به گزارش بخش استانها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از اردبیل، زندگی و رفاه مردم نه در خلأ سیاسی و امنیتی، بلکه در سایه استقلال، امنیت و اقتدار ملی معنا پیدا میکند هیچ ملتی نمیتواند برای رسیدن به آسایش، ابزار دفاع از موجودیت و منافع خود را واگذار کند و از دشمنی که امنیتش را تهدید میکند انتظار تضمین زندگی داشته باشد. مسئله امروز ایران، انتخاب میان جنگ و زندگی نیست؛ بلکه چگونگی صیانت از زندگی، عزت و آینده یک ملت در برابر تهدید و زیادهخواهی دشمن است.
مردم ایران میخواهند زندگی کنند؛ چه کسی منکر این حقیقت است؟ مردم حق دارند در آرامش زندگی کنند اقتصاد باثبات داشته باشند. سفرههایشان رنگین باشد و از آینده خود اطمینان داشته باشند اما مسئله از جایی آغاز میشود که عدهای همین مطالبه بهحق را به ابزاری برای زیر سؤال بردن ضرورت دفاع از کشور و ایستادگی در برابر دشمن تبدیل میکنند. گویی باید میان زندگی مردم و دفاع از استقلال و امنیت کشور یکی را انتخاب کرد؛ درحالیکه زندگی عزتمندانه بدون امنیت و اقتدار ملی امکانپذیر نیست.
مگر ایران جنگ را آغاز کرده است؟
مگر ایران جنگ را آغاز کرده است؟ وقتی دشمن حمله کرده و زیرساختها و منافع کشور را هدف قرار میدهد چرا بهجای محکوم کردن متجاوز مدافعان کشور را با شعار «نه به جنگ» خطاب قرار میدهید؟ مخالفت با جنگافروزی یک حرف است و مخالفت با دفاع ملت در برابر تجاوز حرفی کاملاً متفاوت.
نمیتوان مهاجم را نادیده گرفت و از کشوری که مورد حمله قرار گرفته است خواست ابزارهای دفاعی خود را کنار بگذارد اگر معنای شعار «نه به جنگ» این باشد که دشمن حمله کند، بزند، و ویران کند اما ایران از دفاع و بازدارندگی دست بردارد! نتیجه چیزی جز افزایش آسیبپذیری کشور نخواهد بود. این چه منطقی است که حاصل آن این باشد؛ شما بخورید و ثروتاندوزی کنید اما کسی به شما تعرض نکند و ملت ایران نیز از ابزارهای قدرت خود صرفنظر کند؟
درسی تاریخی و ماندگار از روزگار امیرکبیر
برای درک عمق این مسئله باید به تاریخ بازگردیم به روزگاری که امیرکبیر برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی ایران در برابر تهدید انگلستان به دنبال تقویت توان دفاعی کشور بود. در آن زمان انگلستان درصدد حمله به جزایر ایران و پیشروی به سمت بوشهر بود و امیرکبیر برای مقابله با این تهدید تصمیم گرفت از کشوری که توانایی توپسازی داشت دعوت کند تا در ایران زمینه ذوب فلز و تولید توپ فراهم شود.
اما برای راهاندازی این صنعت در اصفهان، کمبود فلز به مانعی جدی تبدیل شد امیرکبیر از مردم درخواست کرد هرکس در خانه خود دیگ و قابلمه اضافی دارد آن را در اختیار این طرح قرار دهد تا با ذوب فلزات توپ ساخته شود و توان دفاعی کشور افزایش یابد.
اما ناگهان موجی از شایعات و فضاسازیها به راه افتاد روزنامهدیواریها و تبلیغات در شهر منتشر شد و عدهای اینگونه القا کردند که امیرکبیر میخواهد حتی ظرفهای غذای مردم را هم بگیرد و برای جنگ ببرد! شعارشان این بود: بگذار مردم غذا بخورند! بگذار مردم غذا بخورند! بحث جنگ و این حرفها چیست؟
این تبلیغات اثر گذاشت و عدهای از مردم دچار تردید شدند سرانجام مهندسی که مسئولیت کار را برعهده داشت به تهران آمد و به امیرکبیر گفت دیگر نمیتواند کار را ادامه دهد کارخانه تعطیل شد و طرح تولید توپ به نتیجه نرسید.
چند ماه بعد ارتش انگلستان به ایران حمله کرد اگر آن روز صد قبضه توپ در اختیار ایران قرار داشت دشمن نمیتوانست بهآسانی پیشروی کند. این واقعیت تاریخی یک پیام روشن دارد؛ گاهی شعارهای ظاهراً دلسوزانه درباره آسایش مردم اگر از ضرورت تقویت قدرت ملی جدا شوند میتوانند به تضعیف توان دفاعی کشور منجر شوند.
