به گزارش بخش استانها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم، انتهای مهر 1405، فرصتی دست داد تا به یک سفر مهیج و جدید برویم. قرار بود به جنوب کشور سفر کنیم تا از نزدیک، نادیدنیهایی که در پایتخت شنیده بودیم، برایمان دیدنی شوند. وقتی برای پیوستن به کاروان اساتید دانشگاههای کشور به استان هرمزگان راهی شدیم، میدانستیم که این یک سفر علمی یا تفریحی نیست. ما میرفتیم تا با چشمهای خودمان ببینیم، با گوشهایمان بشنویم و با پوست و استخوانمان لمس کنیم که در این ماههای اخیر چه بر سر این خاک آمد. حدود صد تن بودیم؛ صد قلب که برای مشاهده واقعی وقایع، از آرامش کلاسهای درس بیرون آمدند و به دل منطقه زدند.
در بندرعباس، مهمان دانشگاه علوم پزشکی آن شهر شدیم و در جلسات مختصری، با رویکردهای رسانهای روز آشنا شدیم که امروز، جنگ، جنگ رسانهها و روایتهاست، و سلاح، در جیب همه ما یا روی میز کار ما قرار دارد، کافی است از آن درست استفاده کنیم.
قرار اول، حرکت به سمت خلیج فارس و تنگه هرمز بود. آنجا صحنهی جالبی در برابر چشمانمان گسترده شد. خیل کشتیهای متوقف شده در تنگه، زیر سایهی حاکمیت ایران، ایستاده بودند. در آن لحظه، در دل هر یک از ما غرور و اندوه همزمان موج میزد. غرور از این که این تنگه، هنوز هم در سیطرهی ماست و اندوه از این که چه خونهایی برای حفظ این عزت ریخته شد. با دو شناور مسافری به جزیره هرمز رفتیم. یکی از این شناورها، در ایام جنگ در حین حمله دشمن به یکی از اسکلهها آسیب دیده بود و حالا دوباره مسافران عاشقِ تنگه را جابجا میکرد. اولین بار بود که پای بر «جزیره ایرانی هرمز» میگذاشتم. نام با مسمایی دارد. دقیقا در ناحیه پیچ تنگه قرار دارد و گویی یک پُست ایست-بازرسی طبیعی و خدادادی است که جانفدایان ایران در طول زمانه جهت حفاظت از تنگه آن را در اختیار داشتهاند.

در ساحل تنگه هرمز، دستها را به هم گره زدیم. زنجیرهی انسانیای که تنها یک نماد نبود؛ یک سوگند بود. سوگند به این که ما، فرزندان این خاک، هنوز پشت این پرچم ایستادهایم. پرچم بزرگی از ایران بزرگ را در این جزیره زیبا به اهتزاز درآوردیم و در کنار آن، دفاع از کیان ایران را همقسم شدیم. در همان جزیره، به زیارت شهدای مدفون در جزیره رفتیم. شهیدانی از هشت سال دفاع مقدس، و شهیدانی از همین جنگ اخیر. در میان سنگهای سرد و بیادعای مزار، روحهای گرمی خفته بود که برای ما آبرو و عزت خریدند.


اگر تاریخ سده پیشین جنوب ایران با نام شهید رئیسعلی دلواری ممزوج شده است، تاریخ معاصر مقاومت منطقه جنوب ایران با یک نام عجین شده است: شهید سردار علیرضا تنگسیری. به منزل وی رفتیم تا با خانواده شهید، دیداری صمیمی داشته باشیم. در آن خانه، جای خالی یک مرد را میشد نفس کشید. داغدیدگان، با چشمانی که هنوز خیسِ انتظار بود، از ما پذیرایی کردند. در سکوت آن خانه، فهمیدیم که شهادت، فقط یک واژه در کتابهای تاریخ نیست؛ یک زخم زنده است که خانوادهها آن را هر روز به دوش میکشند. خاطرات شیرین فرزند وی، شنیدنی بود. احساس میکردی آشنایی غریبی با وی داشتهای. افتادگی و مردمی بودن، ویژگی بارزی که بود که از وی توصیف شد. منزل ساده، کوچک و غیرتجملاتی شهید، با پرچم حرم حسینی نصب شده بر دیوار، سلوک الهی او را رهنمون میساخت. کاش با این مردان الهی بیشتر آشنا بودیم و باشیم.


