نمايش ضعيف و شكست چهار بر يك تيم فوتبال اميد ايران برابر كره شمالي در بازي‌هاي آسيايي، موجي از نااميدي را در ميان ورزش‌دوستان برانگيخت. اين شكست در حالي رقم خورد كه كره شمالي با وجود تحريم‌ها و كمبودها، عملكردي قابل تحسين از خود نشان داد.

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، چهارشنبه اول مهرماه ۱۴۰۵، جامعه ورزش ايران شاهد يكي از تلخ‌ترين روزها بود. تيم فوتبال اميد كشورمان در يك بازي بسيار ضعيف، با نتيجه سنگين چهار بر يك مغلوب كره شمالي شد. اين شكست كه با نمايشي نااميدكننده همراه بود، غرور فوتبال‌دوستان ايراني را جريحه‌دار كرد.

آمار بازي بيانگر يك فاجعه بود؛ تيمي كه توانايي تبادل دو پاس ساده را نداشت و هيچ برنامه مشخصي در دفاع و حمله از خود نشان نداد. دليل اصلي اين افتضاح، كمبود زمان براي تمرين و هماهنگي بازيكنان بود. بازيكناني كه در مقاطع مختلف به اردو اضافه شدند و فرصت كافي براي عادت به شرايط محيطي ژاپن و هماهنگي با يكديگر را نداشتند. اين موضوع نشان داد كه در فوتبال، نام ستارگان به تنهايي كافي نيست و انسجام تيمي حرف اول را مي‌زند.

تيم كره شمالي، كشوري كه سال‌هاست درگير تحريم‌هاي بين‌المللي است، توانست بر ايران غلبه كند. كره شمالي كه از نظر جمعيت، وسعت و پتانسيل، در سطحي پايين‌تر از ايران قرار دارد و از نظر سابقه و اعتبار فوتبال نيز قابل مقايسه با ايران نيست، توانست چهار بار دروازه ما را باز كند. اين در حالي بود كه ايران ابتدا گل اول را به ثمر رسانده بود.

نمايش تيم كره شمالي در دقايق پاياني بازي نيز قابل تامل بود. آن‌ها به راحتي توپ را در اختيار داشتند و به جاي تلاش براي زدن گل‌هاي بيشتر، با توجه به كمبود بازي‌هاي تداركاتي، از اين دقايق براي حفظ آمادگي خود استفاده كردند و قدرت خود در مالكيت توپ را به رخ كشيدند.

عملكرد دو تيم پيش از اين بازي نيز گويای اختلاف بود. كره شمالي اين تورنمنت را با شكست مقابل چين و تساوي برابر امارات آغاز كرده بود، اما توانستند در مقابل ايران نيز كامبك بزنند. در مقابل، تيم ايران با پيروزي برابر امارات شروع كرد، اما در ادامه مقابل چين به تساوي رسيد و شكستي سنگين را در برابر كره شمالي تجربه كرد.

مقايسه روند رشد كره شمالي و ضعف تيم ايران، حتي با وجود نداشتن بازي تداركاتي از سوي كره شمالي، كاملا مشهود بود. برخلاف ايران كه مديران و مسئولان ورزش كشور همواره در پي بهانه تراشي هستند، كره شمالي با وجود تمام كمبودها، از مديراني لایق بهره می‌برد. اين مديران با اتكا به تخصص و نظارت دقیق، افراد كارآمد را بر سر كار گذاشته و بازخواست از آن‌ها به صورت جدی پیگیری می‌شود.

در كره شمالي، هيچ چيز به تقدير واگذار نمي‌شود و مديريت بر اساس اصول علمي و تلاش مستمر صورت مي‌گيرد. بازيكنان نيز با علم به اينكه مورد بازخواست قرار خواهند گرفت، از ضعف خود به بهانه تحريم پنهان نمي‌كنند. مديران نالايق در اين كشور، پس از شكست، كنار گذاشته شده و با آن‌ها برخورد قاطعي صورت مي‌گيرد.

در مقابل، در ايران مديران نالايق ترفيع گرفته و به كشورهاي مختلف سفر مي‌كنند، در حالي كه هيچ پاسخگويي در قبال هزينه‌ها و نتايج ضعيف خود ندارند. برخلاف كره شمالي كه در صورت عدم شانس موفقيت، از حضور در مسابقات انصراف مي‌دهد تا از آبروريزي جلوگيري كند، مديران ايراني حاضر به از دست دادن ماموريت‌هاي دلاري و سفرهاي تفريحي خود نيستند.

در كره شمالي، آبروي كشور حائز اهميت است و مديران نالايق مجبور به پاسخگويي هستند. در چنين سيستمي، كسي نگران بستگان يك مدير يا آبروي حاميانش نيست. به نظر مي‌رسد اين شكست تلخ، نتيجه مستقيم مديريت ضعيف و ناكارآمد در ورزش ايران است.

©‌ خبر ورزشی,