سرخ‌پوشان پایتخت با وضعیت نه چندان مطلوبی راهی تعطیلات نیم‌فصل شدند. پرسپولیس در بازی‌های اخیر خود نه تنها در نتیجه‌گیری ناکام بوده، بلکه از نظر فنی نیز نمایش قابل قبولی ارائه نکرده است. ثبت دو شکست در سه دیدار اخیر، آن هم در خانه، اتفاقی فاجعه‌بار و نگران‌کننده است که به‌سادگی نمی‌توان از کنار آن گذشت. پرسپولیس با از دست دادن امتیازات حساس، نتوانسته انتظارات را برآورده کند، در حالی که با توجه به کیفیت و بازیکنان در اختیارش، انتظار می‌رفت عملکرد بسیار بهتری داشته باشد.
یکی از نکات عجیب در دو بازی اخیر مقابل فولاد و فجرسپاسی، تغییر سبک بازی پرسپولیس و گرایش بیش از حد به فوتبال مستقیم بود. سرخ‌پوشان به جای استفاده از پاس‌های ترکیبی، خلق موقعیت از راه‌های گوناگون و حفظ توپ در زمین، بارها به ارسال توپ‌های بلند از عقب زمین و عبور سریع از میانه میدان روی آوردند. این تغییر تاکتیکی، خلاقیت را از بازی پرسپولیس سلب کرد و از فوتبال ترکیبی و زهرداری که از این تیم انتظار می‌رفت، خبری نبود.
این وضعیت هنگامی عجیب‌تر می‌شود که به بازیکنان هجومی پرسپولیس نگاه کنیم. بیفوما، محبی، اورونوف، صادقی و محمودی، بازیکنانی هستند که از سرعت، تکنیک و توانایی عبور از مدافعان، خلق موقعیت و برهم زدن ساختار دفاعی حریف برخوردارند. با این حال، در هفته‌های گذشته، نشانی از استفاده درست از این قابلیت‌ها دیده نشد. بازیکنانی که پتانسیل ایجاد دردسر برای خط دفاع حریف با حرکات فردی و ترکیبی را دارند، در بسیاری از لحظات بازی از جریان بازی خارج می‌شدند.
مشکل پرسپولیس تنها به نتیجه نگرفتن یا ضعف در گلزنی خلاصه نمی‌شود؛ مسئله اصلی، سردرگمی در شیوه بازی و ناتوانی کادرفنی در بهره‌گیری از ظرفیت واقعی بازیکنان است. تیمی با این تعداد بازیکن تکنیکی و سرعتی در فاز هجومی، نباید تا این حد به فوتبال مستقیم و توپ‌های بلند متکی باشد. تارتار و همکارانش فرصت دارند در تعطیلات پیش رو روی این مشکلات کار کنند، اما واقعیت این است که پرسپولیس برای بازگشت به مسیر موفقیت، نیازمند چیزی فراتر از چند تغییر در ترکیب است؛ سرخ‌پوشان باید هویت فوتبالی خود را بازیابند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.