نیکلاس زوله، مدافع پیشین تیم ملی آلمان و باشگاه بوروسیا دورتموند، در مصاحبه‌ای به تشریح مشکلات روحی خود در دوران پایانی حرفه فوتبالش پرداخت. او فاش کرد که تصمیم به کناره‌گیری از فوتبال را مدت‌ها پیش از آخرین مصدومیت و اعلام رسمی بازنشستگی خود اتخاذ کرده بود.
زوله در پادکست «After The Final Whistle» از شرایط سخت دو فصل آخر حضورش در دورتموند پرده برداشت؛ دورانی که مصدومیت‌های پیاپی و افت عملکرد ورزشی، فشار روانی زیادی بر او وارد کرده بود. این شرایط تا حدی نگران‌کننده بود که حتی مادرش نسبت به ادامه فعالیت حرفه‌ای او ابراز تردید کرده بود.
مادر زوله در آن زمان به او گفته بود: «فکر نمی‌کنم با این حرفه سازگار باشی.» مدافع آلمانی در واکنش، از مادرش پرسیده بود: «منظورت چیست؟ چرا چنین فکری می‌کنی؟»
زوله در مورد وضعیت روحی خود در آن دوره بیان کرد: «بعدها خیلی روی خودم کار کردم و از دیگران کمک گرفتم، چون در آن مقطع از نظر روحی شرایط خوبی نداشتم؛ البته این مسئله ارتباطی به زندگی شخصی‌ام نداشت. در مسیر تمرین، با ماشین که می‌رفتم، ناگهان احساس اضطراب کردم و با خودم گفتم: هی، یک جای کار درست نیست. دچار حمله پنیک شده بودم.»
این تجربه باعث شد زوله بیش از پیش به پایان دادن به دوران حرفه‌ای خود بیندیشد. او در این باره گفت: «از همان زمان بود که واقعاً با خودم فکر کردم شاید دیگر با این حرفه سازگار نیستم.»
زوله که تا آستانه سومین پارگی رباط صلیبی پیش رفت، پیش از انجام آخرین بازی دوران حرفه‌ای خود، تصمیم نهایی‌اش برای خداحافظی را گرفته بود. آخرین بازی او پیش از مسابقه پایانی، مقابل هوفنهایم، باشگاه سابقش در دوران جوانی، بود. در جریان این دیدار، پس از لیز خوردن و برخورد توپ به دستش، داور به سود هوفنهایم اعلام پنالتی کرد و زوله به دلیل مصدومیت از زمین خارج شد. اگرچه احتمال یک مصدومیت جدی وجود داشت، اما بررسی‌های پزشکی نشان داد که آسیب‌دیدگی او به اندازه‌ای که تصور می‌شد، خطرناک نیست. زوله درباره آن مسابقه تاکید کرد: «تصمیم من برای پایان دادن به دوران حرفه‌ای‌ام به خاطر بازی مقابل هوفنهایم نبود؛ مسابقه‌ای که در آن تا آستانه سومین پارگی رباط صلیبی‌ام پیش رفتم. تصمیمم خیلی پیش از آن گرفته شده بود.»
مدافع آلمانی، آخرین حضور خود در ورزشگاه خانگی دورتموند را در دیدار مقابل آینتراخت فرانکفورت، دیگر تیم سابقش، تجربه کرد. او کمی پیش از پایان مسابقه وارد زمین شد تا آخرین بازی خود را برای هواداران دورتموند به انجام رساند. زوله در مورد آن لحظه گفت: «فقط به همان یک بازی آخر نیاز داشتم و بعد از آن همه‌چیز تمام شد.»
با این حال، او تنها یک روز پس از آخرین مسابقه‌اش بود که به طور کامل متوجه پایان دوران فوتبال حرفه‌ای خود شد. زوله جمعه شب به میدان رفت و روز شنبه مراسمی خصوصی با حضور خانواده‌اش برگزار کرد.
زوله درباره مراسم خداحافظی خود گفت: «یک مهمانی کوچک در باغ خانه با حضور فرزندانم، خانواده‌ام و پدر و مادرم برگزار کردم. آن‌ها هدایای بسیار زیبا و خاصی به من دادند. همان‌جا بود که برای اولین بار با خودم گفتم: بله، دیگر تمام شد. مادرم اولین کفش فوتبالم را که در چهار سالگی داشتم، نگه داشته بود. او آن را با طلا آبکاری کرده و روی پایه‌ای شبیه جام قرار داده بود. دیدن آن هدیه باعث شد گریه کنم.»
با وجود اینکه زوله از سه یا چهار سال قبل به خداحافظی از فوتبال فکر می‌کرد، پایان دوران حرفه‌ای‌اش همچنان برای او لحظه‌ای دشوار و احساسی بود. او در این باره گفت: «سه یا چهار سال بود که می‌دانستم قرار است فوتبال را کنار بگذارم. بارها به این موضوع فکر کرده بودم، اما وقتی آن لحظه واقعاً فرا رسید، بسیار سخت بود.»
مدافع سابق بایرن مونیخ در ادامه به تغییر انگیزه خود در طول سال‌های فعالیت حرفه‌ای اشاره کرد و گفت: «با کسب جام‌ها و حضور در بایرن مونیخ، جایی که درآمد بیشتری به دست می‌آورید، به نقطه‌ای می‌رسید که انگیزه دادن به خودتان برای تلاش روزانه، به‌تدریج دشوارتر می‌شود.»
زوله در پایان تاکید کرد: «من همیشه عاشق فوتبال بودم، اما هیچ‌وقت بازیکنی نبودم که هر روز تمام وجودش را وقف فوتبال کند؛ چون فوتبال تمام زندگی من نیست.»
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.