البته دشمن همیشه فقط با توپ و تفنگ وارد میدان نمیشود، گاهی پیش از حمله نظامی با جنگ روانی، شایعهسازی و القای ترس، اراده یک ملت را هدف قرار میدهد. امروز نیز باید مراقب بود تجربه تلخ آن روزگار تکرار نشود و همان منطقی که کارخانه توپسازی امیرکبیر را به تعطیلی کشاند به تضعیف قدرت راهبردی ایران منجر نشود.
جبهه مقاومت بخش مهم معادلات راهبردی منطقه
جبهه مقاومت، متحدان منطقهای و ملتهای مستضعفی که در برابر سلطهطلبی ایستادهاند، بخشی از معادلات راهبردی منطقه هستند. نمیتوان بهآسانی از کنار این ظرفیتها عبور کرد و تصور کرد با کنار گذاشتن متحدان و واگذاری اهرمهای قدرت، دشمن دست از زیادهخواهی برمیدارد.
بسیاری از متحدان و مستضعفان منطقه در مسیر حمایت از آرمانهای مشترک و مقابله با تهدیدها هزینههای سنگینی پرداخت کردهاند و در مقاطعی بیش از آنچه تصور میشود فداکاری داشتهاند و نمیتوان این فداکاریها را نادیده گرفت و بهسادگی از فروش جبهه مقاومت و کنار گذاشتن متحدان سخن گفت.
امروز عدهای در داخل میگویند؛ چیزی نیست! تنگه هرمز را واگذار کنید تا اقتصادمان شکوفا شود! اما چه تضمینی وجود دارد که واگذاری چنین اهرم راهبردی، رفاه و رونق اقتصادی به همراه بیاورد؟ مگر قدرتهای سلطهگر برای آبادانی و توسعه ایران وارد میدان میشوند؟ مگر تجربه گذشته را فراموش کردهایم؟
آیا هنوز روشن نشده است که آمریکا و قدرتهای سلطهگر برای توسعه کشورهای دیگر وارد میدان نمیشوند؟ آنها به دنبال تأمین منافع خود گسترش نفوذ و بهرهبرداری از ظرفیتهای اقتصادی و راهبردی کشورها هستند این قدرتها برای غارت و سلطه وارد کشورها میشوند، نه برای اینکه چیزی به آنها بدهند و زمینه پیشرفت ملتهایشان را فراهم کنند.
زندگی با عزت و مبارزه با فساد اقتصادی
هیچکس منکر فشار اقتصادی و دشواریهای معیشتی مردم نیست، مردم حق دارند از مسئولان مطالبه کنند، از گرانی و تورم ناراضی باشند و خواستار اصلاح ساختارهای اقتصادی و برخورد قاطع با فساد شوند. مسئولان نیز حق ندارند به بهانه شرایط امنیتی از پاسخگویی درباره عملکرد اقتصادی خود فرار کنند.
اما یک حقیقت را نباید فراموش کرد؛ معیشت مردم با تسلیم در برابر دشمن تأمین نمیشود و امنیت کشور را نمیتوان با واگذاری اهرمهای قدرت تضمین کرد و استقلال یک ملت را نمیتوان در برابر وعدههای اقتصادی قدرتهای سلطهگر معامله کرد.
مردم ایران زندگی میخواهند اما نه زندگی زیر سایه تهدید، تحقیر و سلطه بیگانه، مردم رفاه میخواهند؛ اما رفاهی که بهای آن فروختن استقلال و از دست دادن قدرت ملی نباشد. اگر واقعاً دغدغه سفره مردم را دارید، با فساد اقتصادی مبارزه کنید، درباره عملکرد خود پاسخگو باشید، برای مهار تورم و رونق تولید برنامه ارائه دهید و از ظرفیتهای کشور برای بهبود معیشت مردم استفاده کنید نه اینکه هر بار با مطرح کردن شعار «نه به جنگ»، اصل دفاع از کشور را زیر سؤال ببرید.
ملت ایران نه جنگطلب است و نه تسلیمطلب، ملت ایران استقلال، امنیت، عزت و زندگی شرافتمندانه میخواهد. نمیتوان شعار صلح را بهانهای برای خلع قدرت ملی قرار داد امنیت را قربانی کرد و به نام زندگی راه را برای زیادهخواهی دشمن گشود.
بگذارید مردم زندگی کنند اما اجازه ندهید دشمن با خیال آسوده به ملت ایران حمله کند اجازه ندهید تجربههای تلخ تاریخی تکرار شود و قدرت و استقلال کشور به بهای وعدههای توخالی معامله شود.
زندگی مردم مهم است اما زندگی عزتمندانه بدون استقلال، امنیت و اقتدار ملی ممکن نیست.
یادداشت از: سید محمدعلی علوی





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.