سادهسازی پروژه اشغال سوریه در واشنگتن!
آنچه امروز در جغرافیای شام از سوی این مهرههای دستنشانده دنبال میشود، مکمل پنهان و بسیار خطرناکترِ تهاجم نظامی تلآویو است. اگر جنگافزارهای دشمن به دنبال تصرف فیزیکی بلندیهای جولان، دستاندازی به قنیطره و رخنه در سویدا هستند، کارکرد گماشتگان سیاسی در پایتخت، بیحسکردن عصبهای غیرت ملی و عادیسازی این یورش وحشیانه در روان جمعی مردم است. بر اساس همان سازوکار «ابتذال شر»، مهرههای وابسته مأموریت دارند ابعاد هولناک اشغالگری، تجاوز و پایمالشدن تمامیت ارضی را به اموری روزمره، بیاهمیت و فاقد قباحت بدل سازند تا هزینه ماندگاری و پیشروی متجاوز به صفر میل کند.
این دستانداختن حاکمیت ملی و تظاهر به بیتفاوتی، ریشه در «حقارت ساختاری و سندروم خودباختگی مطلق» در برابر هژمونی غرب دارد. ذهنیت سرسپردهای که حیات سیاسی خود را صرفاً وامدار تنفس مصنوعی واشنگتن و رضایت ضمنی تلآویو میداند، برای پنهانکردن زبونی مفرطش چارهای جز سبکشمردن جنایت ندارد. جولانی و تشکیلات تحت امرش نه تنها در قامت معارضانِ اشغالگری ظاهر نمیشوند، بلکه خود بازوی اجرایی این سناریوی مشترک برای خوابکردن افکار عمومی و پاککردن صورتمسئله تجاوز هستند؛ راهبردی خائنانه که میکوشد با رخوتآفرینی و تزریق روحیه بیتفاوتی، انگیزه مقاومت را پیش از شلیک نخستین گلوله در اذهان شهروندان بسوزاند.
اما طراحان این پروژه ادراکی در یک گزاره راهبردی دچار خطای محاسباتی شدهاند: خاک یک کشور و حافظه تاریخی یک ملت با لودگی و تساهل مزدوران واشنگتن قابل حراج نیست. تصرف ذهنی شاید بر حلقه محدود سرسپردگان قدرت کارگر افتد، اما وجدان تاریخی و بیدار حوزه شامات هرگز متجاوزان را به رسمیت نخواهد شناخت.
جغرافیای اشغالشده با خوشرقصی در راهروهای قدرت پاک نمیشود؛ بلکه این مسخشدگی هویتی و شوخیانگاری ناموس وطن، به لکه ننگی ابدی بدل خواهد شد که پیش از زوال متجاوزان، طومار مشروعیت پوشالی بانیان این سکوت خیانتبار را درهم خواهد پیچید. بر همین اساس، جولانی نمی تواند بی تفاوتی وقیحانه و خطرناک خود در قبال اشغالگری مستمر صهیونیستها در جولان و قنیطره را سادهسازی کند!
شاید سرکرده هیئت تحریرالشام زمانی این واقعیت مطلق را درک کند که دیگر جایی برای بازگشت و جبران نداشته باشد…