به گزارش بخش استان‌ها در وبانگاه به نقل از خبرگزاری تسنیم از زنجان، هنر نمایش در استان زنجان با وجود داشتن پتانسیل‌های انسانی بالا و جوانان مستعد، سال‌هاست که از کمبودهای ریشه‌ای زیرساختی و بی‌مهری در حوزه بودجه رنج می‌برد؛ وضعیتی که موجب شده اهالی تئاتر این خطه برای تمرین و اجرای آثار خود با موانع متعددی دست‌وپنجه نرم کنند. فعالان این عرصه بر این باورند که شور و اشتیاق بی‌نظیر نسل جوان برای روی صحنه بردن آثار، تاکنون چراغ تئاتر را در این استان روشن نگه داشته، اما این چراغ با سوخت ناچیز امکان درخشش سراسری را پیدا نکرده است.
بزرگ‌ترین و عیان‌ترین زخم پیکره تئاتر زنجان، موضوع «نبود سالن تخصصی نمایش» است. پروژه ساخت سالن تخصصی تئاتر زنجان که کلنگ آن از سال 1385 به زمین زده شده، اکنون پس از گذشت نزدیک به دو دهه همچنان در هاله‌ای از ابهام و نیمه‌جان رها شده است. این پروژه فرسایشی که پیشرفت فیزیکی بسیار ناچیزی دارد، به دلیل کمبود اعتبار و عدم تزریق بودجه‌های ملی معطل مانده و به نمادی از بلاتکلیفی پروژه‌های فرهنگی استان بدل گشته است.
نبود فضای استاندارد موجب شده تا هنرمندان زنجانی برای اجرای نمایش‌های خود به سالن‌های چندمنظوره و غیرتخصصی متوسل شوند؛ سالن‌هایی که معمولاً میزبان مراسم، همایش‌ها و جشن‌های گوناگون بوده و زمان اجرا را برای گروه‌های نمایشی به شدت محدود می‌کنند. در حالی که در کلان‌شهرهایی نظیر تهران یک اثر نمایشی می‌تواند ماه‌ها روی صحنه بماند، گروه‌های تئاتر زنجان به دلیل این محدودیت‌های سخت‌افزاری ناچارند به اجراهای کوتاه چندروزه اکتفا کنند.
چالش‌های مالی و اقتصاد شکننده تئاتر زنجان نیز روی دیگر این سکه تلخ است. تقریباً هیچ‌گونه حمایت مالی دولتی یا سازمانی از گروه‌های نمایشی صورت نمی‌گیرد و اغلب آثار با سرمایه شخصی و سختی‌های فراوانِ بازیگران و عوامل تولید روی صحنه می‌روند. نبود واحدها و ساختارهای تخصصی روابط عمومی و تبلیغات در کنار عدم توانایی مالی برای بازاریابی آثار، موجب شده تا گیشه تئاتردر زنجان رونق چندانی نداشته باشد و فشار اقتصادی مستقیماً روی دوش هنرمندان سنگینی کند.
از سوی دیگر، پایین بودن سرانه فضاهای فرهنگی در استان زنجان که به مراتب کمتر از میانگین کشوری است، موجب شده تا این خطه سهمی از جشنواره‌های بزرگ ملی و منطقه‌ای نداشته باشد. محرومیت از زیرساخت‌های مناسب نه‌تنها فرصت عرض اندام را از هنرمندان بومی سلب کرده، بلکه به مرور زمان انگیزه نسل جوان را برای فعالیت مستمر در این هنر فاخر کاهش داده و زنگ خطر رکود فرهنگی را به صدا درآورده است.
با وجود تمامی این موانع سنگین، اهالی تئاتر زنجان با اتکا به عشق و تعهد ذاتی خود به هنر، همچنان به آینده امیدوارند. کارشناسان و پیشکسوتان این حوزه تأکید می‌کنند که برون‌رفت از این بن‌بست فرسایشی، نیازمند عزم جدی مدیریت ارشد استان در تکمیل سالن تخصصی تئاتر، تزریق بودجه‌های حمایتی واقعی و توجه ویژه به اقتصاد هنر است تا تئاتر زنجان نیز بتواند جایگاه واقعی خود را در سپهر فرهنگ و هنر کشور پیدا کند.
