قهرمان روئینگ بازی‌های آسیایی ناگویا از انگیزه‌هایش برای ادامه مسیر و فتح سکوهای جهانی گفت.

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از همدان، کیمیا زارعی یکی از چهره‌های ورزش بانوان استان همدان است؛ ورزشکاری که سال‌ها حضور در اردوهای تیم ملی روئینگ، شرکت در رقابت‌های بین‌المللی و کسب مدال‌های ارزشمند را در کارنامه خود دارد و با کسب 2 مدال در بازی‌های آسیایی ناگویا، بار دیگر در عرصه ورزش قهرمانی مطرح کرده است.

زارعی پس از حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا، در فاصله کوتاهی به رقابت‌های لیگ روئینگ بازگشت و با تیم استقلال قرارداد بست. او در این گفت‌وگو از دلایل حضور کمترش در همدان، شرایط تیم استقلال، تفاوت حمایت‌ها از ورزشکاران در استان‌های مختلف، انتظاراتش از مسئولان، وضعیت فدراسیون روئینگ و ماجرای عجیب هدیه کمربند و کیف چرم مردانه به سه بانوی مدال‌آور صحبت کرده است.که به شرح زیر است.

تسنیم: مدتی است کمتر شما را در همدان می‌بینیم. دلیل این رفت‌وآمدها و حضور کمتر در استان چیست؟

زارعی: واقعیت این است که بعد از بازگشت از مسابقات، بیشتر در رفت‌وآمد بودم. بخش زیادی از دلیل حضورم در تهران هم به مسابقات لیگ برمی‌گشت. من با تیم استقلال قرارداد بسته بودم و فاصله زمانی حضورم در بازی‌های آسیایی ناگویا تا مسابقات لیگ حدود 20 روز بود. به همین دلیل در تهران تمرین می‌کردم تا با توجه به تعهدی که نسبت به تیم داشتم، آمادگی بدنی‌ام را حفظ کنم و بتوانم در ماه‌هایی که قرار بود شرکت کنم، نتیجه خوبی بگیرم.برای من مهم بود که بعد از آن مسابقات سنگین، شرایط تمرینی‌ام را حفظ کنم و از آمادگی‌ای که برای بازی‌های آسیایی به دست آورده بودم، فاصله نگیرم. به همین خاطر بیشتر وقتم در تهران سپری شد و همین مسئله باعث شد کمتر در همدان حضور داشته باشم.

تسنیم: با توجه به حضور ورزشکاران مطرح در ترکیب استقلال ارزیابی شما از عملکرد تیم و دلیل این نتیجه چیست؟

زارعی: در بخش آقایان، با وجود اینکه تعدادی از ورزشکاران شاید از نظر نام و سابقه به اندازه برخی چهره‌های شناخته‌شده مطرح نبودند و تعدادی از بچه‌های جوان و ورزشکارانی که به‌تازگی وارد این فضا شده بودند در ترکیب تیم حضور داشتند، توانستیم به قهرمانی برسیم. این اتفاق نشان داد که ظرفیت خوبی در تیم وجود داشت و بچه‌ها با انگیزه و تلاش زیادی مسابقه دادند.در بخش بانوان هم من و زینب نوروزی که از مدال‌آوران بودیم، در ترکیب استقلال حضور داشتیم. سایر بچه‌های تیم هم عمدتاً ورزشکارانی بودند که در استان تهران تمرین می‌کردند. ما در رقابت با تیم دانشگاه آزاد قرار گرفتیم که در نهایت آن تیم قهرمان شد.

نکته‌ای که وجود داشت این بود که بیشتر ورزشکاران تیم دانشگاه آزاد، هم‌تیمی‌های خودمان بودند و قرار بود در مسابقات زیر 23 سال هم اعزام شوند. در همان مقطعی که ما در تهران تمرین می‌کردیم، آن‌ها زیر نظر مربی خودشان در کمپ تیم ملی تمرین داشتند. فضای تمرینی و شرایطی که برای آن‌ها فراهم شده بود، از نظر حرفه‌ای بودن تا حدودی بهتر از شرایط ما بود و این مسئله در رقابت‌ها هم تأثیر داشت.

