ازبکستان؛ قربانی تکرار بازیها و پاشنه آشیل بیرانوند
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، تکرار بازی با یک حریف، چهرهی تیم ملی را در معرض آسیبهای فنی و روحی روانی قرار میدهد. این اتفاق باعث کاهش ترس حریف، انتقال دانش تاکتیکی به آنان و در نهایت، تضعیف روحیه و اعتماد به نفس ملیپوشان میشود. این در حالی است که شکستهای پیاپی، قدرت تیمهای رقیب را افزایش داده و ملیپوشان را در موقعیت ضعف قرار میدهد.
کشور ازبکستان بهترین نمونه برای این سناریو است. پیش از این، ازبکستان با ترس از تیم ملی ایران در تاشکند و با حمایت حداکثری هوادارانش بازی میکرد. اما امروز، این تیم بدون حضور ستارههای لیگ برتر ایران، به راحتی ملیپوشان ما را شکست میدهد. این نتیجه، شکستی همهجانبه برای ایران و پیروزی چشمگیر برای ازبکستان محسوب میشود که حتی به معرفی شهرهایشان از طریق گردشگری ورزشی نیز کمک میکند.
در سطح فردی، علیرضا بیرانوند، دروازهبان تیم ملی، نمونهای برجسته از این پدیده است. با وجود اینکه او خود با دامن زدن به حواشی غیر فوتبالی، نقش مهمی در تضعیف جایگاه و اعتبارش داشته است، نمیتوان از نقش مدیران تیم ملی، برنامهریزیهای اشتباه، و ترس کادر فنی (امیر قلعهنویی) از میدان دادن به چهرههای جدید، در شکستن ابهت و جایگاه او در فوتبال قاره غافل شد.
دروازهبانی، پست انفرادی در فوتبال تیمی است و آخرین سنگر تیم محسوب میشود. این پست بیش از آمادگی جسمی، به اعتماد به نفس و روحیه بالا نیاز دارد. تمرینات دروازهبانان متفاوت از سایر بازیکنان است و جایگاهشان نیز قابل مقایسه نیست. مهارتهایی مانند مهار پنالتی و بازی با پا، که دو ویژگی بارز بیرانوند در دهه اخیر بود و او را به سنگربان شماره یک فوتبال ایران تبدیل کرده بود، اکنون به پاشنه آشیل او بدل شده است.
بیرانوند با حواشی آغاز شده از فسخ قرارداد با پرسپولیس و سپس پیوستن به تراکتور، خود را در معرض جنجال قرار داد. ناهماهنگی با شجاع خلیلزاده و اشتباهات متعدد در تیم ملی و باشگاهی، او را مقصر اصلی حذف تراکتور از لیگ قهرمانان آسیا کرد. باخت ۳-۱ در برابر التعاون که با اشتباهات بیرانوند به تساوی ۳-۳ کشید و در نهایت منجر به شکست در ضربات پنالتی شد، نمونهای از این ناکامیهاست.
در تاریخ ۲۵ فروردین امسال، بیرانوند در لیگ نخبگان آسیا در بازی برابر شباب الاهلی، با دادن پنالتی به سردار آزمون، مسبب حذف تیمش شد. پس از آن، با محرومیت چهار ماهه و تمایل به حواشی، از تمرین و تمرکز دور ماند. تنها نمایش درخشان او در جام جهانی در بازی با بلژیک بود که کیفیت گذشتهاش را یادآوری کرد. اکنون، در بازی برابر ازبکستان، او روند ناآمادگی خود را در لیگ برتر ادامه داده است. داستان سربازی نیز از دیگر حواشی بود که بیرانوند خود را در آن درگیر کرد.
اگرچه ممکن است اشتباه حاج صفی در گل اول، ضعف بیرانوند در خروج و بستن زاویه را تحتالشعاع قرار دهد، اما دادن پنالتی، پذیرش گل از آن نقطه، تلاش برای دریبل بازیکن حریف و ایجاد خطر روی دروازه خود، ناتوانی در بازیسازی با پا و پرتابهای بلند با دست، نشاندهنده روحیه متزلزل و اعتماد به نفس پایین اوست. متأسفانه، امیر قلعهنویی نیز هیچ کمکی به بهبود وضعیت او نمیکند.
در شرایط مشابه، مربیان در سراسر جهان با نیمکتنشین کردن دروازهبان یا تعویض بازیکن، به او تلنگر میزنند تا به خود آمده و برای بازپسگیری جایگاه و اعتبارش، انگیزه و روحیه پیدا کند. اما قلعهنویی تمایلی به این اقدامات ندارد و در صورت لزوم، بیرانوند را با عصا نیز به زمین میفرستد. ادامه این روند تزلزل، بیرانوند را روز به روز از جایگاه پیشینش دورتر میکند.