راهپیمایی جاماندگان اربعین در مشهد؛ سفری از دلتنگی تا همبستگی

به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از مشهد، هر ساله در ایام اربعین حسینی، مشهد میزبان هزاران دلداده‌ای است که با دل‌هایی سرشار از عشق و اخلاص، از میدان بسیج تا حرم مطهر امام رضا(ع) قدم برمی‌دارند. این مسیر، به نقطه‌ تلاقی احساسات عمیق مذهبی و اجتماعی تبدیل می‌شود که به نوعی نشانگر عشق به اهل بیت(ع) و حس دلتنگی زائرانی است که نتوانسته‌اند به کربلا بروند.

میعادگاه جاماندگان اربعین میدان بسیج اعلام شده بود، قرارشان ساعت 8 صبح بود اما دلهای بی قرار و قلبهای شکسته که حسرت قرار پای عمودهای مسیر نجف تا کربلا راچون وزنه ای سنگین با خود حمل می‌کردند، خیلی زودتر به میدان آمدند.

موکب‌ها و ایستگاه‌های صلواتی هم به خیابان امام رضا(ع) آمدند تا میزبان مردمی باشند که امروز قرار است مسیر عاشقی را تا حرم مطهر امام هشتم طی کنند و از دم مسیحایی امام مهربانی‌ها، جان تازه ای بگیرند و غم دوری‌شان از اباعبدالله(ع) در روز اربعین التیام یابد؛ آخر این مسیر یک گنبد طلاست که نگاه به آن، کوه غم را در دل آب می‌کند و آرامش را به رگهای قلب تزریق می‌کند.

توصیف حال و هوای این آدم‌ها سخت است، زن‌ها، مردها، جوانان و کودکانی که هر کدام فارغ از تمام تفاوت ها، یک درد مشترک بزرگ دارند، دردی که جاماندن از مشایه است و دوایش نگاه مهربان انیس النفوس(ع)؛ جمعیت مثل رودخانه ای روان، به سمت حرم جاری است، هر کدام از اهالی این قبیله جاماندگان روایتی دارد چرا که جنس این عاشقی ها و ارادتها با واژه ها توصیف نمی‌شود. در بین جمعیت مادران جوانی میبینم که با طفل شیرخوار در آغوش آمده اند تا یادآور مظلومیت مادر 6 ماهه کربلا باشند.

دختربچه ها با پیراهن های مشکی و صورت‌های کوچک که تداعی گر صورت دختر سه ساله اباعبدالله و سیلی های یزیدیان میشوند؛ در این مسیر انگار همه چیز دست به دست هم میدهد تا کربلا را مثل یک پرده نمایش جلوی چشمت بکشاند و اشکهایت را جاری کند.

فضا پر از زمزمه‌های عاشقانه ست، مردم طوری به گنبد نگاه می‌کنند و با امام رضا(ع) حرف میزنند که انگار حضور نورانی اش را کاملا حس کرده اند، آرام آرام به سمت حرم گام برمی‌دارند.

هر جامانده امروز خودش یک هیئت است، هم سینه می‌زند هم روضه می‌خواند، برخی هم از طریق گوشی های تلفن همراه مداحی و روضه پخش می‌کنند، یکی از این نواها عجیب بر دل می نشیند: “از هر کسی هر جا دلم پر بود برگشتم و سوی تو رو کردم، این روزها حالم بده آقا، حس میکنم سر تا به پا دردم، دارم غریبه میشوم با تو، آقا یه کاری کن که برگردم” …

زائران با شوق و اشتیاق، در حالی که چهره‌هایشان از اشک و عرق آغشته است، به سمت حرم حرکت می‌کنند. صدای آرام و دلنشین دعای زیارت عاشورا در فضای حرم طنین‌انداز می‌شود.

دسته‌های عزاداری با بیرق‌های سیاه و سبز و نوای عزا و زنجیرزنی، در خیابان‌های اطراف حرم به راه می‌افتند. هر دسته با نوای مرثیه‌خوانی و سینه‌زنی، دل‌های زائران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. فضای اطراف حرم به شور و شوقی وصف‌نشدنی مزین می‌شود و هیجان و احساسات عمیق به وضوح در چهره‌های زائران و عزاداران نمایان است.

ضریح مطهر امام رضا(ع) در روز اربعین، به محلی برای تجلی عشق و ارادت به امام رضا(ع) تبدیل می‌شود. زائران به دور ضریح مطهر جمع شده و با نیت‌های خالصانه و دعاهای پر از اشک، از فیض حضور در کنار ضریح مطهر بهره‌مند می‌شوند.

در این راهپیمایی، چهره‌هایی دیده می‌شود که با اشک در چشم و زمزمه دعا بر لب، به یاد آنانی هستند که در مسیر کربلا قدم گذاشته‌اند. این جاماندگان، با حضور در مشهد، به نوعی احترام خود را به زائران اربعین ادا می‌کنند و نشان می‌دهند که فاصله‌های جغرافیایی نمی‌تواند مانعی بر سر راه عشق و ایمان باشد.

این راهپیمایی در مشهد، اگرچه کوتاه‌تر و متفاوت از سفر کربلاست، اما برای جاماندگان اربعین، سفری است که دل‌ها را به یکدیگر و به امام حسین(ع) نزدیک‌تر می‌کند؛ هر قدمی که در این مسیر برداشته می‌شود، به نوعی تجدید عهد با امام حسین (ع) و آرمان‌های عاشوراست.