تسنیم: بعد از کسب مدال طلا و نقره مشترک بازی‌های آسیایی، پاداش‌های قابل توجهی دریافت کردید. این جوایز تا چه اندازه می‌تواند انگیزه ورزشکار را برای ادامه مسیر افزایش دهد؟

زارعی: من با توجه به موقعیتی که بعد از کسب مدال بازی‌های آسیایی برایم به وجود آمد، جوایزی دریافت کردم که طبیعتاً بخش قابل توجهی از آن به خاطر کسب مدال طلا بود. کسانی که پیگیر این موضوعات هستند، می‌دانند که پاداش مدال‌های نقره و برنز معمولاً به اندازه مدال طلا نیست و این مدال طلاست که می‌تواند از نظر مالی تا حدودی امکان برنامه‌ریزی برای آینده را به ورزشکار بدهد.اما واقعیت این است که چیزی که من را به سمت هدف‌های بعدی می‌کشاند، صرفاً پاداش مالی نیست. باید بگویم طلای ناگویا پایان رویاهای من نیست و من هدف‌های بزرگ‌تری دارم و تا 10 سال دیگر می‌توانم در سطح حرفه‌ای رقابت کنم زیرا در حال حاضر 24 ساله هستم.

در درجه اول، تلاش و انگیزه خودم اهمیت دارد، اما بخش مهمی از انگیزه یک ورزشکار به این برمی‌گردد که در مجموعه‌ای که برای آن مسابقه می‌دهد و در رشته‌ای که نماینده آن است، تا چه اندازه او را به‌عنوان یک ورزشکار ارزشمند می‌بینند. اینکه زحمات و دستاوردهایش را به رسمیت بشناسند، برایش احترام قائل باشند و متناسب با مسیری که طی کرده با او برخورد کنند، اهمیت بسیار زیادی دارد.

همیشه اعتقاد دارم ورزشکار باید احساس کند برای مجموعه‌ای که سال‌ها به نام آن تلاش کرده، ارزشمند است. این احترام و توجه می‌تواند انگیزه ادامه مسیر را چند برابر کند. پاداش مالی جای خودش را دارد، اما اینکه یک ورزشکار احساس کند دیده می‌شود و زحماتش مورد توجه قرار گرفته، مسئله دیگری است.

تسنیم: در مقاطعی انتقاداتی نسبت به حمایت‌های ورزشی در استان همدان مطرح کرده‌اید. با توجه به اینکه خودتان سال‌ها در سطح ملی فعالیت داشته‌اید، ارزیابی‌تان از شرایط حمایت از قهرمانان در استان چیست؟

زارعی: اگر من در سال‌های گذشته درباره شرایط همدان نظری داده‌ام یا انتقادی مطرح کرده‌ام، دقیقاً به دلیل شرایطی بوده که خودم در اردوهای تیم ملی تجربه کرده‌ام. گاهی واقعاً عرصه بر ورزشکار تنگ می‌شود و شرایط به جایی می‌رسد که مجبور می‌شود درباره مشکلاتش صحبت کند.

یک ورزشکار که در سطح ملی و قهرمانی تلاش می‌کند، وقتی به استان خودش مراجعه می‌کند و از مسئولان درخواست کمک دارد، مطمئن باشید که این درخواست از سر بی‌نیازی یا صرفاً برای مطرح کردن یک موضوع نیست. من وقتی به اداره کل ورزش و جوانان استان یا مسئولان مراجعه می‌کنم و می‌گویم در یک موضوع تحت فشار هستم و به‌تنهایی نمی‌توانم آن را حل کنم، یعنی واقعاً به مرحله‌ای رسیده‌ام که از راه‌های دیگر نتیجه نگرفته‌ام و به مسئولان استان و همشهری‌های خودم پناه آورده‌ام.

متأسفانه گاهی یک ذهنیت نادرست درباره ورزشکاران وجود دارد. مثلاً وقتی می‌گویند خانم زارعی نزدیک به 10 میلیارد تومان پاداش گرفته، دیگر چرا باید اعتراض کند یا از شرایط گلایه داشته باشد؟ در صورتی که باید این موضوع را در نظر بگیرند که این پاداش به دلیل کسب مدال طلای بازی‌های آسیایی تعیین شده است. از همان ابتدا کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش می‌دانستند که کسب مدال طلا تا چه اندازه دشوار است و بر همین اساس برای آن پاداش مشخصی در نظر گرفته‌اند.

