فاجعه تیم امید در ناگویا؛ هشداری برای آینده فوتبال ایران یا بهانهای برای حفظ نسل فعلی؟
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، فاجعه تیم امید در ناگویا، فراتر از یک حذف تلخ از بازیهای آسیایی، هشداری جدی برای آینده فوتبال ایران است. این ناکامی نباید بهانهای برای تداعی همان مسیری شود که سالهاست تیم ملی را از ورود نسل جدید دور نگه داشته است. اگر قرار باشد نتیجه ناگویا دستمایه این استدلال شود که «جوان خوب نداریم»، واقعیت خلاف آن را نشان میدهد.
عملکرد تیم حسین عبدی در ناگویا نه تنها از نظر نتیجه، بلکه در بخش قابل توجهی از فاکتورهای فنی و فوتبالی، ضعیف بود. تیم امید در مقایسه با دوره پیشین جام ملتها نیز نمایش ضعیفتری ارائه داد. در حالی که آن تیم در عربستان با وجود حواشی، فوتبال قابل قبولتری به نمایش گذاشته بود، اما در ناگویا با ترکیبی کاملتر، شکستی سنگینتر رقم خورد.
در حالی که افراد و تصمیمهای مختلفی از سوی فدراسیون و کادر فنی تیم امید مقصر این ناکامی قلمداد میشوند، نباید فراموش کرد که بازیکنان جوان کمترین سهم را در این فاجعه دارند. شکست یک تیم نباید آینده تمام بازیکنانی را که در آن حضور داشتند، نابود کند.
این تیم مملو از استعدادهای مهم فوتبال ایران بود؛ بازیکنانی که در لیگ خود درخشیدهاند و با اضافه شدن نفرات جامانده از ناگویا، یکی از قویترین نسلهای جوان فوتبال ایران را تشکیل میدهند. بازیکنانی چون محمد خلیفه، امین حزباوی، دانیال ایری، جرجانی، رزاقینیا، لطیفی، سحرخیزان، اسماعیلقلیزاده، کهریزی، محمدمهدی محبی، صحرایی، کسری طاهری، شهرآبادی، مزرعه، زارع، محمودی و بهرام گودرزی، سرمایههایی هستند که فوتبال ایران نباید از کنارشان بگذرد. بسیاری از این بازیکنان در سطح بالاتری نسبت به برخی بازیکنان باتجربه تیم ملی قرار دارند.
این نسل جوان نیازمند فرصت رشد است. چهار سال فرصت برای جوانگرایی واقعی از دست رفته و دیگر زمان آزمون و خطا گذشته است. این بازیکنان باید به تدریج و با شیبی منطقی وارد تیم بزرگسالان شوند، نه اینکه پس از یک ناکامی در رده امید، برچسب ناکارآمدی خورده و کنار گذاشته شوند.
هنر یک سرمربی در کشف، اعتماد، حمایت و پرورش استعدادهای خام است تا از آنها بازیکنانی در سطح بینالمللی بسازد. کمبود بازیکن خوب در فوتبال ایران وجود ندارد؛ بلکه آنچه کم است، جسارت برای میدان دادن مداوم به آنها و برنامهریزی برای صیقل دادن این استعدادهاست.
ناگویا فاجعه بود و باید دلایل آن مورد بررسی قرار گیرد، اما نباید اجازه داد این فاجعه، آینده یک نسل را نیز از بین ببرد و بهانهای برای ادامه اعتماد به نسل فعلی و پیر تیم ملی شود. اگر فوتبال ایران خواهان تیم ملی قدرتمندتری در آینده است، باید مسیر این جوانان به تیم بزرگسالان هموار شود. این نسل، بخشی مهم از آینده فوتبال ایران است و اکنون بیش از هر زمان دیگری به فرصت نیاز دارد.