باشگاه تراکتور پس از موضع‌گیری‌های قبلی خود، در رویکردی آشنا در فوتبال ایران به‌طور کلی مسئله را انکار کرد؛ رویدادی که بار دیگر فوتبال ملی را بازنده این آزمون ساخت.

شیوه رایج در مدیریت فوتبال کشور نشان می‌دهد که مدیران پس از بروز هر اشتباه و رسانه‌ای شدن آن، موضوع را از اساس تکذیب می‌کنند. در صورت بی‌نتیجه بودن تکذیب، مسئولیت را متوجه دیگران می‌سازند؛ رویه‌ای که در دهه‌های گذشته متوجه رسانه‌ها و خبرنگاران بود و امروزه با پیشرفت فناوری، به ابزارهایی مانند فتوشاپ یا هوش مصنوعی نسبت داده می‌شود.

با تداوم حضور چنین مدیرانی، امیدی به تحول و پیشرفت وجود ندارد، چرا که آن‌ها روش دیگری نمی‌شناسند و از تاریخ درس نمی‌گیرند. اظهارات اخیر ارکان باشگاه تراکتور پیرامون غیبت در آسیا، بازآفرینی دقیق حوادث دو دهه قبل استقلال محسوب می‌شود.

در لیگ پنجم، استقلال پس از قهرمانی راهی آسیا شد و امیر قلعه‌نویی هم‌زمان با هدایت تیم ملی، به عنوان رئیس سازمان فوتبال باشگاه و صمد مرفاوی به عنوان سرمربی برگزیده شدند. پس از افشای تأخیر در اعلام فهرست نفرات توسط رسانه‌ها، قلعه‌نویی جمله ماندگار «فوقش جریمه‌اش را می‌دهیم» را بر زبان آورد. استقلال به همین دلیل از مسابقات کنار گذاشته شد و تلاش مدیران با روش‌های سنتی و هدیه‌بردن به مالزی نیز بی‌ثمر ماند.

اکنون نیز محمدرضا زنوزی به عنوان مالک تراکتور، جواد نکونام و حجت کریمی بارها تهدید به کناره‌گیری از لیگ یا استفاده از بازیکنان امید کرده‌اند؛ غافل از اینکه تراکتور نماینده رسمی فوتبال ایران است و انصراف از تورنمنت‌های قاره‌ای محرومیت چندساله فوتبال کشور را به همراه دارد.

این مدیران با تسری روش‌های داخلی خود به عرصه بین‌المللی، نزدیک بود چالش بزرگی ایجاد کنند اما پس از مواجهه با مواضع سفت‌وسخت، مجدداً به انکار روی آوردند و کریمی در تلویزیون مدعی شد هرگز صحبت از کناره‌گیری نبوده است.

اعزام تیم به مسابقات بدیهی‌ترین وظیفه یک باشگاه است، اما برخی مدیران منت آن را بر سر فوتبال می‌گذارند. در سطح بین‌المللی و نزد مدیران کنفدراسیون فوتبال آسیا، انصراف تراکتور منجر به محرومیت فوتبال ایران می‌شد و توخالی بودن تهدیدها نیز جایگاه مدیران را زیر سوال برد.

این رویداد تلخ نشان می‌دهد که عدم برخورد قاطع با زیاده‌خواهی‌ها از روز نخست، موجب شده تا فوتبال و اعتبار کشور گروگان منافع عده‌ای خاص شود.

©‌ خبر ورزشی