یک نفر باید به آن سطح از آمادگی برسد و در نهایت آن مدال را کسب کند. این‌طور نیست که صرفاً با حضور در مسابقه بتوان به مدال طلا رسید. من همیشه گفته‌ام مدال نقره و برنز هم ارزش بسیار زیادی دارند، اما اگر ورزشکاری بخواهد همان مدال نقره را به طلا تبدیل کند، باید چندین برابر بیشتر تلاش کند. شاید بتوان گفت برای عبور از آن فاصله و رسیدن به مدال طلا، باید هزار برابر بیشتر از آنچه تصور می‌شود زحمت کشید.

تسنیم: برخی معتقدند وقتی ورزشکار وارد تیم ملی می‌شود، دیگر مسئولیت حمایت از او بر عهده فدراسیون و وزارت ورزش است و استان وظیفه‌ای ندارد. شما با این نگاه موافق هستید؟

زارعی: ببینید، یک مسئله‌ای که وجود دارد این است که وقتی ورزشکار وارد تیم ملی می‌شود، به نوعی مسئولیت اصلی حمایت از او بر عهده فدراسیون و وزارت ورزش قرار می‌گیرد و شاید از نگاه برخی، دیگر مسئولیتی متوجه استان نباشد. اما من وقتی به اردو می‌روم و در نهایت برای کشورم مدال می‌گیرم، بعد از بازگشت همه می‌گویند کیمیای همدانی مدال گرفته است.پس استان همدان هم تا حدود زیادی در این افتخار سهیم است. من در تمام مسابقات و اردوهای تیم ملی، نام همدان را به همراه خودم داشته‌ام. اگر به اردوهای تیم ملی در حدود 10 سال اخیر نگاه کنید، از استان همدان ورزشکاران زیادی در این سطح حضور نداشته‌اند و در بیشتر این سال‌ها نام من در اردوها بوده است. من واقعاً با تمام وجود افتخار می‌کنم که همدانی هستم و توانسته‌ام نام استانم را در سطح ملی و بین‌المللی مطرح کنم.

ریشه من در همدان است. من در همین استان رشد کرده‌ام، از همین‌جا مسیر ورزش قهرمانی را شروع کرده‌ام و بعد به تیم ملی رسیده‌ام. به همین دلیل دوست دارم این نگاه اصلاح شود. اینکه ورزشکار بعد از ورود به تیم ملی دیگر ارتباطی با استان ندارد، نگاه درستی نیست. وقتی قرار است در زمان موفقیت، او را به‌عنوان ورزشکار همدانی معرفی کنند، باید در مسیر رشد و پیشرفت او هم همراهی وجود داشته باشد. از علی حقیقی، مدیرکل ورزش و جوانان استان همدان می‌خواهم نگاه حمایتی بیشتری نسبت به گذشته به قهرمانان ارشد استان داشته باشد.

قهرمانان پس از پایان دوران ورزشی هم سرمایه‌اند

تسنیم: شما علاوه بر حمایت‌های دوران قهرمانی، به موضوع استفاده از ظرفیت ورزشکاران پس از پایان دوران حرفه‌ای هم اشاره کردید،دراین باره توضیح دهید؟

زارعی: ما ورزشکارانی داریم که در طول سال‌ها به برندهای شناخته‌شده ورزشی تبدیل شده‌اند و می‌توانند بعد از پایان دوران حرفه‌ای خودشان در حوزه‌های مدیریتی و اجرایی ورزش هم نقش داشته باشند.الان ورزشکارانی داریم که بعد از سال‌ها فعالیت در عرصه قهرمانی، در کمیته المپیک و مجموعه‌های ورزشی بین‌المللی مسئولیت‌هایی بر عهده گرفته‌اند. این اتفاق نشان می‌دهد ورزشکارانی که تجربه حضور در مسابقات بزرگ و شرایط حرفه‌ای را دارند، می‌توانند در مدیریت ورزش هم مؤثر باشند.به اعتقاد من باید از همین حالا برای این موضوع برنامه‌ریزی کنیم و سرمایه انسانی ورزش را به سمت مدیریت و مسئولیت‌های اجرایی سوق بدهیم. نباید نگاه ما فقط به دوره‌ای محدود باشد که ورزشکار مدال می‌گیرد و در مسابقات حضور دارد. یک قهرمان بعد از پایان دوران ورزشی هم می‌تواند برای استان و کشورش سرمایه ارزشمندی باشد.

