تماشاگران دیدار تراکتور برابر نفتچی از عملکرد ضعیف شجاع خلیل‌زاده و امتناع سرمربی از تعویض او تعجب کردند؛ مسئله‌ای که سابقه زیادی دارد و اختصاص به نکونام یا سایر مربیان گذشته و آینده ندارد، زیرا هر سرمربی که به این باشگاه می‌آید ناچار است با محوریت شجاع کار کند.
در نگاه نخست، با مشاهده رفتارها و بازی خلیل‌زاده در زمین، هوادار برای سرمربی که توانایی نیمکت‌نشین کردن این بازیکن را ندارد ناراحت می‌شود. با این حال، جواد نکونام با داشتن ۱۵۲ بازی ملی و تجربه فراوان در لالیگا شرایطی متفاوت دارد و اگر او جرات تعویض بازیکن خود را ندارد، وضعیت دیگران مشخص است؛ با این وجود، پرسش اصلی این است که چرا هدایت تیم را پذیرفت؟
نکونام از روزهای نخست فصل نسبت به شرایط باشگاه آگاه بود؛ تیمی که چیدمان آن کار خودش نبوده و در آن هیچ مربی اجازه تغییر مهره‌های کلیدی را ندارد. او می‌توانست قید دستمزد و این باشگاه را بزند و با هر شرایطی به میادین فوتبال بازنگردد.
بررسی حواشی مسابقه برابر نماینده ازبکستان نشان می‌دهد هنگامی که نکونام اقدام به بیرون کشیدن شهریار کرد، واکنش مهاجم باسابقه تیم گویای حوادث پیش‌رو در رختکن بود. پدیده بازیکن‌سالاری در فوتبال ما و به‌ویژه در باشگاه تراکتور به گونه‌ای است که زور هیچ‌کس به ستاره‌های اصلی نمی‌رسد؛ از شجاع و بیرانوند جدا شده گرفته تا دانیال، نادری و سایر مهره‌هایی که همواره در ترکیب ثابت حضور دارند و هیچ مربی توان تعویض آن‌ها را ندارد.
سرانجام اینکه نکونام وضعیت تخریب‌گر خلیل‌زاده در زمین را به خوبی تشخیص می‌داد اما شهامت تعویض او را نداشت. بازیکنی که از دقایق ابتدایی با تحریک داور، راه رفتن در زمین و اعتراض به همگان، عامل ثبت گل نخست و تغییر روند مسابقه شد. عده‌ای بر این باورند که جواد فرصت نقل‌وانتقالات نیم‌فصل را برای جذب بازیکن و کنار گذاشتن این مهره‌های باتجربه و ناآماده در نظر گرفته، اما مربی که در طول تمرین یا مسابقه جرات دست زدن به ترکیب را ندارد، چطور می‌تواند جانشین مناسبی برای آن‌ها استخدام کند؟
با نزدیک شدن به نیم‌فصل مسابقات، همان‌طور که امیر قلعه‌نویی توانست در تیم ملی پاکسازی انجام دهد و بازیکنان ضعیف را کنار بگذارد، جواد نیز قادر به انجام این کار در تراکتور خواهد بود.
نظرات
نظر شما ثبت شد؛ پس از بررسی، در صورت تأیید نمایش داده می‌شود.
هنوز نظری منتشر نشده است.