چیست که مسئولان حاضر نیستند به خاطر این بی‌احترامی آشکار، از آن انصراف دهند؟
تناقض تلخ ماجرا در این است که مسئولان فدراسیون و کادر فنی، به‌خصوص امیر قلعه‌نویی، معمولاً در فضای رسانه‌ای با ادبیاتی تند از فوتبال ایران دفاع کرده و به منتقدان واکنش نشان می‌دهند. اما در مواجهه با بی‌احترامی آشکار به تیم ملی و اعتبار فوتبال ایران، خبری از مواضع قاطع نیست. این نشان می‌دهد که شاخ‌وشانه کشیدن تنها در برابر منتقدان داخلی و در شرایطی که هزینه‌ای ندارد، آسان است.
امیر قلعه‌نویی، که پیش‌تر بارها به منتقدان حمله کرده و با ادبیاتی تند به مخاالفانش واکنش نشان داده، اکنون باید موضع خود را در قبال این اتفاق روشن کند. باید مشخص شود که آیا سرمربی تیم ملی به همان اندازه که برای پاسخ دادن به منتقدان انرژی صرف می‌کند، واکنشی به این توهین بزرگ به تیمش نیز نشان خواهد داد یا سکوت را ترجیح می‌دهد.
واقعیت این است که تیم ملی ایران نباید به‌سادگی از کنار این اتفاق عبور می‌کرد. فدراسیون باید با شدیدترین شکل ممکن به این رفتار پاسخ می‌داد. انصراف از این تورنمنت کم‌اهمیت، می‌توانست حداقل واکنشی درخور به چنین بی‌احترامی‌ای باشد و نشان دهد که احترام و اعتبار تیم ملی قابل معامله با چند مسابقه دوستانه نیست.
متأسفانه، به نظر می‌رسد برگزاری این چند بازی برای برخی افراد، از حفظ شأن و حرمت تیم ملی مهم‌تر است. تیم ملی به‌جای سفر با اقتدار و احترام، اکنون مجبور است مسیر آبادان تا بصره را زمینی طی کند و فدراسیون نیز ترجیح داده است طوری رفتار کند که گویی اتفاقی رخ نداده است. آنچه تأسف‌بارتر از رفتار دولت عراق است، انفعال و بی‌تفاوتی مسئولان فوتبال ایران در قبال توهینی است که به اعتبار تیم ملی شده است.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.