درویشامیری: مجذوب ادب، آرامش و سادهزیستی آیتالله شبیری هستم
در سوگ مردی از اخلاق و فقاهت و فقیهی که استقلال حوزه را پاس میداشت
ارتحال حضرت آیتالله العظمی سیدموسی شبیری زنجانی، ضایعهای بزرگ برای حوزه علمیه، فقاهت و فرهنگ دینی کشور است؛ اما شاید بیش از هر چیز، فقدان عالمی است که فقاهت را با اخلاق، مرجعیت را با استقلال و دینداری را با فروتنی درآمیخته بود.
من در چند دیداری که توفیق حضور در محضر ایشان را داشتم، بیش از جایگاه علمی و فقاهتی ایشان، مجذوب ادب، آرامش، سادهزیستی، بیاعتنایی به دنیا و فروتنی کمنظیرشان شدم. در کلام و رفتارشان، دغدغهای عمیق نسبت به اخلاق جامعه و بهویژه برخی بداخلاقیهایی که ممکن است به نام دین و فرهنگ دینی شکل بگیرد، احساس میکردم.
یکی از ویژگیهای برجسته ایشان، نگاه به حوزه بهعنوان نهادی علمی، اخلاقی و مستقل بود؛ حوزهای که سرمایه اصلی آن علم، تقوا، اخلاق و اعتماد مردم است و نباید شأن و اعتبار خود را در کشاکش سیاستزدگی و منازعات روزمره سیاسی هزینه کند.
حوزه مستقل، به معنای حوزه بیتفاوت نسبت به سرنوشت جامعه نیست؛ برعکس، حوزهای که از استقلال برخوردار باشد، میتواند در بزنگاههای مهم، با صدایی اخلاقی، عالمانه و آزادانه سخن بگوید؛ هم از مردم دفاع کند، هم قدرت را نصیحت کند و هم اگر لازم بود، بیآنکه ملاحظهای جز حقیقت داشته باشد، نقد کند.
شاید یکی از نگرانیهای جدی امروز همین باشد که مبادا سیاستزدگی، اخلاق و فقاهت را تحتالشعاع قرار دهد و فاصله میان روحانیت و مردم را بیشتر کند. اعتبار حوزه و روحانیت، بیش از هر چیز، به استقلال، صداقت، سادهزیستی، اخلاق و اعتماد مردم وابسته است؛ سرمایهای که به آسانی به دست نمیآید و به سادگی نیز نباید هزینه شود.
آیتالله شبیری زنجانی از نسلی از عالمان بود که کمتر سخن میگفتند و بیشتر میاندیشیدند؛ کمتر به دنیا میآویختند و بیشتر به اخلاق میاندیشیدند. شاید امروز بیش از همیشه به همین منش نیازمندیم.
با رفتن او، تنها یک فقیه بزرگ از میان ما نرفت؛ صدایی از سنت فقاهتِ اخلاقمدار و مستقل خاموش شد.
رحلت این عالم بزرگ را به شاگردان، ارادتمندان و خاندان مکرم ایشان تسلیت میگویم و از خداوند متعال برای آن فقیه اخلاقمدار، رحمت و رضوان الهی مسئلت دارم.
یادش گرامی و راهش در اخلاق، استقلال و آزادگی ماندگار باد.