شکست تحقیرآمیز تیم فوتبال امید ایران برابر کره شمالی؛ مدیران نالایق مقصرند؟

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، چهارشنبه اول مهرماه ۱۴۰۵، جامعه ورزش ایران شاهد یکی از تلخ‌ترین روزها بود. تیم فوتبال امید کشورمان در یک بازی بسیار ضعیف، با نتیجه سنگین چهار بر یک مغلوب کره شمالی شد. این شکست که با نمایشی ناامیدکننده همراه بود، غرور فوتبال‌دوستان ایرانی را جریحه‌دار کرد.

آمار بازی بیانگر یک فاجعه بود؛ تیمی که توانایی تبادل دو پاس ساده را نداشت و هیچ برنامه مشخصی در دفاع و حمله از خود نشان نداد. دلیل اصلی این افتضاح، کمبود زمان برای تمرین و هماهنگی بازیکنان بود. بازیکنانی که در مقاطع مختلف به اردو اضافه شدند و فرصت کافی برای عادت به شرایط محیطی ژاپن و هماهنگی با یکدیگر را نداشتند. این موضوع نشان داد که در فوتبال، نام ستارگان به تنهایی کافی نیست و انسجام تیمی حرف اول را می‌زند.

تیم کره شمالی، کشوری که سال‌هاست درگیر تحریم‌های بین‌المللی است، توانست بر ایران غلبه کند. کره شمالی که از نظر جمعیت، وسعت و پتانسیل، در سطحی پایین‌تر از ایران قرار دارد و از نظر سابقه و اعتبار فوتبال نیز قابل مقایسه با ایران نیست، توانست چهار بار دروازه ما را باز کند. این در حالی بود که ایران ابتدا گل اول را به ثمر رسانده بود.

نمایش تیم کره شمالی در دقایق پایانی بازی نیز قابل تامل بود. آن‌ها به راحتی توپ را در اختیار داشتند و به جای تلاش برای زدن گل‌های بیشتر، با توجه به کمبود بازی‌های تدارکاتی، از این دقایق برای حفظ آمادگی خود استفاده کردند و قدرت خود در مالکیت توپ را به رخ کشیدند.

عملکرد دو تیم پیش از این بازی نیز گویای اختلاف بود. کره شمالی این تورنمنت را با شکست مقابل چین و تساوی برابر امارات آغاز کرده بود، اما توانستند در مقابل ایران نیز کامبک بزنند. در مقابل، تیم ایران با پیروزی برابر امارات شروع کرد، اما در ادامه مقابل چین به تساوی رسید و شکستی سنگین را در برابر کره شمالی تجربه کرد.

مقایسه روند رشد کره شمالی و ضعف تیم ایران، حتی با وجود نداشتن بازی تدارکاتی از سوی کره شمالی، کاملا مشهود بود. برخلاف ایران که مدیران و مسئولان ورزش کشور همواره در پی بهانه تراشی هستند، کره شمالی با وجود تمام کمبودها، از مدیرانی لایق بهره می‌برد. این مدیران با اتکا به تخصص و نظارت دقیق، افراد کارآمد را بر سر کار گذاشته و بازخواست از آن‌ها به صورت جدی پیگیری می‌شود.

در کره شمالی، هیچ چیز به تقدیر واگذار نمی‌شود و مدیریت بر اساس اصول علمی و تلاش مستمر صورت می‌گیرد. بازیکنان نیز با علم به اینکه مورد بازخواست قرار خواهند گرفت، از ضعف خود به بهانه تحریم پنهان نمی‌کنند. مدیران نالایق در این کشور، پس از شکست، کنار گذاشته شده و با آن‌ها برخورد قاطعی صورت می‌گیرد.

در مقابل، در ایران مدیران نالایق ترفیع گرفته و به کشورهای مختلف سفر می‌کنند، در حالی که هیچ پاسخگویی در قبال هزینه‌ها و نتایج ضعیف خود ندارند. برخلاف کره شمالی که در صورت عدم شانس موفقیت، از حضور در مسابقات انصراف می‌دهد تا از آبروریزی جلوگیری کند، مدیران ایرانی حاضر به از دست دادن ماموریت‌های دلاری و سفرهای تفریحی خود نیستند.

در کره شمالی، آبروی کشور حائز اهمیت است و مدیران نالایق مجبور به پاسخگویی هستند. در چنین سیستمی، کسی نگران بستگان یک مدیر یا آبروی حامیانش نیست. به نظر می‌رسد این شکست تلخ، نتیجه مستقیم مدیریت ضعیف و ناکارآمد در ورزش ایران است.