به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از کرمانشاه، امروز خیابان‌های شهر حال‌وهوای دیگری داشت؛ جمعیتی که با چشمانی اشکبار و دل‌هایی آکنده از احترام، هفت شهید گمنام را بدرقه می‌کردند. در میان جمعیت، چهره‌هایی از نسل‌های مختلف دیده می‌شد؛ از مادران و پدران سالخورده تا نوجوانان و جوانانی که شاید سال‌ها پس از پایان جنگ متولد شده‌اند، اما امروز خود را در برابر فداکاری مردانی مسئول می‌دانند که برای امنیت این سرزمین از همه تعلقاتشان گذشتند.
این مراسم تنها یک آیین تشییع نبود؛ فرصتی بود برای شنیدن روایت مردمی که هرکدام با انگیزه‌ای متفاوت در این اجتماع حاضر شده بودند. برخی با یاد فرزندان شهید، برخی با عشق به وطن و برخی با این احساس که نباید اجازه داد نام و راه شهدا به فراموشی سپرده شود. در حاشیه این مراسم، 6 شهروند از اقشار مختلف درباره حس‌وحال و نگاهشان به این بدرقه باشکوه سخن گفتند.
مادر کرمانشاهی: وقتی تابوت شهید را می‌بینم، دلم برای مادران چشم‌انتظار می‌سوزد
مریم چقازردی، خانه‌دار و مادر سه فرزند، در حالی که اشک از چشمانش جاری شده بود، گفت: وقتی تابوت این شهدا را می‌بینم، ناخودآگاه به مادرانشان فکر می‌کنم؛ مادرانی که فرزندشان را با هزار امید بزرگ کردند و روزی او را راهی جبهه کردند و شاید هیچ‌وقت فرصت پیدا نکردند پیکر فرزندشان را در آغوش بگیرند.
وی افزود: امروز به همراه فرزندانم در مراسم شرکت کردم تا آنها هم بدانند آرامشی که در زندگی داریم، به‌سادگی به دست نیامده است. کسانی بودند که از جوانی، خانواده و حتی نام و نشان خود گذشتند تا ما امروز در امنیت زندگی کنیم.
این مادر کرمانشاهی با بیان اینکه شهدا متعلق به همه مردم هستند، گفت: شاید این هفت شهید خانواده‌هایشان را نشناسیم، اما احساس می‌کنیم فرزندان خودمان هستند. دلم می‌خواهد فرزندانم همیشه قدردان این فداکاری‌ها باشند و بدانند که امنیت و عزت کشور با خون شهدا حفظ شده است.
یک دانشجو: ما وارثان راه شهدا هستیم
علی پیری، دانشجوی 22 ساله، با اشاره به حضور جوانان در مراسم تشییع گفت: شاید ما دوران دفاع مقدس را تجربه نکرده باشیم، اما تاریخ آن روزها را خوانده‌ایم و از زبان پدران و مادرانمان درباره رشادت رزمندگان شنیده‌ایم. امروز وقتی پیکر این شهدا را روی دستان مردم می‌بینیم، احساس می‌کنیم آن تاریخ هنوز زنده است.
وی افزود: برای من حضور در این مراسم فقط یک وظیفه مذهبی یا ملی نیست؛ نوعی تجدید عهد با کسانی است که برای آینده ما از جان خود گذشتند. آنها در سخت‌ترین شرایط ایستادند و اجازه ندادند دشمن به خاک کشورمان دست‌درازی کند.
این دانشجو تأکید کرد: امروز وظیفه نسل ما این است که در عرصه علم، پیشرفت، خدمت و مسئولیت‌پذیری ادامه‌دهنده راه شهدا باشیم. نمی‌توانیم خودمان را دوستدار شهدا بدانیم، اما نسبت به آینده کشور و مشکلات مردم بی‌تفاوت باشیم.
یک معلم: تشییع شهدا فرصتی برای تربیت نسل آینده است
زینب ویسی، فرهنگی و معلم یکی از مدارس کرمانشاه، که به همراه تعدادی از اعضای خانواده‌اش در مراسم حضور داشت، اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های چنین مراسم‌هایی این است که نسل جدید را با واقعیت‌های تاریخ کشور آشنا می‌کند. دانش‌آموزان باید بدانند پشت استقلال و امنیت امروز ایران چه فداکاری‌هایی وجود داشته است.
وی گفت: وقتی دانش‌آموزان در چنین مراسم‌هایی شرکت می‌کنند و پیکر شهدا را از نزدیک می‌بینند، مفاهیم ایثار، گذشت، مسئولیت‌پذیری و دفاع از وطن برایشان ملموس‌تر می‌شود. این مفاهیم نباید فقط در کتاب‌های درسی باقی بمانند، بلکه باید در زندگی اجتماعی ما نمود پیدا کنند.
