دیدار جین پینگ و ترامپ؛ از لبخند روی میز تا مشت و لگدهای زیر میز

به گزارش بخش بینالملل وبانگاه بر اساس دادههای منتشرشده در خبرگزاری مهر، شبکه خبری الجزیره در گزارشی با اشاره به دیدار قریب الوقوع دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و شی جین پینگ، همتای چینی وی در آمریکا که اواخر هفته جاری انجام خواهد شد، نوشت که این دیدار در میانه یک آتشبس تجاری شکننده و رقابت شدید بر سر فناوری و نفوذ در جهان، و در حالی انجام میشود که هشدارها درباره لغزش اوضاع به سمت تنشی با پیامدهای جهانی بالا گرفته است.
مدیریت موقت تنش
بر اساس این گزارش، با وجود القای آرامش در مناسبات دوجانبه میان چین و آمریکا در پی این نشست، اقدامات متقابل دو کشور نشان میدهد که آرامش سیاسی به معنای عقبنشینی از منازعه نیست و پروندههای تجاری، هوش مصنوعی، تایوان و انرژی ممکن است این نشست را بیش از آنکه نقطه عطفی در روابط دو کشور باشد، به آزمونی برای «مدیریت تنش» تبدیل کند.
«آنا سوانسون» در این خصوص در روزنامه نیویورک تایمز نوشت که آتشبس سال گذشته میان دو کشور در کره جنوبی، باعث ایجاد ثبات نسبی شد؛ اما نتوانست اقدامات متقابل و تهدیدآمیز دو طرف که توافق را به خطر میاندازد، متوقف کند.
از لبخندهای ظاهری تا حملات پنهانی
به نوشته الجزیره، آمریکا از چین میخواهد که محدودیتهای اعمال شده بر فلزات نادر را کاهش دهد و خریدهای خود از محصولات کشاورزی و هواپیما را افزایش دهد؛ در حالی که پکن نیز نظارت بر شرکتهای خارجی، سرمایهگذاریها و صادرات مواد معدنی خود را گسترش داده است.
واشنگتن در مقابل، محدودیتهای تکنولوژیک جدید علیه شرکتهای چینی اعمال کرد و پکن نیز تحریمهایی را علیه شرکتهای آمریکایی که در بازرسی زنجیره تأمین کمک میکنند، وضع نمود.
سوانسون به نقل از «اسکات بیسنت»، وزیر خزانه داری آمریکا، مینویسد که او رابطه دو کشور را به یک بازی آبی تشبیه کرده است که در آن، رهبران در سطح آب توپ را به هم پاس میدهند، اما در زیر آب «ضرباتی» را به یکدیگر وارد میکنند.
بی اعتمادی، همکاری دو جانبه را محدود می کند
«رایان هاس» از مرکز «جان تورنتون» در مؤسسه بروکینگز نیز معتقد است که اگرچه هنوز فضای مانور وجود دارد، اما این فضا محدود است. او میگوید هر دو طرف در حال آزمایش هستند که تا کجا میتوانند بدون آسیب به همگرایی روابط، رقابت کنند. از این رو، این آتشبس بیشتر به یک «ترتیب موقت برای مدیریت اختلافات» شباهت دارد تا یک حلوفصل نهایی برای منازعه.
برآوردهای نیویورک تایمز نشان میدهد که نشست سران آمریکا و چین ممکن است به گفتگو درباره ایمنی هوش مصنوعی و کاهش تعرفهها بر کالاهای غیرحساس بپردازد، اما فقدان اعتماد، همکاری را محدود میکند.
روزنامه فایننشال تایمز نیز در مطلبی به قلم «گیدیون راشمن» نوشت که رقابت تجاری باعث افزایش شک و تردید بین دو کشور شده و هر دو طرف بیم آن دارند که هرگونه اقدام برای همکاری، به ابزاری علیه طرف مقابل تبدیل شود. همچنین مسابقه بر سر هوش مصنوعی ابعادی استراتژیک دارد؛ واشنگتن میخواهد برتری خود را حفظ کند و پکن نیز با احتیاط به فراخوانها برای همکاری نگاه میکند.
تلاش ترامپ برای همگرایی با چین
«رابرت دیکابلان» در نیویورک تایمز با نگاهی تاریخی، نسبت به تکرار اشتباهات گذشته آمریکا در درک چین هشدار میدهد. او معتقد است که درک مبهم درباره تایوان که از زمان بازگشایی روابط ریچارد نیکسون با پکن شکل گرفته، با فشارهای فزایندهای روبروست و سوءبرداشت از نیات طرفین میتواند رقابت را به رویارویی نظامی تبدیل کند. وی میافزاید که هرگونه جنگ در غرب اقیانوس آرام، زنجیره تأمین جهانی را ضربه زده و تأثیراتی بسیار گستردهتر از جنگهای جاری در مناطق دیگر خواهد داشت.
واشنگتنپوست نیز در مقاله ای می نویسد که ترامپ از موضع سختگیرانه آشکار نسبت به چین، به سمت سیاستی نزدیکتر به آن حرکت کرده است که نشانههای آن شامل کاهش تعرفهها، محدودیتهای تکنولوژیک و تعلیق موقت معامله تسلیحاتی با تایوان به عنوان یک برگ برنده در مذاکره است.
نویسنده این مقاله معتقد است نشست واشنگتن ممکن است بیش از آنکه به بحرانهای بزرگ از جنگ خاورمیانه و اوکراین گرفته تا انرژی و هوش مصنوعی بپردازد، بر جنبههای ظاهری تمرکز کند. در حالی که دو طرف به دنبال تمدید آتشبس تجاری هستند، خطر بزرگ در این است که هرگونه سوءتفاهم منجر به عبور از خطوط قرمز شود.
جنگ علیه ایران در میز مذاکرات ترامپ و جین پینگ
در پسزمینه این نشست، تحولات مربوط به جنگ افروزی آمریکا در ایران قرار دارد. واشنگتن پست در این رابطه مینویسد که این جنگ بخشی از توان نظامی آمریکا را که ممکن است در اقیانوس آرام به آن نیاز داشته باشد، فرسوده کرده است. بر اساس این گزارش، آشفتگی خاورمیانه و بحران انرژی، توانایی دو کشور برای تمرکز را محدود میکند.
در نهایت، کابلان در روزنامه نیویورک تایمز هشدار میدهد که بازدارندگی تنها بر پایه قدرت نظامی نیست، بلکه به سیگنالهای ثابتی نیاز دارد که به وضوح قابل تفسیر باشند؛ زیرا ابهام و سوءبرداشت میتواند خطر جنگ را افزایش دهد. به همین دلیل، احتمال میرود که این نشست با اعلامیهای مبنی بر «ثبات» به پایان برسد، بدون آنکه به رقابت رو به رشد پایان دهد.