آغاز عصر پس از مسی و نیمار؛ فوتبال آمریکای جنوبی در آستانه تحول
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، تیمهای ملی آمریکای جنوبی پس از جام جهانی، گام در مسیری جدید گذاشتهاند، اما آینده پیش رو با پرسشهای فراوانی همراه است. تقویم مسابقات پیش رو، از جمله میزبانی کوپا آمریکا ۲۰۲۸، هنوز قطعی نشده و ایالات متحده به عنوان یکی از محتملترین گزینهها مطرح است.
رقابتهای انتخابی جام جهانی ۲۰۳۰ نیز در هالهای از ابهام قرار دارد. با توجه به میزبانی مشترک آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه، فرمت صعود هفت تیم باقیمانده قاره هنوز مشخص نیست. به نظر میرسد برگزاری رقابتی مشابه لیگ ملتها، که ده تیم قاره را گرد هم آورد و به قهرمان جام اهدا شود، راهکاری برای حفظ جذابیت رقابتها و ایفای نقش مرحله انتخابی جام جهانی باشد، هرچند این طرح نیز هنوز نهایی نشده است.
با پایان یک چرخه جام جهانی و آغاز دورهای جدید، تغییرات در تیمهای ملی بزرگ آمریکای جنوبی اجتنابناپذیر است. یکی از مهمترین این تغییرات، خداحافظی با پیراهن شماره ۱۰، نمادینترین لباس فوتبال این قاره، برای ستارههای بزرگی چون نیمار و مسی خواهد بود.
پس از ناکامی برزیل در جام جهانی ۲۰۲۶ و عدم صعود به مرحله یکچهارم نهایی، تغییرات گسترده در تیم ملی این کشور از سوی کارلو آنچلوتی، سرمربی ایتالیایی، اعمال شده است. با وجود ماندن آنچلوتی، فهرست بازیکنان برای بازیهای پیش رو شامل سه دیدار دوستانه در برابر استرالیا و هند، دچار تحول شده است.
به نظر میرسد حذف تلخ مقابل نروژ، نقطه پایانی بر دوران نیمار در تیم ملی برزیل بوده باشد. اگرچه برخی در برزیل همچنان امیدوار به بازگشت این ستاره هستند، اما نگاه آنچلوتی به آینده، وی را از این تصمیم منصرف کرده است. آنچلوتی مسئولیت شکست را پذیرفت و اعتراف کرد که حضور نیمار در نیمه دوم، تعادل تیم را برهم زده است. او هرچند تلاش کرده بازیکنان را مقصر نداند، اما روشن ساخته که نیمار دیگر جایی در برنامههایش ندارد.
در پی این تحول، بازگشت ژوائو پدرو از چلسی به عنوان گزینهای محتمل مطرح است؛ بازیکنی که پس از بازگشت نیمار به تیم ملی، جایگاه خود را از دست داده بود. آنچلوتی که پیش از این نیز از کنار گذاشتن ژوائو پدرو ابراز نارضایتی کرده بود، او را برای بازیهای جدید به تیم ملی فراخوانده است. با این حال، مصدومیت اخیر مهاجم چلسی، انتظار برای حضور او در ترکیب را به پنجره بعدی بازیهای ملی، یعنی از ۹ تا ۱۷ نوامبر، موکول کرده است.
یافتن شماره ۱۰ جدید برای برزیل، تنها یک مسئله فنی نیست، بلکه ابعاد روانی نیز دارد. آنچلوتی، نیمار در سالهای پایانی فعالیت حرفهایاش را که تحرک کمتری داشت، بیشتر به عنوان مهاجم مرکزی میدید تا بازیساز. سوال اصلی این است که چه کسی رهبری خط حمله برزیل را بر عهده خواهد گرفت؟
بازیکنان برزیل خواهان حضور نیمار در جام جهانی بودند و برخی رسانهها این حضور را راهی برای فرار بازیکنان از مسئولیت و پنهان شدن پشت اعتبار نیمار میدانستند. حال که این گزینه منتفی شده، وینیسیوس جونیور، پس از درخشش در جام جهانی، آماده پذیرش این مسئولیت است. اما رافینیا، دیگر مهاجم تیم، با وجود نمایشهای درخشان در ابتدای فصل لالیگا، در جریان جام جهانی نتوانست نبوغ و نفوذ همیشگی خود را به نمایش بگذارد.
