کار کردن در باشگاه تراکتور و در شهر تبریز، چالش‌هایی است که پیش از این مشخص شده است. تجربه نشان داده که بسیاری از افراد، از بازیکن و مربی گرفته تا مدیران، قادر به همکاری با محمدحسین زنوزی، مالک باشگاه، نیستند. به نظر می‌رسد در تصمیم‌گیری‌های زنوزی، نام و سمت افراد کمترین تاثیری ندارد و هر کسی که نتواند در مسیر تعیین شده توسط او حرکت کند، فارغ از رزومه و اعتبار، باید از باشگاه جدا شود.
سعید مظفری‌زاده که پیش از این از سمت سرپرستی به مدیرعاملی ارتقا یافته بود، یک بار استعفا داد و بازگشت، سپس مجدداً باشگاه را ترک کرد و حالا دوباره به تراکتور برگشته است. نکته قابل توجه این است که هیچ تغییری در باشگاه یا شرایط او رخ نداده و به نظر می‌رسد دلایلی که باعث رفتنش بود، همچنان باقی است.
مظفری‌زاده تنها یکی از ده‌ها مدیر و مربی است که در دوران مدیریت زنوزی در تراکتور، مسئولیت‌های مهمی را بر عهده گرفته، رفتن را تجربه کرده و دوباره بازگشته‌اند. افرادی مانند مظفری‌زاده و حجت کریمی، با حفظ احترام نسبت به دوران حضورشان در تبریز، پس از ترک باشگاه هرگز درباره مشکلات خود صحبت نکرده و حاشیه‌ای ایجاد نکرده‌اند.
این رویه در میان مربیان نیز مشاهده می‌شود؛ چهره‌هایی چون امیر قلعه‌نویی، یحیی گل‌محمدی، محمد ربیعی و حمید مطهری، هیچ‌گاه مشکلات خود در تراکتور را رسانه‌ای نکرده‌اند. این سکوت ممکن است به ماندگاری مشکلات کمک کرده باشد، زیرا شفافیت در این زمینه می‌توانست به نفرات بعدی در درک بهتر شرایط و انتظاراتشان کمک کند.
با این حال، در گفتگوهای خصوصی، همه این افراد بر یک نکته تاکید دارند: عدم تعریف شفاف وظایف در تراکتور و دشواری کنار آمدن با تصمیماتی که خارج از چارچوب رسمی باشگاه گرفته می‌شود، به ویژه برای افرادی که دارای نام و اعتبار هستند.
نکته مهم در بازگشت مظفری‌زاده نیز به همین موضوع بازمی‌گردد. در حالی که افراد کمتر شناخته شده ممکن است از فرصت کار در سطح اول فوتبال و کسب تجربه و اعتبار در تراکتور رضایت داشته باشند، حساب افراد با سابقه و جایگاه مشخص در فوتبال متفاوت است.
شاید ارطغرل ساغلام، مربی گمنام اهل ترکیه، بهترین مثال برای درک این تفاوت باشد. ساغلام هر بار که از سوی زنوزی پیشنهاد دریافت کرده، آن را پذیرفته و به نیمکت تراکتور بازگشته است. با توجه به اینکه سابقه او در مربیگری، مشابهت چندانی با هدایت تیم بزرگی چون تراکتور ندارد، پذیرفتن هر شرایطی برای او منطقی به نظر می‌رسد.
اما مقایسه وضعیت ساغلام با امثال مظفری‌زاده، این سوال را مطرح می‌کند که با وجود مشکلات و دلایلی که پیش از این باعث جدایی طرفین شده (چه از سوی باشگاه و چه از سوی شخص مظفری‌زاده، بر اساس آنچه در متن استعفای او یا کریمی آمده)، چه تضمینی وجود دارد که این جدایی دوباره تکرار نشود؟
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.