امیرحسین محمودی، بازیکن جوان پرسپولیس، این روزها به یکی از خبرسازترین چهره‌های این باشگاه تبدیل شده است. انتشار آگهی فروش او در روزنامه، موجی از انتقادات و شایعات را به راه انداخته و آینده این استعداد فوتبال ایران را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است.
رفتار غیرحرفه‌ای مدیران باشگاه با محمودی، که تنها ۲۰ سال سن دارد، ملی‌پوش است و از استعداد قابل توجهی برخوردار است، جای تأسف دارد. مدیران به جای حل اختلافات و حمایت از این سرمایه جوان، با انتشار آگهی فروش، اعتبار و آبروی او را زیر سؤال برده‌اند. مقایسه وضعیت محمودی با برخی دیگر از قراردادهای پرسپولیس، ابهامات جدی‌تری را درباره عملکرد مدیران باشگاه ایجاد می‌کند.
مدیران پرسپولیس دلیل عدم افزایش قرارداد ۲.۵ میلیارد تومانی محمودی را ورود سازمان بازرسی عنوان می‌کنند. اما این پرسش مطرح می‌شود که چرا همین حساسیت درباره قرارداد دنیل گرا، بازیکن مجارستانی، وجود ندارد؟ گرا که بدون حتی یک دقیقه بازی در فصل جاری و بدون هیچ تاثیرگذاری فنی، ماهانه حدود ۱۵ میلیارد تومان (با محاسبه نرخ روز دلار) از منابع باشگاه دریافت می‌کند. چرا کسی درباره این قرارداد سنگین سوالی نمی‌پرسد؟ چگونه افزایش قرارداد یک استعداد جوان با مشکل نظارتی مواجه است، اما پرداخت میلیاردی به بازیکنی بدون خروجی فنی، ظاهراً مشکلی ندارد؟
قرارداد دنیل گرا یکی از پربحث‌ترین و پرهزینه‌ترین قراردادهای سال‌های اخیر پرسپولیس بوده که تاکنون هیچ دستاوردی برای تیم نداشته، اما هزینه‌های سنگینی را به باشگاه تحمیل کرده است. آیا هیچ نهاد نظارتی قرار نیست به این قرارداد و نحوه هزینه‌کرد منابع مالی پرسپولیس رسیدگی کند؟ چرا تنها قرارداد ۲.۵ میلیارد تومانی محمودی محل حساسیت است، اما قراردادهای ده‌ها میلیاردی بازیکنان خارجی زیر ذره‌بین قرار نمی‌گیرد؟
بهتر است پیمان حدادی و مدیرانی که برای یک بازیکن ۲۰ ساله آگهی فروش منتشر کردند، این بار برای دنیل گرا هم آگهی فروش منتشر کنند. البته با توجه به کارنامه و عدم بازی او در فصل جاری، بعید است مشتری چندانی برایش پیدا شود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.