آنچلوتی، خط میانی برزیل را نقطه ضعف تیم میداند. حتی در زمان کنترل بازی مقابل نروژ، مالکیت توپ برزیل کمتر از حریف بود، که این موضوع به گفته سرمربی ایتالیایی، ناشی از ویژگیهای بازیکنانش است. او در خط دفاع و حمله گزینههای خوبی در اختیار دارد، اما اولویت بلندمدتش، پرورش هافبکهایی است که توانایی کنترل بازی را داشته باشند. از این رو، نگاهها به بازیکنان جوان مانند گابریل بونتمپو، برنو بیدون و مارتینلی خواهد بود.
آندری سانتوس و داگلاس لوئیس که دوباره به تیم ملی دعوت شدهاند، برای تصاحب نقش هافبک دفاعی، که پیش از این در اختیار کاسمیرو بود، رقابت خواهند کرد. بازیکنان جدید امیدوارند در کنار برونو گیمارش و دانیلو سانتوس، نامی برای خود در فوتبال ملی دستوپا کنند. آنچلوتی امیدوار است با ارتقای خط میانی، بستر مناسبتری برای درخشش بازیکنان هجومی فراهم کند؛ این کلید دوران پس از نیمار است.
در آرژانتین، پایان دوران لیونل مسی نیز فرا رسیده است. او در تاریخ ۶ اکتبر در بازی دوستانه مقابل بنین، آخرین حضور خود در تیم ملی را تجربه خواهد کرد. این بازی، مراسمی احساسی خواهد بود، اما دو بازی قبلی مقابل بولیوی و بورکینافاسو، اهمیت بیشتری برای آینده تیم دارند: آرژانتین بدون مسی چگونه عمل خواهد کرد؟
تاریخ فوتبال گواه چالشهای بزرگی است که تیمها پس از خداحافظی ستارههایشان با آن روبرو بودهاند؛ برزیل پس از پله و آرژانتین پس از مارادونا. لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، با چند تغییر جزئی، همان فهرست جام جهانی را فراخوانده است. این اقدام، هم میتواند حکم خداحافظی اسکالونی را داشته باشد (با توجه به پایان قراردادش در پایان سال)، و هم فرصتی برای آزمایشی کنترلشده. حضور همان ساختار قدیمی، وظیفه شماره ۱۰ جدید را آسانتر خواهد کرد.
آرژانتین پیش از این نیز بازی بدون مسی را تجربه کرده، چرا که او در انتخابی جام جهانی قبلی تنها در ۱۰ مسابقه از ۱۸ بازی حضور داشت. راهکار معمول در غیاب او، پر کردن جایگاهش با استعداد، توان بدنی و انعطافپذیری بازیکنی چون خولیان آلوارس بود. آلوارس همچنان بخش مهمی از آینده آرژانتین خواهد بود، اما آزمایش یک شماره ۱۰ تخصصی نیز ضروری است. اولین گزینه برای جانشینی مسی، نیکو پاس از کومو است که به خاطر عملکردش در سری آ تحسین شده است.
با وجود تواناییهای پاس، قرار دادن او و مسی در ترکیب، به دلیل تمایل هر دو به در اختیار داشتن توپ و بازیسازی، دشوار بود. این مشکل اکنون با پایان دوران مسی، مرتفع شده است. پاس فرصت بیشتری خواهد داشت، هرچند ممکن است با جوان دیگری چون فرانکو ماستانتونو، که فصل خوبی را با فیورنتینا آغاز کرده، رقابت کند. تیاگو آلمادا نیز پس از پشت سر گذاشتن مصدومیت و پیوستن به ریورپلاته، در جمع گزینههای این پست قرار خواهد گرفت.
همانطور که نیمار و بهویژه مسی در سالهای پایانی حضورشان در تیم ملی برای کشورشان درخشیدند و لحظات فراموشنشدنی خلق کردند، این الهامبخشی میتواند نسل جدیدی را برای نوشتن تاریخ خودشان ترغیب کند. فصل اول این داستان از همین حالا آغاز شده است.