در این خصوص مهدی محمدی در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در زنجان، به تجربه حضور خود در نمایش «مادرد» و تشریح وضعیت کنونی هنر نمایش در این استان اظهار داشت: تئاتر زنجان استعداد و انگیزه بسیار خوبی دارد و گروه‌های جوانی در حال فعالیت هستند، اما مانند بسیاری از شهرهای دیگر با مشکلات زیرساختی مواجهیم؛ از جمله کمبود سالن مناسب و مجهز و محدودیت در زمان‌های اجرا، به‌طوری که برخلاف شهرهای بزرگی چون تهران که اجراها تا 15 یا 30 شب ادامه دارد، در اینجا تنها می‌توانیم 5 شب روی صحنه برویم.
وی با اشاره به نبود حمایت‌های مالی تصریح کرد: حمایت مالی به‌طور کلی وجود ندارد و بیشتر گروه‌ها با هزینه شخصی و کاملاً مستقل کار می‌کنند؛ مسئله‌ای که باعث می‌شود پروژه‌ها کم‌دوام باشند. با همه این‌ها، من به آینده تئاتر این شهر واقعاً امیدوارم، زیرا با وجود این مشکلات، همه در حال تلاشند و آثار گاه به کیفیت خوبی می‌رسند.
تحصیلات آکادمیک؛ پایه و چارچوب در کنار تجربه صحنه
این هنرمند زنجانی درباره تأثیر تحصیلات آکادمیک در بازیگری بیان داشت: آکادمی پایه و چارچوب می‌خواهد؛ شناخت تکنیک بازیگری، تاریخ و نظریه تئاتر و نگاه تحلیلی به متن بسیار کمک‌کننده است، اما در کل، تئاتر کاری عملی است و بدون تجربه روی صحنه و تمرین مداوم، این دانش کامل نمی‌شود. بهترین مسیر، ترکیب این دو است؛ کسی که هم تحصیلات آکادمیک داشته باشد و هم تجربه بالایش، بهتر عمل می‌کند. با این حال، عدم تحصیل آکادمیک به معنای بازیگر خوب نبودن نیست و فرد می‌تواند با تلاش و یادگیری مستمر موفق شود.
محمدی که فارغ‌التحصیل مقطع ارشد بازیگری از دانشگاه تربیت مدرس تهران است، افزود: من این مدرک را بیشتر یک «لیبل» می‌دانم وگرنه در کلیت قضیه، آنچه اهمیت دارد تجربه و تکنیک‌های عملی بازیگری است که باید بلد باشیم.
اقتصاد تئاتر و راهکارهای جذب مخاطب
وی با اشاره به موضوع پایان‌نامه ارشد خود با عنوان «نقش برندسازی در زیرساخت‌های اقتصاد تئاتر ایران با تأکید بر برندسازی شخصی بازیگر» گفت: ما تخصصی روی این مسئله کار کردیم که برای افزایش مخاطب تئاتر چه باید کرد. من در تهران بارها شاهد اجراهایی بودم که تعداد تماشاگران از بازیگران روی صحنه کمتر بود؛ بنابراین نباید مسئله گیشه را شل بگیریم. در شهرستان‌ها متاسفانه گروهusها مسئول روابط عمومی یا امور تبلیغاتی ندارند و همه کارها توسط خود گروه انجام می‌شود، اما اطلاع‌رسانی به‌موقع به‌ویژه در فضای مجازی و رسانه‌های محلی، و انتخاب موضوعات نزدیک به زندگی مردم بسیار کمک‌کننده است.
مدیر و بازیگر تئاتر زنجان ایجاد عادت تماشای تئاتر از سنین پایین را راهکاری مؤثر خواند و افزود: با ارائه تخفیف برای دانش‌آموزان و دانشجویان یا اجرای ویژه برای مدارس، می‌توان جوانان را با تئاتر آشنا کرد. اهالی تئاتر نیز باید کیفیت کار را بالا نگه دارند تا مخاطب دوباره بازگردد.
محمدی درباره هزینه‌های بلیت نمایش نیز خاطرنشان کرد: قیمت بلیت آثار ما 220 هزار تومان است که سعی کرده‌ایم متناسب با توان مالی مخاطب در شهر باشد (در مقایسه با بلیت‌های بالای 500 هزار تومانی تهران). همچنین با اعمال تخفیف‌های 30 درصدی دانشجویی یا کدهای تخفیف سامانه‌های فروش، قیمت نهایی برای دانشجو به حدود 160 هزار تومان می‌رسد. این مبلغ بخش کوچکی از هزینه‌های اجرا شامل اجاره سالن، دکور، لباس، نور و گریم است، اما دیدن تئاتر زنده تجربه‌ای است که ارزشش را دارد و علاقه‌مندان می‌توانند بلیت‌ها را از طریق سایت «تیوال» خریداری کنند.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.