در حالی که فوتبال ایران در تب و تاب دیدارهای هفته دهم لیگ برتر و رقابت برای صدرنشینی به سر می‌برد، امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال، با ارائه یک برنامه چهار ساله به فدراسیون فوتبال، بار دیگر نام خود را بر سر زبان‌ها انداخته است. این اقدام با واکنش‌ها و پرسش‌های متعددی روبرو شده و ضرورت بازنگری در رویکرد برنامه‌ریزی بلندمدت در فوتبال ملی را مطرح کرده است.

به گزارش بخش ورزشی وبانگاه، روز اول آبان ماه، در میان هیجان هواداران فوتبال برای پیگیری هفته دهم رقابت‌های لیگ برتر و انتظار برای مشخص شدن وضعیت صدر جدول، خبری غیرمنتظره از سوی امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال، منتشر شد که بدون حضور و مصاحبه مستقیم او، توانست جامعه فوتبال را غافلگیر کند.

این غافلگیری زمانی تشدید شد که سخنگوی فدراسیون فوتبال در تلویزیون اعلام کرد قلعه‌نویی طرحی چهارساله را برای فدراسیون فوتبال تدوین کرده است که هدف آن دستیابی به موفقیت در جام جهانی ۲۰۳۰ است. این مقام مسئول همچنین اشاره کرد که برنامه مذکور حتی بدون حضور شخص قلعه‌نویی نیز قابلیت اجرایی دارد، نکته‌ای که به شائبه رزرو قطعی صندلی سرمربیگری تیم ملی در جام جهانی بعدی دامن زد.

در دنیای فوتبال امروز، برنامه‌محوری به عنوان یک اصل اساسی برای موفقیت تیم‌های ملی و باشگاهی در سطوح مختلف شناخته می‌شود. تیم‌های موفق، برنامه‌های بلندمدت و مسیرهای مشخصی را دنبال می‌کنند. در این میان، انتقاد اصلی متوجه شخص امیر قلعه‌نویی به عنوان ارائه‌دهنده این برنامه چهار ساله است، نه فدراسیون فوتبال یا سخنگوی آن.

بازگشت قلعه‌نویی به نیمکت تیم ملی در پاییز ۱۴۰۱، پس از جام جهانی ۲۰۲۲ قطر و جایگزینی کارلوس کیروش، با وعده جوانگرایی و تزریق خون تازه به فوتبال ملی همراه بود. با این وجود، پرسش اساسی اینجاست که آیا زمان و مکان مناسبی برای اعلام این برنامه چهارساله، در همان مقطع زمانی نبوده است؟ با توجه به سابقه و تجربه قلعه‌نویی در بالاترین سطوح فوتبال ایران، این سوال مطرح می‌شود که چرا او برای تدوین چنین برنامه‌ای، تا امروز زمان نیاز داشته است؟ آیا بهتر نبود از همان ابتدا با یک برنامه درازمدت وارد عرصه می‌شد؟

لازم به یادآوری است که امیر قلعه‌نویی سابقه ارائه برنامه‌های بلندمدت در سطح باشگاهی را دارد. او در تابستان ۱۳۸۲، پیش از رسیدن به سن ۴۰ سالگی، توانست به نیمکت استقلال برسد و با ارائه یک برنامه سه ساله، آن را به اجرا درآورد و در نهایت در بهار ۱۳۸۵ استقلال را قهرمان کند. این سوال باقی می‌ماند که چرا در مقایسه با تیم ملی، در باشگاه استقلال موفق به اجرای برنامه بلندمدت شد.

در تمامی تخصص‌ها و سطوح مدیریتی در سراسر جهان، انتظار می‌رود یک مدیر در پایان دوره تصدی خود، کارنامه عملکردش را منتشر کرده و به سوالات منتقدان و کارشناسان پاسخ دهد. اکنون این سوال مطرح است که چرا امیر قلعه‌نویی به جای ارائه گزارش عملکرد، برنامه چهار ساله جدیدی را ارائه داده است؟

موضوع مهم دیگر، شروط اعلام شده از سوی مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، برای تمدید قرارداد قلعه‌نویی تا جام جهانی بعدی است. بر اساس این شروط، قلعه‌نویی باید ایران را به فینال جام ملت‌های ۲۰۲۷ برساند تا قراردادش تمدید شود. با توجه به نزدیکی به این تورنمنت مهم، نتایج و عملکرد تیم ملی در فیفادی‌های اخیر، و همچنین گزارش‌های غیررسمی از پشت پرده، آیا زمان مناسبی برای اعلام چنین برنامه‌ای نیست؟

©‌ خبر ورزشی, فدراسیون فوتبال