سهراب بختیاریزاده تا آستانه کنارهگیری از استقلال پیش رفت و تا مرز ایجاد بحرانی بزرگ برای باشگاه پیش رفت. دلایل او برای استعفا، از دیدگاه تمام کارشناسان فوتبال، کاملاً منطقی و بهحق بود؛ از جمله نداشتن زمین تمرینی مناسب و کمبود امکانات، بهخصوص برای بختیاریزاده که از ابتدای فصل با تمام مشکلات و سختیها کنار آمده و شایسته دریافت مزایای بیشتری با توجه به نتایج کسب شده بود.
با این حال، برخی بازگشت سهراب را به منافع شخصی او نسبت داده و تلاشهایش را بیارزش جلوه میدهند. این افراد مدعی هستند که بختیاریزاده با وجود محدودیتهای نقل و انتقالاتی، نتایج خوبی کسب کرده و استقلال در لیگ برتر تنها تیم بدون شکست است. همچنین، این تیم در آستانه صعود به مرحله حذفی لیگ نخبگان آسیا قرار دارد و از نظر فردی، سهراب این توانایی را دارد که رکورد فرهاد مجیدی در قهرمانی بدون شکست را تکرار کند و برای دومین بار تیمش را به مرحله حذفی لیگ نخبگان آسیا برساند؛ بنابراین، بازگشت او به نفع خود بوده است.
این ادعاها و دلایل مطرح شده ارزشی ندارند. زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد که تمام اتفاقات خوشایند برای او رخ دهد. سوابق مربیان استقلال در سالهای گذشته نشان میدهد که نباید به نتایج لحظهای دلخوش بود. صمد مرفاوی در فصل ۸۶-۱۳۸۵ برای تکرار قهرمانی تنها به ۳ امتیاز از سه بازی پایانی نیاز داشت و پرویز مظلومی نیز که استقلال را با اختلاف ۷ امتیاز نسبت به سپاهان قهرمان نیمفصل کرده بود، پس از دربی و هتتریک ایمون زاید، صدرنشینی و سپس نیمکت مربیگری را از دست داد.
در مقابل، سهراب وضعیت مربیانی را دیده است که با کسب موفقیتهای مقطعی، استقلال را رها کرده و رفتهاند. استراماچونی با تمام حواشیاش، همچنان یکی از گزینههای مربیگری آبیها محسوب میشود و فرهاد مجیدی که پس از قهرمانی و در اوج آمادگی همه چیز، استقلال را ترک کرد و به امارات رفت، برای همیشه راه بازگشتش هموار است.
در ایران، هر کسی که به تیم بها ندهد و برای مدیران ارزش قائل نباشد، عزیزتر است! جواد نکونام نمونه بارز این ماجراست؛ او با وجود تمام سختیها تا پایان فصل ادامه داد و در روز آخر، با یک امتیاز اختلاف کمتر و گلی که رئیس فدراسیون اعتراف کرد آفساید بوده، دوم شد، اما چه معاملهای با او شد؟ داستان اهالی بوسنی را به یاد دارید؟
در ذهن سهراب این حقیقت وجود دارد که اگر جواد نکونام در زمان درگیری با علی خطیر، صدرنشینی استقلال را رها میکرد، مانند فرهاد مجیدی، راه بازگشتش تا ابد هموار میشد. سهراب میتوانست استقلال را بدون شکست و مدعی، با ۷ ملیپوش رها کند و برود و هر زمان که اراده کرد، با تشریفات، دستمزد چند برابر و بودجهای برای خرید بازیکنانی چون آسانی، بازگردد.
در این شرایط، حتی گواردیولا هم نمیتواند کاری انجام دهد و با هر ناکامی، سرمربی بعدی آبیها با شعار هواداران مواجه خواهد شد. اما سرمربی نجیب، به خاطر استقلال در این موقعیت دشوار و آستانه بازی مهم با العین در آسیا، از خود گذشت تا به استقلال کمک کند. تیمی که فردا با اولین شکست، مدیرانش او را برکنار کرده و هوادارانش شعار «حیا کن، رها کن» سر خواهند داد.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.