علی حیدری یساولی، شاعر و پژوهشگر، در گفتوگو با خبرنگار تسنیم در قم، اظهار کرد: نهتنها در معماری که در این قلمرو پاک و اهورایی ایران میبینیم، بلکه در معماری مساجد، خانقاهها و مراکز علمی که در کشورهای همسایه ساخته شده، از جمله ترکیه، هندوستان، شبهقاره هند، پاکستان، افغانستان، کشورهای تازه استقلالیافته شوروی سابق، کشورهای عربی و روسیه، مراکز و اماکنی وجود دارد که کاشیکاری ایران در آنجا میدرخشد و بر این درخشش کاشیکاریها، شعر فارسی نیز میدرخشد.
وی افزود: بزرگترین مساجد ترکیه در استانبول، در مجموعه توپقاپیسرای و مجموعه سلیمانیه، اگر شعر فارسی را از دیوارنگارههای آنها حذف کنید، این مراکز بیهویت و بیشکل میشوند.
حیدری یساولی خاطرنشان کرد: سلاطین عثمانی افتخارشان این بود که شعر حافظ میخواندند و شعر فارسی میگفتند و جالب اینکه وقتی با شاهان صفوی مکاتبه میکردند، به زبان فارسی مکاتبه کرده و برای آنها شعر فارسی میفرستادند.
وی ادامه داد: این یعنی چه؟ یعنی شعر فارسی و زبان فارسی هویتبخش است؛ یعنی زبان فارسی شخصیت میدهد. یعنی اینکه اگر من فارسی زبان فارسی را پاس بدارم و فارسی را درست سخن بگویم، بدین معناست که شخصیت دارم، زبانم هویت دارد و دانش و پیشینه و بینش قوی ما را به نمایش میگذارد.
این شاعر و پژوهشگر درباره جایگاه خوشنویسی نیز گفت: درباره خوشنویسی نکته بسیار بسیار متینی وجود دارد؛ اصلاً خط نستعلیق، خط ایرانی است. عربها نسخ و تعلیق دارند و ایرانی آمد و این دو را تلفیق کرد، زیبا کرد و درخشان کرد و نستعلیق را به هر حال نمایندگی میکند.
وی تصریح کرد: جالب این است که در ترکیه، هندوستان و کشورهای دیگر نیز خوشنویسی ایرانی و به زبان فارسی انجام میشود، ولی نستعلیق را پاس میدارند.
حیدری یساولی با اشاره به جایگاه میرزا غلامرضای اصفهانی در هنر خوشنویسی اظهار داشت: میرزا غلامرضای اصفهانی بزرگترین یا یکی از بزرگترین شکستهنستعلیقنویسهای ایران و جهان است. شما این لوایح جامعه را که ایشان به خط شکستهنستعلیق نگاشته است، وقتی نگاه میکنید، سیر نمیشوید.
وی افزود: حتی اگر کسی از حیث فنی خوشنویسی را نداند، نمیتواند از این تابلوی درخشان چشم بردارد. زیر این سیاهی قلم و زیر این ابر، ابر البته باز هم درخشان، یک ماهی نهفته است؛ ماهِ زبان فارسی.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.