تیم ملی فوتبال ایران قرار است در این فیفادی دو بازی دوستانه با تیم‌های ملی فلسطین و عراق برگزار کند. با توجه به مشکلات همیشگی در تدارک بازی‌های دوستانه، بخش عمده‌ای از مسابقات قابل توجه تیم ملی در رقابت‌های رسمی و با سختی فراوان برگزار شده است. اگر شرایط عادی بود، بعید بود که تیم ملی بخواهد با فلسطین و عراق دیدار کند.
اما با توجه به هدف حضور در جام جهانی، این سوال مطرح می‌شود که آیا ارزش و اهمیت یک بازی دوستانه آنقدر هست که بخواهیم از اعتبار و شرافت خود دست بکشیم؟ آیا شعارهای عزت ملی نباید در چنین مواقعی به کار آید؟ مسئولان تیم ملی مدام بر لغو پرواز در دقیقه نود تاکید می‌کنند، گویی اگر این اتفاق زودتر رخ می‌داد، مشکلی وجود نداشت.
این مسئله بسیار حیاتی است و زمان در آن نقش ندارد. آیا اگر مهمانی را دعوت کنید، سپس بگویید که او باید پیاده بیاید، او مهمان است یا قربانی؟ اگر مسئولان بگویند که ما مهمان نبودیم و خودمان خواستار این بازی بودیم و طرف مقابل لطف کرده و پذیرفته است، اوضاع وخیم‌تر خواهد شد. بدیهی است که برای دیدارهای دوستانه در سطح ملی در فیفادی، ماه‌ها مذاکره و در نهایت عقد قرارداد لازم است.
چرا در جریان آن همه مذاکرات، صحبتی از نحوه سفر تیم ملی به میان نیامده است؟ اگر صحبتی شده، هر قراردادی بند فسخ و جریمه دارد. اگر یکی از طرفین قرارداد زیر حرفش بزند، باید خسارت بپردازد. آیا چنین قراردادی منعقد شده است؟ امیدواریم که برای این دو بازی دوستانه پولی نیز پرداخت نشده باشد، چرا که از دست رفتن دلارهای ارزی، حداقل آسیب وارده به فوتبال ملی کشور خواهد بود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.