تسنیم: خودتان در سال‌های گذشته از منتقدان شرایط ورزش همدان بوده‌اید. آیا در این مدت تغییری در روند حمایت‌ها احساس کرده‌اید؟

زارعی: من همیشه درباره شرایط همدان منتقد بوده‌ام و سعی کرده‌ام حرفم را به گوش مسئولان برسانم. در این مدت هم که در تیم ملی حضور داشته‌ام، همدان جزو استان‌هایی بوده که تا حدودی حرف‌های من را شنیده و به مشکلاتم رسیدگی کرده است؛ البته تا جایی که توانسته‌اند.من نمی‌خواهم بگویم هیچ اقدامی انجام نشده یا مسئولان هیچ توجهی نداشته‌اند، اما وقتی شرایط را با استان‌های دیگر مقایسه می‌کنم، احساس می‌کنم همدان همچنان فاصله دارد. استان‌هایی مثل آذربایجان غربی، تهران، گیلان و زنجان در زمینه حمایت از ورزشکاران هم‌سطح من، شرایط بهتری دارند.این تفاوت هم فقط در مسائل مالی نیست. از نظر حمایت‌های تمرینی، تجهیزات و وسایل مورد نیاز ورزشکاران و همچنین پشتیبانی مالی، برخی استان‌ها عملکرد بهتری داشته‌اند. این‌ها موضوعاتی است که مستقیماً روی کیفیت تمرین و آمادگی ورزشکار تأثیر می‌گذارد.

از طرف دیگر، تعداد ورزشکاران ملی‌پوش استان‌های مختلف هم قابل مقایسه است. برای مثال، برخی استان‌ها چهار یا پنج ورزشکار در رشته روئینگ و آب‌های آرام دارند و در رشته‌های مختلف هم نماینده‌های زیادی در تیم‌های ملی دارند. آذربایجان غربی در رشته والیبال و رشته‌های دیگر ظرفیت ورزشی زیادی دارد و زنجان هم ورزشکاران و حتی مربیان ملی متعددی دارد. اما وقتی به همدان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم تعداد ورزشکاران ما در این سطح چندان زیاد نیست. افتخار می‌کنم که همیشه نام ایران همدان را در تمام اردوهای تیم ملی و مسابقات فراملی به همراه داشته‌ام.

تسنیم: برخی معتقدند حضور افراد صاحب‌منصب و مدیران سیاسی و غیرورزشی در رأس هیئت‌های ورزشی می‌تواند مشکلات این مجموعه‌ها را حل کند. آیا صرف حضور یک مقام عالی‌رتبه در رأس هیئت کافی است؟

زارعی: طبیعتاً حضور چنین افرادی می‌تواند در بعضی زمینه‌ها کمک‌کننده باشد، اما به نظر من صرف اینکه یک فرد با مقام و جایگاه بالا رئیس هیئت شود، به این معنا نیست که تمام مشکلات ورزش آن رشته برطرف خواهد شد. آنچه اهمیت دارد، میزان توجه واقعی به ورزشکاران، شناخت مشکلات رشته و پیگیری نیازهای آن‌هاست.

ورزشکار در نهایت به امکانات تمرینی، تجهیزات، حمایت مالی و شرایط مناسب برای پیشرفت نیاز دارد. اگر این موارد فراهم نشود، صرف حضور یک مدیر سیاسی در رأس هیئت نمی‌تواند مشکلات را حل کند. مهم این است که از ظرفیت افراد استفاده شود و نتیجه آن در زندگی ورزشی ورزشکاران دیده شود. هر چند حضور عبدالله امیری، فرماندار همدان و رئیس هیئت روئینگ استان در هیئت تا به امروز برای من مفید بوده است و برخی از مشکلاتم در استان حل شده است.

