تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ نتوانست از مرحله گروهی عبور کند؛ ناکامیای که با توجه به انتظارات از نسل باتجربه فوتبال ایران، تلختر از همیشه بود. شاگردان امیر قلعهنویی در سه بازی برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر به تساوی رسیدند و با سه امتیاز در رده سوم گروه خود جای گرفتند؛ هرچند شانس صعود تا لحظات پایانی وجود داشت، اما نتایج سایر مسابقات به سود ایران رقم نخورد.
این پایان تلخ، مسئولیت قلعهنویی را برای بازسازی تیم ملی سنگینتر کرد. سرمربی ایران پس از جام جهانی فرصت داشت با چند بازی تدارکاتی، نقاط ضعف تیم را شناسایی کرده و برای آینده برنامهریزی کند؛ اما دو آزمون مقابل ازبکستان و روسیه نتوانستند تصویری امیدوارکننده از تیم ملی ارائه دهند. ایران در ۲ مهر مقابل ازبکستان با نتیجه ۳ بر یک شکست خورد و پنج روز بعد نیز در کازان برابر روسیه با دو گل مغلوب شد.
دو شکست متوالی برابر ازبکستان و روسیه، زنگ خطری جدی برای کادر فنی بود، بهخصوص با توجه به لزوم آمادگی برای رقابتهای آینده و جام ملتهای آسیا. در چنین شرایطی، تورنمنت چهارجانبه بصره میتواند فرصتی برای تغییر فضا، ارزیابی نفرات تازه و بازگرداندن اعتمادبهنفس به تیمی باشد که از جام جهانی با دست خالی بازگشته است.
امیر قلعهنویی در این مسابقات به سراغ جوانترها رفته و در دیدار نخست مقابل فلسطین، فرصت حضور در ترکیب را به چند چهره تازه داد. پیروزی دو بر صفر برابر فلسطین ۱۰ نفره، با گلهای سردار آزمون و صالح حردانی، گرچه شروع بدی برای ایران نبود؛ اما بازی با عراق متفاوت خواهد بود. میزبان با حمایت هوادارانش به میدان میآید و شاگردان گراهام آرنولد نیز انگیزه زیادی برای کسب نتیجه برابر رقیب سنتی خود دارند.

این مسابقه برای امیر قلعهنویی تنها یک دیدار دوستانه دیگر نیست. پیروزی در بصره و کسب عنوان قهرمانی این تورنمنت، پس از ناکامی در جام جهانی و شکستهای تدارکاتی، میتواند دستاوردی روحیهبخش و فرصتی برای رهایی موقت از فشار انتقادات باشد؛ هرچند روشن است که یک جام دوستانه نمیتواند ناکامی بزرگ در مهمترین میدان فوتبال جهان را جبران کند.
با این حال، تیم ملی برای عبور از فضای انتقادی ماههای اخیر به نشانههایی از پیشرفت نیاز دارد؛ نشانههایی که باید در زمین مسابقه دیده شوند، نه فقط در وعدههای کادر فنی. دیدار با عراق میتواند محک جدیتری برای نسل تازه تیم ملی باشد و مشخص کند قلعهنویی تا چه اندازه در مسیر بازسازی ترکیب و یافتن چهرههای قابل اتکا پیش رفته است.
امیر در بصره به دنبال جام است؛ جامی که شاید بهتنهایی مرهم زخم جام جهانی نباشد، اما میتواند نخستین قدم برای بازگرداندن اعتماد به تیم ملی و حتی آشتی دوباره بخشی از مردم با فوتبال ملی باشد. رویارویی با عراق، کشوری که خاطره هشت سال جنگ با آن هنوز در حافظه تاریخی مردم ایران زنده است، این بازی را حساستر میکند.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.