حذف تلخ تیم امید ایران از تورنمنت آسیایی؛ تکرار سناریوی ناکامی در فوتبال پایه

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، تیم امید ایران در جریان رقابتهای خود در ناگویا، با پذیرش شکست ۴ بر یک در مقابل کرهشمالی، عملاً از این تورنمنت حذف شد. این در حالی است که این رقابتها به عنوان یکی از ضعیفترین دورههای خود در سطح قاره آسیا شناخته میشد و انتظار میرفت تیم ملی ایران با وجود کمبودها، عملکرد بهتری را از خود به نمایش بگذارد.
شاگردان کادر فنی تیم امید، پس از پیروزی ۳ بر یک مقابل امارات و تساوی بدون گل در برابر چین، با کسب چهار امتیاز به دیدار حساس مقابل کرهشمالی رفتند. اما این دیدار با نتیجه تلخ چهار گل خورده و حذف از مسابقات به پایان رسید تا سناریوی شکستهای پیدرپی در فوتبال پایه ایران ادامهدار باشد.
این شکست سنگین و تحقیرآمیز، بار دیگر نشان داد که فوتبال ایران در سالهای اخیر به طور مداوم در حال تکرار تجربههای ناخوشایند است. اما سوال اصلی اینجاست که فدراسیون فوتبال با چه منطقی با در نظر گرفتن وضعیت نامناسب آمادگی تیم، کمبود بازیهای تدارکاتی، بیبرنامگی آشکار و حضور چهرههایی چون حسین عبدی و ابراهیم شکوری، انتظار قهرمانی در آسیا یا ساختن آیندهای روشن برای فوتبال ایران را داشت؟
بیش از ۵۰ سال است که رؤیای موفقیت تیم امید در فوتبال ایران رنگ باخته و این موضوع زمانی دردناکتر میشود که شاهد عادی شدن این شکستها هستیم. این بار نیز با خوردن چهار گل از کرهشمالی، تیم امید از گردونه رقابتها خارج شد؛ تیمی که قرار بود بخشی از آینده فوتبال ایران را تشکیل دهد. به نظر میرسد همه در برابر این باختهای حقارتآمیز بیتفاوت شدهاند.
دیگر هیچ اتفاقی ما را تکان نمیدهد؛ نه شکست، نه حذف و نه از دست رفتن آرزویی که سالهاست قول تحقق آن داده میشود. در گذشته، چنین شکستهایی میتوانستند به فروپاشی فوتبال ایران منجر شوند، اما امروزه گویی حتی این فروپاشی نیز رخ نمیدهد، چرا که شکست برایمان به امری عادی تبدیل شده است.
با شرمندگی مجدداً این نکته را متذکر میشویم که وضعیت تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی و جام ملتهای آسیا نیز بهتر از این نیست. تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ از مرحله گروهی حذف شد و اکنون همه در انتظار بیهودهای برای رخ دادن اتفاقی در جام ملتهای آسیا نشستهایم، اتفاقی که سالهاست چشم انتظارش هستیم. نتیجه مشخص است، اما ترجیح میدهیم با مرگ تدریجی یک رویا، یعنی مرگ قهرمانی در آسیا، زندگی کنیم.