تسنیم: پس از جدا شدن فدراسیون روئینگ از فدراسیون قایقرانی، دیدگاه‌های متفاوتی درباره این تصمیم مطرح شد. برخی آن را اتفاقی مثبت و برخی معتقدند این جدایی به ورزشکاران آسیب زده است. ارزیابی شما به‌عنوان یکی از ملی‌پوشان چیست؟

زارعی: نظر شخصی من این است که این تصمیم در کنار مزایایی که داشته، ممکن است معایبی هم داشته باشد، اما خودم به‌عنوان ورزشکاری که در این رشته فعالیت می‌کنم، از اینکه یک فدراسیون به‌صورت اختصاصی روی روئینگ تمرکز داشته باشد، راضی هستم و این تصمیم خوب حاصل تلاش احمددنیامالی وزیر ورزش و جوانان و محسن شادی رئیس فدراسیون روئینگ است، زیرا وزیر ورزش پیش از حضور در وزارت در فدراسیون قایقرانی حضور داشت و از شرایط رشته ما اطلاع کامل داشت.

تمرکز اختصاصی بر روئینگ از مزایای استقلال فدراسیون است

وقتی یک فدراسیون به‌صورت مستقل فعالیت می‌کند، طبیعتاً بودجه و امکاناتی که برای آن در نظر گرفته می‌شود، می‌تواند به‌طور مستقیم برای همین رشته هزینه شود. این موضوع از نظر من اهمیت زیادی دارد، چون قرار است مسائل و مشکلات روئینگ به‌صورت تخصصی پیگیری شود و منابع موجود نیز در همین مسیر به کار گرفته شود.

البته از همان ابتدای جدایی فدراسیون، یک موضوع برای من و تعدادی از بچه‌ها چالش‌برانگیز بوده و آن هم محل برگزاری اردوهاست. از زمان استقلال فدراسیون، اردوهای ما به‌طور مداوم در شهر ارومیه برگزار شده و این موضوع برای بسیاری از ورزشکاران از نظر دسترسی مشکلاتی ایجاد کرده است. فدراسیون هم بر برگزاری اردوها در همین محل تأکید دارد و این مسئله برای برخی از بچه‌ها شرایط سختی به وجود آورده است.

تسنیم: این جدایی چه تأثیری بر اعزام‌های بین‌المللی و برنامه‌های آماده‌سازی تیم ملی داشته است؟

زارعی: یکی از مسائلی که در این مدت وجود داشته، محدود بودن اعزام‌های بین‌المللی برای حضور در مسابقات و اردوهای تدارکاتی بوده است. ما در مقایسه با برخی فدراسیون‌های دیگر، اعزام‌های زیادی نداریم. برای مثال، در بعضی رشته‌ها ورزشکاران برای شرکت در مسابقات یا اردوهای تمرینی به کشورهای مختلف اعزام می‌شوند، اما در روئینگ چنین شرایطی کمتر وجود داشته است.

در حال حاضر اولویت اصلی فدراسیون روی مسابقات بسیار مهمی مانند بازی‌های آسیایی و المپیک قرار گرفته و بیشتر تمرکز روی همین رویدادهاست. البته این موضوع تا حدودی به مسائل مالی هم ارتباط دارد. در دو سال ابتدایی، ساختار فدراسیون از ابتدا شکل گرفت و بخش زیادی از بودجه‌ای که در اختیار داشتند، صرف همین موضوعات شد؛ از جمله تجهیز خوابگاه‌ها و امکانات مربوط به محل تمرین و سد ارومیه.به همین دلیل در آن مقطع امکان اعزام‌های بیشتر وجود نداشت. البته از امسال قول داده شده که شرایط اعزام به مسابقات جهانی فراهم شود و امیدوارم این اتفاق عملی شود. به نظرم اگر در کنار تمرینات داخلی، فرصت حضور در مسابقات و اردوهای بین‌المللی هم برای ورزشکاران فراهم شود، قطعاً به پیشرفت و افزایش آمادگی آن‌ها کمک خواهد کرد.

