سهراب بختیاریزاده با غیبت دوباره در تمرینات استقلال، بحران تازهای را در این باشگاه رقم زده است. در هر اختلافی، دو طرف مقصرند، اما در دعواهای فوتبالی، معمولاً دلسوزان واقعی در عرصه ورزش، حرف آخر را میزنند. بختیاریزاده نیز در این میان، زبان گویای کارشناسان و پیشکسوتان فوتبال بوده است.
پیش از این نیز بسیاری نسبت به عملکرد علی تاجرنیا، مدیرعامل باشگاه، انتقاد داشتند. وی با جاهطلبی برای دیده شدن، راههای جدیدی برای شهرت ابداع کرد؛ از خریدهای خارجی ناموفق گرفته تا میدان دادن به عناصری که سودی برای استقلال و فوتبال ایران نداشتند.
بختیاریزاده بر نبود زمین تمرین مناسب به عنوان اصلیترین عامل موفقیت یک تیم تاکید دارد. جای تعجب است که چگونه با وجود آگاهی از اینکه استقلال و پرسپولیس تنها به تیم فوتبالشان وابستهاند، پولهای کلان صرف موارد جانبی میشود، در حالی که مهمترین زیرساخت یعنی زمین تمرین، مغفول مانده است.
اعتراض دیگر بختیاریزاده به نابرابری در پرداختهاست؛ واقعیتی که تیم را دچار تفرقه کرده و در نهایت، سرمربی تیم در صورت ناکامی، مسئولیت را بر عهده خواهد داشت. بختیاریزاده ماهها با این وضعیت کنار آمد، اما ظاهراً تغییری حاصل نشده و صبر او لبریز شده است.
در حالی که هیچکس با سرمایهگذاری در سایر رشتههای ورزشی مخالف نیست، اما پرسش اینجاست که چرا مدیریت به اصطلاح «گلخانهای» برای رشتههای زودبازده به کار گرفته میشود؟ رشتههایی که با توجه به نزدیک بودن مسابقاتشان و استفاده از شرایط اقتصادی کشور، میتوان قهرمانانشان را با حداقل هزینه به خدمت گرفت و موفقیتهایشان را به نام خود ثبت کرد.
زمانی که صدای سهراب بلند شد، برخی این موضوع را جنگ قدرت و تلاش برای حذف مدیرعامل جدید تلقی کردند. اما اکنون که بختیاریزاده، تاجرنیا را هدف قرار داده، این فرضیه رنگ باخته است. حتی اگر چنین باشد، چرا یک مدیر سیاسی باید این فرصت را به مخالفان خود بدهد تا او را مورد حمله قرار دهند؟
این انتقادات همواره مطرح بودهاند، اما اهمیت دوباره شنیدن حرفهای تکراری این بار در آن است که از زبان سهراب بختیاریزاده بیان میشود؛ کسی که در سختترین شرایط، وظیفهاش را انجام داده و نمیتوان او را متهم به نشستن در بیرون گود کرد. اما چرا این انتقادات به تاجرنیا و مدیران استقلال میچسبد؟ و چرا مدیران سیاسی در فوتبال همواره در موضع ضعف قرار دارند؟
آیا سیاسیون جذام دارند که ورودشان به فوتبال یا ورزش با چنین واکنشی مواجه میشود؟ آیا ورزشیها به شورای شهر و سیاست راه نیافتند؟ واقعیت این است که مدرک تحصیلی و خاستگاه یک فرد، اهمیتی ندارد، اگر او ادعا نکند و کار را بلد باشد. اما مشکل اصلی دقیقاً همینجاست؛ مدیران سیاسی وارد شده به فوتبال، ادعا میکنند، ضرر میزنند و کار را بلد نیستند!
مشکل علی تاجرنیا و تمامی مدیران سیاسی که وارد فوتبال شدهاند، از همان ابتدا آغاز میشود؛ جایی که برای جبران کمبود عکس با لباس ورزشی، خود را هوادار دوآتشه جا میزنند. آنها با یادآوری مداوم مدرک دکترای خود، سعی در اثبات تخصص دارند، اما از همان گام اول مشخص میشود که توانایی لازم را ندارند.
در تاریخ فوتبال ایران، مدیرانی مانند صفایی فراهانی داشتیم که هرگز ادعای فوتبالی یا هواداری نداشتند و سعی در تحمیل سوابق مدیریتی خود نکردند. با وجود اشتباهات اولیه، مشخص بود که او مدیریت را بلد است و همین تخصص و عدم ادعای فوتبالی بودنش، منجر به موفقیتش شد.
بازیکنانی را که پس از عقد قرارداد با استقلال و پرسپولیس، ادعای هواداری از کودکی میکنند، ببینید؛ چند نفرشان در این تیمها موفق بودهاند؟ مربیانی که با شور و هیجان سکوها را تهییج میکردند، کدام جام را بالای سر بردند یا بازیکنی را ساختند؟ مدیران سیاسی که ادعای فوتبالی دارند، دقیقاً در همین دسته قرار میگیرند و سرنوشتشان نیز مشابه است؛ زیرا جایگاه هوادار روی سکوهاست و او بابت هواداری حقوق دریافت نمیکند.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.