انتقاد شدید از عملکرد تیم امید ایران در بازیهای آسیایی؛ تکرار چرخه ناکامی
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، انتقادات نسبت به عملکرد تیم فوتبال امید ایران در بازیهای آسیایی و نحوه اعزام آن بالا گرفته است. این تیم که بدون حتی یک جلسه تمرین مشترک با تمام بازیکنان، بدون اردوی آمادهسازی و بازی تدارکاتی، و با تنها ۱۵ بازیکن به اولین دیدار خود پا گذاشت، در حالی به هتل رسید که بدن بازیکنان نیاز به حداقل یک هفته زمان برای انطباق با محیط جدید داشت. تأخیر در پیوستن سایر بازیکنان که در اختیار باشگاههای خود بودند، به مشکلات تیم افزود.
بازیهای آسیایی در تقویم فیفا قرار ندارد و همین موضوع باعث شده تیمهایی چون کره جنوبی نتوانند از لژیونرهای خود بهره ببرند. ایران نیز با این مشکل روبرو بود و به جای یافتن راهحل، مدیران فدراسیون تقصیر را به گردن باشگاههای خارجی انداختند، در حالی که برخی از این بازیکنان در کشورهای دوست بازی میکردند و ادعای قانون و حق مطرح بود. این رویکرد، پنهان کردن نالایقیها پشت تحریم و دشمنی خارجیها تلقی میشود.
تعطیلی یک ماهه لیگ داخلی، محرومیت تیم ملی بزرگسالان از بازیکنانی که میتوانستند در لیست بزرگسالان حضور داشته باشند، و تاراج فرصتهای تمرینی اندک امیر قلعهنویی برای هماهنگی تا جام ملتها به بهانه کسب مدال در بازیهای آسیایی، از دیگر انتقادات وارده است. این در حالی است که آخرین مدال آسیایی فوتبال ایران به سال ۲۰۰۶ بازمیگردد.
چرخه غلطی که هر چهار سال یک بار در آستانه بازیهای آسیایی تکرار میشود، مورد نکوهش قرار گرفته است. در حالی که سایر کشورها تیمهای جوانان یا نوجوانان خود را به این مسابقات اعزام کرده و آن را فرصتی برای تدارکات میدانند، ایران با رویای کسب مدال، در روزهای پایانی حکم مربیگری را صادر کرده و مربی نیز با واسطهها، بازیکنانی را انتخاب و اعزام میکند که نتیجه آن، تبدیل شدن به کیسه گل و بازگشت بدون دستاورد است.
باخت سنگین چهار گله به کره شمالی و حذف زودهنگام از مرحله مقدماتی، شکستی است که پیش از این نیز سه بار در گذشته رخ داده بود، اما در دورانی که ادعای حرفهایگری در فوتبال ایران وجود نداشت. این بار، با وجود تمام امکانات و ادعاها، فاجعه تکرار شد.
تأکید بر این است که به جای تمرکز بر نتیجه و شکست، باید به چرخه باطل و عدم درسآموزی از آن توجه کرد. علاقه مدیران به سفر و ماموریتهای دلاری، بیاهمیتی به اعتبار فوتبال ایران، تعطیلی لیگ به بهای کسب مدالی بیارزش که در نهایت نیز به دست نمیآید، خستگی و مصدومیت بازیکنان، و بازگشت تیم ملی بزرگسالان به وضعیت نامناسب، از جمله تبعات این تصمیمات است.
با وجود حراج آبرو و اعتبار فوتبال ایران، باید از این واقعیت تلخ نتیجه گرفت که اگر تیم امید از گروه خود صعود میکرد، در مراحل بعدی مقابل قدرتهایی چون کره جنوبی و ژاپن با شکستهای سنگینتری روبرو میشد. تیمی که در مقابل کره شمالی، کشوری با امکانات مشابه، قادر به حفظ برتری و ارائه دو پاس سالم نیست، در برابر قدرتهای واقعی آسیا حرفی برای گفتن نخواهد داشت.
حضور تیم امید در بازیهای آسیایی، یک افتضاح واقعی و یک فاجعه بزرگ قلمداد میشود. نه نمایش قابل قبولی ارائه شد و نه نتیجهای کسب گردید. هیچ بازیکنی نتوانست در حد یک ملیپوش معمولی ظاهر شود، چه رسد به بازیکن تیم بزرگسالان. تیم در دفاع و حملات فاقد هرگونه انسجام و حرکت تمرین شده بود، چرا که فرصتی برای تمرین مشترک نداشت.
در نهایت، هر چقدر به موضوع اعزام تیم امید به بازیهای آسیایی نگاه شود، هیچ دلیل منطقی جز حق ماموریت دلاری و جهانگردی به خرج بیتالمال برای آن یافت نخواهد شد.