هشدار نسبت به راهبرد ایران اینترنشنال و حافظه تاریخی
وی افزود: راهبرد رسانه‌هایی مانند ایران اینترنشنال و حافظه تاریخی را باید در همین چارچوب تحلیل کرد. این رسانه‌ها با برجسته‌سازی گزینشی حوادث، بازتعریف شخصیت‌ها و دامن زدن به تعارضات سیاسی و اجتماعی، می‌کوشند تفاوت‌ها و کنش‌های طبیعی جامعه ایران را به دشمنی‌های عمیق تبدیل کنند. در این الگو، تاریخ دیگر عرصه فهم گذشته نیست؛ به انبار مهمات جنگ امروز ایرانیان علیه یکدیگر تبدیل می‌شود.
رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، خاطرنشان کرد: در این شیوه روایت‌سازی، ایرانیان دائماً به دسته‌های متخاصم تقسیم می‌شوند. گروه‌هایی که هرکدام باید دیگری را مسئول همه ناکامی‌های تاریخی و مسائل امروز کشور بدانند. خطرناک‌ترین محصول جنگ شناختی، ایرانی‌ای است که دشمن بیرونی را فراموش کرده و هم‌وطن خود را بزرگ‌ترین تهدید علیه آینده ایران تصور می‌کند.
نگاهداری ادامه داد: باید توجه داشت که نفرت‌سازی الزاماً با جعل کامل واقعیت آغاز نمی‌شود. گاهی یک حادثه واقعی، بخشی از تاریخ یا یک اختلاف سیاسی موجود، با حذف زمینه‌ها و برجسته‌سازی هدفمند به روایتی تبدیل می‌شود که نتیجه آن تحریک خشم و تعمیق خصومت اجتماعی است. در چنین وضعیتی، حقیقت نیز می‌تواند در خدمت یک روایت مخرب قرار گیرد. زیرا مسئله فقط صحت یک واقعه نیست، بلکه معنایی است که از آن ساخته می‌شود.
رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس، با اشاره به مسئولیت نخبگان، رسانه‌ها و فعالان سیاسی کشور گفت: یکی از خطاهای راهبردی آن است که کنشگران داخلی، پیروزی در منازعات سیاسی کوتاه‌مدت را بر حفظ بنیان‌های همبستگی ملی ترجیح دهند. گاهی یک جریان سیاسی برای شکست رقیب خود، ادبیاتی را به کار می‌گیرد که نتیجه نهایی آن نه پیروزی سیاسی، بلکه گسترش نفرت اجتماعی است. باید مراقب بود رقابت‌های داخلی به تأمین‌کننده مواد اولیه پروژه‌هایی تبدیل نشود که موجودیت ایران قدرتمند و منسجم را برنمی‌تابند.