این معلم کرمانشاهی با اشاره به تقارن تشییع شهدا با سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) افزود: این تقارن یادآور مظلومیت و غربت است؛ امروز نیز هفت شهید پس از سال‌ها بی‌نامی و دوری از خانواده، بر دوش مردم تشییع می‌شوند و همین موضوع حال‌وهوای مراسم را عمیق‌تر و تأثیرگذارتر کرده است.
یک پیشکسوت دوران دفاع مقدس: این شهدا هنوز هم پیام دارند
حسین کریمی، بازنشسته و از رزمندگان دوران دفاع مقدس، با چشمانی که از یادآوری خاطرات آن روزها خیس شده بود، گفت: دیدن پیکر شهدا برای من فقط یادآور گذشته نیست؛ انگار دوباره به روزهایی برگشته‌ام که جوانان این سرزمین بدون هیچ چشمداشتی راهی جبهه می‌شدند. بسیاری از آنها حتی فرصت خداحافظی با خانواده‌هایشان را پیدا نکردند.
وی افزود: در آن روزها کسی به دنبال نام و مقام نبود. آنچه برای رزمندگان اهمیت داشت، دفاع از خاک و ناموس و استقلال کشور بود. امروز هم باید همان روحیه را حفظ کنیم و اجازه ندهیم ارزش‌هایی که شهدا برای آن جنگیدند، در زندگی روزمره ما کمرنگ شود.
این پیشکسوت دفاع مقدس گفت: شاید پیکر این شهدا بعد از سال‌ها به کشور بازگشته باشد، اما پیامشان همچنان تازه است. آنها به ما یادآوری می‌کنند که برای حفظ ایران باید اهل فداکاری، وحدت و ایستادگی باشیم.
یک کارگر: شهدا برای همه مردم ایران جان دادند
رضا سلطانی، کارگر یکی از واحدهای صنعتی کرمانشاه اظهار کرد: شاید فرصت حضور در همه مراسم‌ها را نداشته باشم، اما تشییع شهدا برایم اهمیت ویژه‌ای دارد. اینها کسانی هستند که در سخت‌ترین روزهای کشور پای کار ایستادند و امروز ما وظیفه داریم یادشان را زنده نگه داریم.
وی با بیان اینکه شهدا متعلق به گروه یا قشر خاصی نیستند، افزود: آنها برای همه مردم ایران جان دادند؛ برای کارگر، کارمند، کشاورز، دانشجو و همه کسانی که در این سرزمین زندگی می‌کنند. امروز هم همه ما باید در هر جایگاهی که هستیم، برای پیشرفت و سربلندی کشور تلاش کنیم.
این شهروند کرمانشاهی عنوان کرد: حضور مردم در تشییع این شهدا نشان می‌دهد که هنوز محبت و احترام به شهدا در دل مردم زنده است. امیدوارم مسئولان هم در عمل قدردان خون شهدا باشند و برای رفع مشکلات مردم و ساختن آینده‌ای بهتر تلاش کنند.
یک نوجوان: دوست دارم مثل شهدا شجاع و فداکار باشم
محمدحسین ابراهیمی، دانش‌آموز 16 ساله‌ای که همراه پدرش در مراسم حضور داشت، با شور و هیجان از احساس خود گفت: وقتی تابوت شهدا را دیدم، خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم. تصور اینکه یک نفر در سن جوانی از زندگی و خانواده‌اش بگذرد تا کشورش در امنیت باشد، برایم بسیار عجیب و در عین حال قابل احترام است.
وی افزود: ما در مدرسه درباره شهدا و دوران دفاع مقدس مطالب زیادی خوانده‌ایم، اما حضور در مراسم تشییع و دیدن جمعیت مردم حس دیگری دارد. امروز فهمیدم که مردم هنوز شهدا را فراموش نکرده‌اند و برایشان ارزش زیادی قائل هستند.
این نوجوان با بیان اینکه دوست دارد در آینده فرد مفیدی برای کشورش باشد، گفت: شاید ما نتوانیم دقیقاً همان شرایطی را تجربه کنیم که شهدا تجربه کردند، اما می‌توانیم با درس خواندن، تلاش، کمک به دیگران و دفاع از کشورمان راه آنها را ادامه دهیم.
هفت شهید گمنام امروز بر دستان مردم کرمانشاه تشییع شدند؛ هفت نام که شاید هنوز برای بسیاری ناشناخته باشند، اما یاد و خاطره‌شان در قلب مردمی جای گرفته که برای بدرقه‌شان به خیابان آمدند. اشک مادران، احترام پیشکسوتان، شور جوانان و نگاه پرسشگر کودکان، هرکدام روایتی از یک حقیقت مشترک داشت: شهدا اگرچه در گمنامی به خاک سپرده شدند، اما در حافظه یک ملت هرگز گمنام نخواهند ماند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.