مروری بر دربی جنجالی سال ۸۲؛ پیروزی استقلال با تاکتیک و پرسپولیسِ پراکنده
به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، رقابت‌های لیگ برتر در سومین دوره خود شاهد برگزاری دربی رفت میان استقلال و پرسپولیس در تاریخ ۲۵ مهر ۱۳۸۲ بود. در آستانه این دیدار، هر دو تیم روزهای متفاوتی را سپری می‌کردند؛ استقلال تحت هدایت امیر قلعه‌نویی، مربی‌ای که برای نخستین بار در ادوار لیگ برتر به او اعتماد شده بود، گام به میدان می‌گذاشت. در سوی دیگر، پرسپولیس پس از یک دوره بحران مدیریتی و جدایی علی پروین پس از پنج سال، وینگو بگوویچ، سرمربی نام‌آشنای کروات را بر نیمکت خود می‌دید.
ترکیب استقلال، ترکیبی از بازیکنان باتجربه و جوان بود، اما پرسپولیس با اتکا به ستاره‌های نامدار خود، بازیکنانی چون علی دایی، کریم باقری، حمید استیلی و مهرداد میناوند را در اختیار داشت. این موضوع، همراه با شروع قدرتمند پرسپولیس در سه بازی ابتدایی فصل که منجر به ثمر رساندن ۱۴ گل شده بود، بسیاری را به سمت پیش‌بینی پیروزی سرخ‌پوشان سوق داد. حتی اکبر غمخوار، مدیرعامل وقت باشگاه پرسپولیس، از احتمال تکرار نتیجه شش بر یک دربی‌های گذشته سخن به میان آورده بود.
اما در زمین بازی، وقایع به گونه‌ای دیگر رقم خورد. استقلال در دقیقه هفتم مسابقه توسط علی سامره پیش افتاد و در نیمه دوم، محمود فکری یکی از به یادماندنی‌ترین گل‌های دوران بازیگری خود را برای آبی‌پوشان به ثمر رساند تا حساب کار دو بر صفر شود. هرچند عیسی ترائوره یکی از گل‌های خورده را جبران کرد، اما در نهایت شاگردان امیر قلعه‌نویی با نتیجه دو بر یک دربی را از آن خود کردند. برخی کارشناسان معتقدند این پیروزی، اعتماد به نفس قلعه‌نویی را به عنوان سرمربی به شدت افزایش داد و استقلال در این دیدار از نظر تاکتیکی نیز برتری محسوسی داشت.
در اردوگاه پرسپولیس، هواداران به دو دسته تقسیم شده بودند؛ دسته‌ای بر حمایت بی‌قید و شرط از تیم تأکید داشتند و دسته‌ای دیگر، اعتراض خود را نسبت به آنچه ظلم به علی پروین، اسطوره باشگاه می‌دانستند، ابراز می‌کردند. در جریان بازی، زمانی که امیرحسین صادقی، بازیکن جوان استقلال، موفق به مهار علی دایی شد، بگوویچ چاره‌ای جز تعویض او ندید. این تصمیم، با اعتراض شدید هواداران پرسپولیس، به ویژه حامیان پروین، مواجه شد و پس از پایان مسابقه، انتقادات تندی متوجه کادر فنی تیم گردید.