تسنیم: در سال‌های اخیر فعالیت ورزشکاران در فضای مجازی و انتشار برنامه‌های روزمره و تمرینی آن‌ها با انتقادهایی مواجه شده است. حتی درباره خود شما هم گفته می‌شود که به سمت بلاگری رفته‌اید. این انتقادها را چطور ارزیابی می‌کنید؟

زارعی: این موضوع درباره خود من هم مطرح شده است. افراد زیادی، به‌خصوص در فضای روئینگ، به من می‌گویند فعالیتت در فضای مجازی را کمتر کن، بلاگر شده‌ای و بیشتر از اینکه ورزشکار باشی، در فضای مجازی فعالیت می‌کنی. من همیشه با یک لبخند به این صحبت‌ها جواب می‌دهم.اول از همه، دیدگاه خودم این است که من بعد از چندین سال فعالیت ورزشی، تا حدود زیادی به این آگاهی رسیده‌ام که چه زمانی و در چه شرایطی باید از گوشی تلفن همراهم استفاده کنم و چه زمانی باید آن را کنار بگذارم. این موضوع برای من کاملاً مشخص است که در زمان تمرین و مسابقه، اولویت با ورزش است و فضای مجازی نباید به عملکرد ورزشی‌ام آسیب بزند.

به نظرم نمی‌توان صرفاً به دلیل اینکه یک ورزشکار در فضای مجازی فعالیت دارد، او را بلاگر دانست یا تصور کرد که تمرین و مسابقه برایش در اولویت نیست. هر ورزشکاری باید بتواند بین این دو موضوع تعادل برقرار کند. من خودم به‌خوبی می‌دانم چه زمانی باید از فضای مجازی فاصله بگیرم و چه زمانی می‌توانم فعالیت داشته باشم. صفحه من مثل رزومه من است و می‌توانم از این طریق جذب اسپانسر داشته باشم.

تسنیم: یکی از حاشیه‌های جالب ورزش همدان، ماجرای اهدای کیف و کمربند چرم مردانه به سه بانوی مدال‌آور قایقرانی بود که بازتاب زیادی هم داشت. شما هم یکی از آن ورزشکاران بودید. بالاخره داستان آن هدایا چه بود و با آن‌ها چه کردید؟

زارعی: آن سه کیف و کمربندی که به ما هدیه داده بودند، در نهایت به پدرم دادم . این ماجرا مربوط به زمانی بود که هنوز فدراسیون روئینگ از قایقرانی جدا نشده بود. فکر می‌کنم در سال 1402 و به مناسبت مدال‌هایی که در مسابقات روسیه کسب کرده بودیم، هیئت قایقرانی برای ما مراسم تجلیل برگزار کرد و این هدایا را در نظر گرفته بود.واقعیت این است که من انتظار داشتم با توجه به مدالی که کسب کرده بودم، یک مبلغ یا جایزه متناسب با آن دریافت کنم. بعد از مراسم، مادرم با من تماس گرفت و عکس هدیه را فرستاد.

وقتی عکس را دیدم، متوجه شدم کیف و کمربند چرم مردانه به ما داده‌اند! من هم بعداً آن را در صفحه شخصی‌ام استوری کردم و از مسئولان تشکر کردم. نوشتم دستتان درد نکند و بابت هدیه‌ای که داده‌اید ممنونم. نکته جالب این بود که این اتفاق چند ماه مانده به بازی‌های آسیایی هانگژو رخ داد و خبر آن خیلی زود در فضای مجازی و رسانه‌ها منتشر شد و حاشیه زیادی به وجود آورد.

بعد از آن، هیئت قایقرانی واکنش نشان داد و موضوع را تکذیب کرد. حتی اعلام کردند که این هدایا را به مادران ورزشکاران داده‌اند، در حالی که واقعاً این هدایا به خود ما مربوط بود و ارتباطی با مادرانمان نداشت. همچنین اعلام کردند که مبلغی به حساب کیمیا زارعی واریز شده است و من پول دریافت کرده‌ام.اما واقعیت این بود که مبالغی که اعلام می‌کردند، مربوط به پرداخت‌هایی بود که طی سه چهار سال گذشته و در مقاطع مختلف بابت مسابقات به حساب من واریز شده بود. آن‌ها تمام این مبالغ را با یکدیگر جمع کرده بودند و به‌عنوان مبلغی که به‌تازگی به من پرداخت شده، مطرح می‌کردند؛ در صورتی که این پرداخت‌ها مربوط به دوره‌های مختلف بود و نمی‌شد همه آن‌ها را به‌عنوان یک جایزه جدید در نظر گرفت.

.

©‌ وبانگاه، خبرگزاری تسنیم