تیم ملی فوتبال ایران؛ درجا زدن در پیری و عدم تغییر مدل بازی
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، پیش از رویارویی تیم ملی فوتبال ایران با تیم ملی روسیه، امیر قلعهنویی، سرمربی تیم، نوید از تغییر در “مدل بازی” و پیگیری “اهداف تاکتیکی” داده بود. اما عملکرد شاگردان او در بازی اخیر، خلاف این وعدهها را ثابت کرد و نشان داد که نه تنها تغییری در سبک بازی ایجاد نشده، بلکه اهداف تاکتیکی مورد نظر نیز محقق نگردید.
مشکل اما به اینجا ختم نمیشود؛ تیم ملی در این دو بازی نه تنها جوانتر نشد، بلکه میانگین سنی بازیکنان را نیز افزایش داد. در حالی که ترکیب اولیه تیم ملی مقابل ازبکستان میانگینی سنی برابر با ۲۹.۹ سال داشت، این عدد در بازی برابر روسیه به ۳۰.۸ سال رسید. این آمار نشاندهنده روندی معکوس در جوانگرایی و استفاده از نیروهای تازه نفس است.
این وضعیت سوالات جدی را در خصوص آینده تیم ملی و نحوه کسب تجربه برای بازیکنان جوانتر مطرح میکند. زمانی که بازیکنان جوان و آنهایی که فرصت کمتری برای خودنمایی در سطح ملی یافتهاند، از میدان دور میمانند، انتظار دستیابی به بلوغ و تجربه بینالمللی گزاف به نظر میرسد. وعدههایی همچون “جوانگرایی” و “تغییر نسل” در حالی مطرح میشود که تیم ملی روز به روز پیرتر شده و از پویایی فاصله میگیرد.
تجربه تلخ حضور در جام جهانی، جایی که تیم ملی جزو مسنترین تیمها بود، گویا نتوانسته درسی برای مسئولان فوتبال ایران داشته باشد. این ضعف تکراری تا چه زمانی باید ادامه یابد تا متولیان تیم ملی به عمق مشکل پی ببرند؟ آیا درک و پذیرش این ضعف بزرگ تیم ملی تا این حد دشوار است که شاهد تکرار آن در هر بازی و هر فرصت هستیم؟
در نهایت، آنچه مقابل روسیه تغییر کرد، نه “مدل بازی” که قرار بود متحول شود، بلکه صرفاً “میانگین سنی” تیم ملی بود که باز هم رو به افزایش نهاد و نگرانیها را در خصوص آینده تیم تشدید کرد.