ادامه سفر را در شهر میناب پیگیری کردیم، جایی که سنگینترین لحظات سفر، در آنجا رقم خورد. شب جمعه، کمی پس از غروب خورشید، به مدرسهی دبستان «شجره طیبه» رسیدیم؛ جایی که حالا دیگر دیوارهایش ایستاده نبودند. خرابهها هنوز روی زمین بود. گویی کودکان شهید در این شب زیارتی مخصوص شهدا، ما را به میعادگاه خود دعوت کرده بودند. اینجا، آمریکا عامدانه به مدرسهای حمله کرده بود که نه پایگاه نظامی بود و نه هدفی راهبردی. 168 نفر، از دانشآموزان خردسال تا معلمان و والدین، در یک چشم به هم زدن به آسمان پر کشیدند. در میان آوارها ایستادیم و به همراه مردمی که از اقصی نقاط کشور آمده بودند، سوگواری کردیم. صدای گریه و روایتگری برخی از راویان و ناظران واقعه، آسمان را میشکافت. پدربزرگ یکی از کودکان شهید که طاقت ایستاده صحبتکردن نداشت، لحظات رعبآور آن روز را برای بازدیدکنندگان تعریف میکرد، و جان بود که میخواست از دل مخاطب پَر بکشد. ساختمان مدرسه در اثر بمباران، تقریبا به دو نیم تقسیم شده بود، نیمی از آن، با خاک یکسان شده بود، و نیم دیگر به صورت مخروب و متروک، باقی مانده بود. چرا کودکان؟ چرا مدرسه؟ چرا دو بار حمله با وقفه طولانی؟ و سوالهای بیپاسخ. اما در واقع، پاسخ روشن بود. خباثت و ددمنشی در DNA دشمن خدا نهادینه شده است که او را به چنین فجایعی کشانیده است؛ همو که سابقهای ننگین در جزیره اپستین در بهرهکشی، کشتن و حتی خوردن کودکان بهجای گذاشته است.

سپس، به گلزار شهدای شهر میناب رفتیم. بخشی از آنجا، مخصوص شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه بود؛ کودکانی که پیش از آنکه بزرگ شوند، بزرگترین درس را به ما دادند. بسیاری از پدران و مادران و اقوام این شهدای خردسال در لحظات شب جمعه، خود را کنار مزار شهید خود رسانده بودند و جمعیت موج میزد؛ اساتید بعضا پای صحبت این بازماندگان نشستند و حرفهایشان را شنیدند. از آن شنیدهها، بغضی در گلو نشست که تا پایان سفر رهایمان نکرد. شرایط عجیبی بر آن محیط حاکم بود که جز با حضور، تجربه نمیشد.


بُهتی سنگین مرا وادار کرده بود به طور تقریباً بیوقفه میان قبر شهدای کودک راه بروم، گویی که دور آنها میچرخم و قربان صدقهشان میروم. در این میانه، به قبر پسربچهای، یا بهتر بگویم بزرگمردی، برخوردم که تصویر چندی پیش از شهادت خود او که در حال بوسه زدن بر قبر یک شهید گمنام بود، بالای آن نصب شده بود؛ گویی که این دو با هم نجوا کرده و کودک در گوش شهیدِ خوشنام، شهادتش را خواسته بود! و اینک به خواسته خود رسیده بود. کمی آن طرفتر، به قبر بانویی برخوردم که سرگذشتش، جانسوز بود. خانم میردادی برای بازگرداندن کودکان دانشآموز خود، راهی مدرسه شده بود که حمله وحشیانه به آنجا رخ داد، و مادر به همراه دو فرزند شهیدش آسمانی شدند. چه جمع با صفایی.




آخرین ایستگاه، بندر کوچک کوهستک در شهرستان سیریک بود. شهر کوچکی که در شب عروسی یک زوج محلی، میزبان موشکهای آمریکایی شد. عروسی، در یک لحظه به عزا تبدیل شد. خانهای که باید پر از شادی و پایکوبی میبود، حالا پر از داغ و فغان بود. آنجا نیز میشد عمق جنایت دشمن را حس کرد؛ دشمنی که حتی به لبخند و شادی مردم هم رحم نمیکند. موشک چنان سقف خانه را شکافته بود که تصور میکردی موشک برای حضور در مراسم عروسی (!)، شتاب و عجله فراوانی داشته است. دیوارها و منازل تا فواصل دور آسیب دیده بودند. بازماندگان شهدا برایمان روایت واقعه کردند، اما از دلیری و پایمردی آنها حیران میماندیم، چیزی که در اغلب مردم جنوب به چشم میتوان مشاهده کرد.
یادداشت از میثم جلالی، عضو هیات علمی دانشکده فناوریهای نوین، دانشگاه علم و صنعت ایران





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.