سید حسین حسینی پس از سالها حراست از دروازه استقلال و رسیدن به بازوبند کاپیتانی این تیم، با حواشی مختلف راهی سپاهان شد و در اصفهان نیز عملکردی مشابه دوران حضورش در تهران به نمایش گذاشت. این موضوع نشاندهنده یک مشکل ریشهای در ورزش کشور است که به دلیل پذیرش نکردن حقیقت و جستوجوی مداوم مقصر، ایرادات ساختاری برطرف نمیشوند و مدیران، مربیان و بازیکنان همگی به توجیه روی میآورند.
اکنون حسینی در اظهارات تازه رسانهای خود بیان کرده که کلینشیت معیاری برای سنجش کیفیت دروازهبان نیست. اگرچه طرح چنین نظری آزاد است، اما اظهارنظر یک دروازهبان ملیپوش درباره حوزه تخصصیاش اهمیت دارد و نیازمند بررسی است؛ هرچند موافقت یا مخالفت با آن تفاوتی در اصل ماجرا ایجاد نمیکند.
این موضعگیری جدید کاملاً در تضاد با دیدگاههای پیشین سید حسین قرار دارد. جای تعجب است که چگونه بدون هیچگونه توضیح یا اعترافی به اشتباه بودن نظرات قبلی، رویکرد او به یکباره و به طور کامل تغییر کرده است. در دوران تلاش او برای رکوردشکنی کلینشیت در فوتبال ایران، این موضوع نه تنها اهمیت داشت بلکه مهمترین ملاک دعوت به تیم ملی به شمار میرفت.
در آن مقطع که مهدی رحمتی دروازهبان اصلی استقلال بود، این رکورد برای حسینی چنان ارزشمند بود که پس از شکستن آن در جریان مسابقه از حال رفت. در همان دوران، علیرضا حقیقی، دروازهبان ملیپوش و لژیونر وقت، بارها تأکید کرده بود که کلینشیت ربطی به کیفیت فردی گلر ندارد و به کار تیمی و دفاعی مربوط است و در دنیا مهار توپها را ملاک میدانند؛ عقیدهای که در آن زمان با مخالفت سید حسین و دیگر گلرها مواجه شده بود.
اکنون این پرسش مطرح میشود که چه اتفاقی افتاده که نظر حسینی تا این حد تغییر کرده است. اگرچه هر فردی حق دارد با گذر زمان دیدگاه خود را عوض کند، اما بیان صریح این موضوع که تفکرات قبلیاش اشتباه بوده، مانع از آن میشود که این تغییر موضع به دریافت گلهای اخیر سپاهان ربط داده شود.





نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده میشود.
هنوز نظری منتشر نشده است.