تیم ملی فوتبال ایران از نظر بازیکنان در پست وینگر چپ و راست با کمبود مواجه نیست و این خط یکی از پرترافیکترین نقاط ترکیب تیم ملی محسوب میشود. با وجود حضور بازیکنان متعدد که برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی رقابت میکنند، اصرار امیر قلعهنویی بر استفاده از محمد محبی، علیرغم افت محسوس او، پرسشبرانگیز شده است.
محبی در جام جهانی ۲۰۲۶ یکی از مهرههای ثابت قلعهنویی بود و در هر سه دیدار تیم ملی از ابتدا به میدان رفت و حتی موفق به گلزنی شد. با این حال، عملکرد کلی او در آن رقابتها رضایتبخش نبود و در زمره بازیکنانی قرار گرفت که نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. با وجود این، به نظر میرسد جایگاه او نزد سرمربی تیم ملی همچنان محفوظ است.
وینگر ایرانی پس از یک دوره غیبت در اردو به دلیل مسائل شخصی، دوباره به فهرست تیم ملی دعوت شد و در بازی مقابل فلسطین نیز در ترکیب اصلی قرار گرفت. با وجود این فرصت مجدد، محبی نتوانست نمایشی متفاوت ارائه دهد و عملکردش ادامه همان روند نهچندان امیدوارکننده قبلی بود و نشانهای از بازگشت به روزهای اوج نداشت.
شرایط باشگاهی این بازیکن نیز مطلوب نیست. محبی که پیشتر در لیگ روسیه بازی میکرد، اکنون در کرواسی و در تیمی نه چندان مدعی به فوتبال خود ادامه میدهد. تغییر مسیر باشگاهی او و فاصله گرفتن از سطح قبلی، همراه با نمایشهای اخیرش، این تصور را تقویت میکند که وینگر تیم ملی از دوران اوج خود فاصله گرفته است.
نکته اصلی به تصمیمات قلعهنویی بازمیگردد. زمانی که تیم ملی در پست وینگر گزینههای فراوانی دارد، چرا باید بر استفاده از یک بازیکن خاص اصرار شود؟ آیا نمایشهای اخیر محبی واقعاً آنقدر قانعکننده بوده که باید همچنان یکی از گزینههای اصلی ترکیب باشد؟ رقابت در تیم ملی زمانی معنا پیدا میکند که هیچ بازیکنی صرفاً به دلیل اعتماد قبلی سرمربی، جایگاه تضمینشدهای نداشته باشد.
قلعهنویی باید بداند که پیراهن تیم ملی نباید به سهمیه ثابت هیچ بازیکنی تبدیل شود. محبی بدون شک در مقاطعی کیفیت بالایی از خود نشان داده و تواناییهایش قابل انکار نیست، اما عملکرد گذشته نمیتواند تضمینی برای حضور همیشگی در ترکیب باشد. در شرایط فعلی، بهتر است سرمربی تیم ملی به جای اصرار بر نامهای آشنا، فرصت بیشتری به سایر گزینهها بدهد تا رقابت واقعی در خط حمله شکل بگیرد.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.