فهرست تیم امید؛ آینه عبرت جوانان فوتبال ایران
انتشار فهرست بازیکنان تیم امید فوتبال ایران برای اردوی آنتالیا، بار دیگر استعدادهای درخشان و پتانسیلهای فردی فوتبال کشور را به نمایش گذاشت. بسیاری از بازیکنان حاضر در این فهرست، در لیگ برتر فوتبال ایران به طور فیکس بازی میکنند و تعدادی نیز سابقه پوشیدن پیراهن تیم ملی بزرگسالان را در کارنامه دارند. این جنبه مثبت، نشاندهنده ظرفیت بالای فوتبال پایه ایران است.
با این حال، در کنار این نکات مثبت، ابعاد منفی و تأسفباری نیز در این فهرست به چشم میخورد. حضور برخی لژیونرها که پیش از این در سطوح پایه یا حتی بزرگسالان برای تیم ملی بازی کردهاند، سوالاتی را در مورد سرنوشت آینده حرفهای آنها ایجاد میکند. بازیکنانی مانند محمد امین حزباوی و سعید سحرخیزان، در سنین جوانی و بدون تجربه کافی، با فریب واسطهها و وسوسه قراردادهای دلاری، تصمیمات اشتباهی گرفتند که روند پیشرفتشان را با وقفهای جدی مواجه کرد.
حزباوی با پیوستن به السد قطر و سحرخیزان با راهی شدن به روسیه، هر دو قبل از ۲۰ سالگی، با خطر پایان دوران حرفهای خود روبرو شدند. خوشبختانه، با تلاش و بازگشت به فوتبال ایران و پوشیدن پیراهن تیمهای بزرگی چون سپاهان و استقلال، این بازیکنان توانستند مسیر پیشرفت را دوباره در پیش گیرند. اما متأسفانه، این تجربهها نتوانست مانع تکرار اشتباهات مشابه شود. محمد مهدی زارع، با وجود پیشنهادهای قابل توجه از سوی باشگاههای بزرگ ایران مانند پرسپولیس، استقلال، سپاهان و تراکتور، با رقمی بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان، تابستان گذشته با اتخاذ تصمیمی نادرست، فرصت حضور در جام جهانی را از دست داد و اکنون دیگر نامی از او در دایره تیم ملی شنیده نمیشود. مواردی مشابه از اللهیار صیادمنش تا آرشا شکوری، که انتظار میرود او نیز به زودی به سطح اول فوتبال بازگردد، نشاندهنده این روند است.
البته، ماندن در فوتبال ایران به تنهایی ضامن پیشرفت نیست. رویای پیوستن به تیمهای بزرگی مانند استقلال و پرسپولیس، ذهن بسیاری از جوانان را درگیر کرده است. اما نکته حائز اهمیت، حضور در این تیمها با هدف فیکس بازی کردن است. در همین فهرست تیم امید، نام بازیکنانی از استقلال و پرسپولیس دیده میشود که هنوز فرصت بازی در لیگ برتر با پیراهن این دو باشگاه را پیدا نکروهاند؛ از جمله ابوالفضل زلیخایی (استقلال) و علیرضا هماییفر (پرسپولیس) که همپست نیز هستند. برخی دیگر نیز تنها در دقایق کوتاهی به عنوان یار تعویضی به میدان رفتهاند که این تعداد بازی اندک، کمکی به پیشرفت آنها نمیکند. هر بازی معادل ۱۰۰ جلسه تمرین ارزش دارد و بازیکن جوان باید در جایی قرار گیرد که شانس بازی کردن داشته باشد. بنابراین، تصمیم اشتباه صرفاً به معنای خروج از کشور نیست، بلکه قرار گرفتن در فهرستی که فرصت بازی را فراهم نمیکند نیز میتواند مانع ساز باشد.
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه ، با نگاهی دقیقتر به این جنبهها، فهرست تیم امید بیش از آنکه نمایانگر گنجی بزرگ برای فوتبال ایران باشد، شبیه به یک آینه عبرت عمل میکند. امید است که بازیکنان جوان حال حاضر و سایر فوتبالیستهای فعال در لیگ آزادگان، با مشاهده سرنوشت این اسامی و مرور کارنامه آنها، درسهای لازم را فرا گیرند.