رئیس رژیم صهیونیستی، گادی آیزنکوت را پس از توصیه نمایندگان برای تشکیل کابینه جدید منصوب کرد تا این چهره با پیشینه طولانی نظامی هدایت دولت جدید را بر عهده بگیرد.

به گزارش بخش بین‌الملل وبانگاه بر اساس داده های خبری منتشر شده در خبرگزاری مهر, اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم صهیونیستی، شب گذشته گادی آیزنکوت رئیس حزب یشار را برای تشکیل کابینه جدید رژیم صهیونیستی منصوب کرد و دفتر هرتزوگ اعلام کرد که آیزنکوت بعدازظهر یکشنبه رسماً حکم مأموریت تشکیل کابینه را دریافت خواهد کرد.

این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که فراکسیون‌هایی با مجموع ۶۷ نماینده، واگذاری مأموریت تشکیل دولت به آیزنکوت را پیشنهاد دادند و حزب تحت رهبری او یعنی «یشار» در انتخابات کنست که ۲۷ اکتبر گذشته برگزار شد، موفق شد ۲۱ کرسی کسب کند و در صدر چهار فهرست متعلق به «اردوگاه تغییر» جای گیرد؛ فهرست‌هایی که آیزنکوت برای تشکیل دولت جدید روی آن‌ها حساب می‌کند.

گادی آیزنکوت مسیر نظامی خود را از رده‌های یگان «گولانی» آغاز کرد و تا جایگاه ریاست ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی پیش رفت و در مدیریت جبهه‌های مختلفی همچون لبنان، کرانه باختری، سوریه و نوار غزه مشارکت داشت تا اینکه در ژانویه ۲۰۱۹، پس از ۴۱ سال خدمت در ارتش، به دوران نظامی‌گری خود پایان داد.

او از ژوئن ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶ ریاست اداره عملیات ستاد کل ارتش را عهده‌دار بود و از همین جایگاه در مدیریت تجاوز سال ۲۰۰۶ به لبنان نقش‌آفرینی کرد و نام وی با مفاهیمی چون «دکترین ضاحیه» و گسترش سیاست «نبرد میان جنگ‌ها» پیوند خورده است.

آیزنکوت در دوران ریاست بر ستاد کل، سند راهبردی ارتش را در سال ۲۰۱۵ انتشار داد و در سال ۲۰۱۸ آن را بازبینی کرد، ضمن اینکه طرح چندساله «گیدعون» را برای بازسازمان‌دهی ارتش و تطبیق آن با تهدیدهای متغیر منطقه‌ای جلو برد.

ورود او به عرصه سیاست در اوت ۲۰۲۲ و با پیوستن به ائتلاف «اردوگاه ملی» به رهبری بنی گانتز رقم خورد که در فهرست انتخاباتی آن در رتبه سوم جای گرفت و در نوامبر همان سال نیز به‌عنوان عضو کنست برگزیده شد، در حالی که ائتلاف متبوعش ۱۲ کرسی در کنست به دست آورد.

به دنبال عملیات «طوفان الاقصی» در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، آیزنکوت هم‌زمان با تصمیم حزب خود برای ورود به کابینه اضطراری، به عنوان وزیر بدون سِمت به کابینه نتانیاهو پیوست و به عنوان ناظر در شورای جنگ فعالیت کرد که بنیامین نتانیاهو، یوآو گالانت و بنی گانتز نیز اعضای آن بودند.

وی در آن مقطع خواستار شتاب بخشیدن به عملیات نظامی در رفح شد و بعدها نتانیاهو را متهم کرد که به دلایل سیاسی، انجام این عملیات را به تأخیر انداخته است.

آیزنکوت که از اولویت دادن به توافق آزادی اسرا حمایت می‌کرد، در ژوئن ۲۰۲۴ همراه با بنی گانتز از کابینه کناره‌گیری کرد و نتانیاهو را متهم ساخت که «تصمیم‌های سرنوشت‌ساز را به تعویق می‌اندازد و ملاحظات سیاسی را وارد مدیریت جنگ می‌کند».

او در ژوئن ۲۰۲۵ خروج خود از ائتلاف «اردوگاه ملی» را اعلام کرد و در ژوئیه همان سال از عضویت در کنست استعفا داد تا اینکه در سپتامبر، حزب «یشار» را بنیان گذارد و شخصیت‌هایی از حوزه‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی را دور هم جمع کرد.

آیزنکوت پیش از برگزاری انتخابات متعهد شده بود که حتی در قالب توافق چرخشی برای تقسیم دوره نخست‌وزیری هم در کابینه‌ای به ریاست نتانیاهو حضور نیابد و تأکید کرده بود که در صورت زیر پا گذاشتن این تعهد، ظرف یک ساعت استعفا خواهد داد.

وی پیش‌تر چهار شرط برای شرکت در کابینه‌ای که درصدد تشکیل آن است مطرح کرده که شامل ۱-پذیرش رژیم صهیونیستی به‌عنوان کشوری یهودی و دموکراتیک!، ۲-پذیرش ارزش‌های اعلامیه استقلال!، ۳-پایبندی همگان به خدمت اجباری سربازی و ۴- به‌ رسمیت شناختن جنبش حماس به‌عنوان «سازمان تروریستی»! می‌شود.

ملاحظات امنیتی و راهبردی برای آیزنکوت در رویارویی با مناقشه فلسطین و رژیم صهیونیستی اهمیت محوری دارد و «راه‌حل سیاسی تشکیل دو دولت» جزء محورهای اصلی برنامه او برای حل بحران در اراضی اشغالی به شمار نمی‌آید.

او در ارتباط با غزه خواستار پایان‌بخشی به حاکمیت حماس و تشکیل یک ساختار مدیریتی جایگزین با پشتیبانی منطقه‌ای و بین‌المللی است؛ ساختاری که مستقل از حماس عمل کند و تابع مستقیم رژیم صهیونیستی نباشد، و هم‌زمان با بازگشت حاکمیت نظامی دائمی اسرائیل به این بار باریکه مخالفت می‌کند.

در پرونده ایران، آیزنکوت خواستار خارج کردن اورانیوم غنی‌شده و اعمال نظارت‌های سخت‌گیرانه با هماهنگی واشنگتن است و از اعمال فشار نظامی جهت تحمیل توافقی پیرامون برنامه هسته‌ای ایران جانبداری می‌کند و توسعه «توافق‌های ابراهیم» و تقویت همکاری‌های امنیتی منطقه‌ای را مطالبه می‌نماید.

رویکردهای سیاسی آیزنکوت در زمینه‌های جنگ غزه، تعامل با کشورهای همسایه و پرونده ایران تفاوت زیادی با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر پیشین رژیم صهیونیستی، ندارد و تنها تفاوت در این میان آن است که نتانیاهو به دلیل ملاحظات سیاسی و شخصی پیرامون محاکمه و احتمال زندانی شدن، جسارت افزون‌تری در تصمیم‌گیری از خود نشان می‌داد.

©‌ المیادین، خبرگزاری مهر